II FSK 1832/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 2 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K. i P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Po 1187/17 w sprawie ze skargi D. K.i P. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. K. i P. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r., I SA/Po 1187/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę D. K. i P. K. (zwanych dalej zobowiązanymi) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 października 2017 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oraz odmowę uchylenia czynności egzekucyjnych. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że organ określił D. K. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, kwiecień, maj, wrzesień, październik i listopad 2012 r. oraz styczeń i luty 2013 r. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W celu zabezpieczenia wykonania zobowiązań wraz z odsetkami, organ wystawił w dniu 15 lutego 2017 r. tytuły wykonawcze, których odpisy wraz z zawiadomieniami o zajęciu wierzytelności z tytułu świadczonych usług u kontrahentów D. K., zostały w dniu 21 lutego 2017 r. doręczone zobowiązanej i odpowiedzialnemu z majątku wspólnego małżonkowi zobowiązanej. Zobowiązani złożyli skargę na czynności egzekucyjne – wnosząc jednocześnie o jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej zarzucając naruszenie art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2016 r., poz. 599 z późn. zm. – dalej: u.p.e.a.) - poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej, gdy nie upłynął termin do skorzystania "ze środków weryfikacji poprawności wystawienia tytułów wykonawczych, w efekcie czego z dniem skorzystania z nich, tj. 28 lutego 2017 doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2017 r. oddalił skargę na czynność egzekucyjną i odmówił uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych. 3. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu postanowieniem z dnia 13 października 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że stwierdzone w toku kontroli instancyjnej zaniedbania formalne organu egzekucyjnego nie pozbawiły D. K. prawa do złożenia skargi na czynności egzekucyjne. Natomiast nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy opisane w skardze przez zobowiązanych okoliczności dotyczące postępowania w zakresie nadania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułów wykonawczych rygoru natychmiastowej wykonalności, czy też dotyczące wszczęcia postępowania egzekucyjnego pomimo dobrowolnego wypełnienia przez D. K. zabezpieczenia w innym, uprzednio wszczętym postępowaniu zabezpieczającym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne organ nadzoru ocenia wyłącznie czynności podejmowane przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego. Nie należą do nich czynności dokonywane przez wierzyciela, organy podatkowe, czy osoby trzecie. W opinii organu odwoławczego niezasadne było stanowisko zobowiązanych, zgodnie z którym w każdym przypadku, przed wszczęciem postępowania, organ egzekucyjny zobowiązany był do zbadania dopuszczalności egzekucji i jeżeli zachodzą przesłanki stanowiące podstawę do złożenia zarzutów nie wszczynał takiego postępowania. Obowiązek organu egzekucyjnego badania z urzędu (art. 29 § 1 u.p.e.a.) dopuszczalności egzekucji obejmuje przede wszystkim ustalenie, czy dopuszczalna jest egzekucja oznaczonego obowiązku nadto, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie. Nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badanie to nie może dotyczyć wystąpienia ewentualnych przesłanek, mogących stanowić podstawę do złożenia zarzutów przysługujących wyłącznie zobowiązanemu. 4. W skardze zobowiązani zarzucili naruszenie: - art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. – poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej z dnia 16 lutego 2017 r. w postaci zajęcia wierzytelności od spółek, podczas gdy zobowiązanym nie upłynął w tym czasie termin do skorzystania ze środków weryfikacji poprawności wystawienia tytułów wykonawczych, w efekcie czego z dniem skorzystania z nich, tj. w dniu 28 lutego 2017 r. doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej; - art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – dalej: K.p.a.) w związku z art. 18 u.p.e.a. – poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, polegający na braku pogłębionej analizy wniesionej skargi, co doprowadziło do wydania postanowienia sprzecznego; - art. 11 K.p.a. – poprzez nieinformowania stron o przesłankach, którymi kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonego postanowienia; - art. 13 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. – poprzez niedążenie w sprawie do polubownego rozwiązania kwestii spornych, co przejawiało się w braku zainteresowania ewentualną dobrowolną spłatą ze strony zobowiązanych, którzy takową chęć niejednokrotnie deklarowali: - art. 1 u.p.e.a. – poprzez dokonywanie czynności egzekucyjnych pomimo braku uchylania się przez zobowiązanego od ciążącego na