II FSK 1885/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi kasacyjnej M. J.-J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 612/14 którym oddalono skargę M. J.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1885/15, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. J.-J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 612/14, w sprawie ze skargi M. J.-J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 20 maja 2014 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Pismem z dnia 28 września 2017 r. pełnomocnik M. J.-J. złożył wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II FSK 1885/15 o rozstrzygniecie o kosztach zastępstwa udzielonego skarżącej przez pełnomocnika z urzędu, wskazując, że złożył go już na etapie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Strona może domagać się uzupełnienia wyroku, w szczególności jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."). Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekał o kosztach, mimo że istnieje podstawa do zasądzenia kosztów, a strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. Z przepisów ww. ustawy nie wynika jednak, aby przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu należało do takich elementów orzeczenia, które Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zamieszczać z urzędu. Należy bowiem zauważyć, że przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami, natomiast orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Uprawnienie Naczelnego Sądu do orzekania w omawianym przedmiocie związane jest jedynie z kontrolą instancyjną tego rodzaju orzeczeń wydanych przez Sąd pierwszej instancji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1412/04, orzeczenie publikowane na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). W związku z tym, że przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi z urzędu powinno nastąpić w odrębnym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1885/15, należało uznać za nieuzasadniony (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I OZ 344/08 oraz I OZ 345/08, publ. CBOSA). Wskazać ponadto należy, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się odezwa, zgodnie z którą "Naczelny Sąd Administracyjny zwraca akta nadmieniając, że WSA wyda orzeczenie w przedmiocie nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu". Z tego względu pełnomocnik skarżącej nie musi występować z odrębnym wnioskiem o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 160 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.