II FSK 1878/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1196/19 w sprawie ze skargi T.S. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 czerwca 2019 r. nr 0115-KDIT2-2.4011.159.2019.1.MU w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zwrócić Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

1. Wyrokiem z 12 marca 2020 r., I SA/Gl 1196/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną przez T. S. interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 17 czerwca 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. 2. Od powyższego wyroku organ interpretacyjny wniósł skargę kasacyjną, zaś pismem z dnia 13 stycznia 2023 r. cofnął skargę kasacyjną. 3. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329, ze zm., dalej: "p.p.s.a"), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 ustawy przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście art. 183 ustawy oznacza, iż strona może cofnąć skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.