nim obowiązku; - art. 6 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. – poprzez działanie na podstawie przepisów ustawy, która nie ma zastosowania; - art. 124 § 2 w związku z art. 11 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. – poprzez wydanie postanowienia, w którym brak jest uzasadnienia prawnego i faktycznego dla rozstrzyganych zagadnień w postaci braku pogłębionej analizy zarzutu dotyczącego dokonania czynności egzekucyjnej w czasie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji spowodowało niezachowanie przez organ egzekucyjny zasady przekonywania wynikającej wprost z art. 11 K.p.a. W uzasadnieniu skargi zobowiązani stwierdzili, że błędne jest stanowisko organu zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji. Po pierwsze, w dniu 15 lutego 2017 r. wystawiono tytuły egzekucyjne, opiewające na zobowiązania, które doręczono stronie wraz z zajęciami, co w efekcie spowodowało, że stronie biegł termin od tej samej daty do skorzystania ze środków zaskarżenia dla wszystkich tych czynności. Tak więc zaskarżonej czynności dokonano pomimo, że stronie nie upłynął termin do skorzystania ze środków weryfikacji poprawności wystawienia tytułów wykonawczych. W efekcie tego z dniem, w którym zobowiązana skorzystała z nich, tj. z dniem 28 lutego 2017 r. doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 35 § 1 zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje z mocy samego prawa. Tym samym, organ był zobowiązany do odstąpienia od czynności egzekucyjnych. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie może być mowy o uchylaniu się zobowiązanych od ciążących na nich obowiązkach, zatem samo postępowanie regulowane przepisami u.p.e.a. jest niedopuszczalne na gruncie przepisów obowiązującego prawa. Zobowiązana dobrowolnie (co jest rzadkością) złożyła zabezpieczenie w innym, uprzednio wszczętym postępowaniu zabezpieczającym. Zatem asumptem do wszczęcia omawianego postępowania jest uchylenie się przez zobowiązanego od ciążącego na nim obowiązku (art. 1 u.p.e.a.). Postępowanie zabezpieczające w tej sytuacji stanowi naruszenie art. 13 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. nakazujące organowi dążenie do polubownego rozstrzygania kwestii spornych. Odmienne postępowanie sankcjonowałoby działania organów, nie tylko zmierzające do obejścia przepisów prawa, ale wręcz będące działaniami wbrew tym przepisom, co z kolei skutkuje naruszeniem zasady legalności (art. 120 ord. pod. oraz art. 6 K.p.a.). Zatem wszczęcie postępowania, a w dalszej kolejności dokonanie zaskarżonej czynności narusza również wyżej wymienione zasady i przepisy. Powyższe okoliczności przesądzają o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Jeśli więc zachodzi przesłanka stanowiąca podstawę do złożenia zarzutów przez zobowiązanego, organ nie powinien wszczynać postępowania egzekucyjnego, a tym bardziej podejmować w jego ramach kolejnych czynności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, wskazując, że składana w trybie art. 54 u.p.e.a. skarga nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia, a jej ograniczony zakres sprawia, że w ramach skargi nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego. W świetle art. 35 § 1 u.p.e.a. zawieszenie postępowania egzekucyjnego zostało powiązane dopiero ze zgłoszeniem przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nie może budzić wątpliwości dopuszczalność, a wręcz obowiązek podejmowania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych w okresie pomiędzy wszczęciem egzekucji a zgłoszeniem zarzutów. Wbrew zatem twierdzeniom skargi kwestionowane czynności egzekucyjne nie zostały podjęte wbrew postanowieniom art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., a podjęte przez organ pierwszej instancji czynności egzekucyjne mają oparcie w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności dokonane są zgodnie z prawem, a kwestionowane czynności w okresie pomiędzy wszczęciem egzekucji administracyjnej a jej zawieszeniem spowodowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są jak najbardziej dopuszczalne. 6. Powyższy wyrok zobowiązani zaskarżyli w całości skargą kasacyjną, zarzucając naruszenie: 1) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a w związku z art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. - poprzez uznanie przez sąd, że organ egzekucyjny w sposób prawidłowy dokonał czynności egzekucyjnej z dnia 16 lutego 2017 r. w postaci zajęcia wierzytelności spółek z o.o., podczas gdy zobowiązanym nie upłynął w tym czasie termin do skorzystania ze środków weryfikacji poprawności wystawienia tytułów wykonawczych, w efekcie czego z dniem skorzystania z nich, tj. w dniu 28 lutego 2017 r. doszło do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskutek wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej; 2) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez błędne uznanie przez sąd pierwszej instancji, iż organy egzekucyjne prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej, polegający na braku pogłębionej analizy wniesionej skargi, co doprowadziło do wydania postanowienia sprzecznego z przepisami prawa; 3) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 11 K.p.a. - poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organy egzekucyjne w sposób dostateczny wyjaśniły przesłanki, jakimi kierowały się podczas załatwienia sprawy, 4) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6 i art. 13 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. - poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że organy egzekucyjne nie były zobowiązane do dążenia w sprawie do polubownego rozwiązania kwestii spornych, co przejawiało się w braku zainteresowania ewentualną dobrowolną spłatą ze strony zobowiązanych, którzy takową chęć niejednokrotnie deklarowali; 5) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a.- poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że nie doszło do naruszenia art. 1 u.p.e.a. polegającego na zastosowaniu przepisów przedmiotowej ustawy, gdy nie zostały wypełnione przesłanki jej stosowania, tj. w szczególności poprzez dokonywanie przez organ czynności egzekucyjnych pomimo braku uchylania się przez zobowiązanego od ciążącego na nim obowiązku, 6) art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a, polegające na pominięciu przez sąd pierwszej instancji okoliczności faktycznych sprawy i oparciu się na przepisach ustawy, która nie ma zastosowania w stosunku do zobowiązanych; 7) art. 141 § 4 p.p.s.a. - poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na nieodniesieniu się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podniesionych przez zobowiązanch, a w szczególności zarzutu nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonego postanowienia, przez co naruszone zostały art. 124 § 2 K.p.a. w związku z art. 11 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze, zobowiązani wnieśli o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, - zasądzenie na rzecz zobowiązanych zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o: - oddalenie skargi kasacyjnej w całości; -rozpoznanie sprawy na rozprawie; - zasądzenie od zobowiązanych na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. 7. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko sądu pierwszej instancji wyrażone w wyroku z dnia 22 lutego 2018 r., I SA/Po 1187/187, w którym sąd ten stwierdził m.in., że: - art. 54 § 1 u.p.e.a. nie pozostawia wątpliwości, iż przedmiotem skargi wnoszonej na jego podstawie mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne – stanowiącym w istocie fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej, - za niezasługujące na uwzględnienie należy uznać zarzuty naruszenia art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa. Zajęcie wierzytelności zostało dokonane odpowiednio w dniach: 22, 24 i 26 lutego 2017 r. Odpis tytułu wykonawczego z dnia 15 lutego 2017 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności doręczono zaś zobowiązanej w dniu 21 lutego 2017 r. Zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione w dniu 3 marca 2017 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji). W kontekście przytoczonej chronologii zdarzeń należy podkreślić, że w świetle art. 35 § 1 u.p.e.a. zawieszenie postępowania egzekucyjnego zostało powiązane dopiero ze zgłoszeniem przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze brzmienie wskazanego przepisu nie może budzić wątpliwości dopuszczalność, a wręcz obowiązek podejmowania przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych w okresie pomiędzy wszczęciem egzekucji a zgłoszeniem zarzutów. Wbrew zatem twierdzeniom skargi kwestionowane czynności egzekucyjne nie zostały podjęte wbrew postanowieniom art. 35 § 1 w związku z art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. W tym zakresie należy stwierdzić, że zgłoszenie - zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 – 7, 9 i 10 oraz art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2016 r., poz. 599 z późn. zm.) - zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zawieszające to postępowanie, nie unicestwia skuteczności dokonanego prawidłowo uprzednio zajęcia wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych zgodnie z art. 89 § 1 tej ustawy, co oznacza, że zgłoszenie zarzutów nie ma mocy wstecznej i nie działa ex tunc. - na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia zasad postępowania wyrażone w art. 8, art. 11 oraz art. 13 K.p.a. Organy I i II instancji sporządziły prawidłowe postanowienia, co świadczy o wywiązaniu się przez nie z obowiązków nałożonych zasadą działania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej oraz zasadą przekonywania. Wbrew twierdzeniom zobowiązanej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne, jak i prawne świadczące o trafnej analizie zarzutów. W sprawie nie doszło również do naruszenia wyrażonej w art. 13 K.p.a. zasady polubownego rozstrzygania kwestii spornych. Odpowiednie stosowanie omawianej zasady w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego w administracji wymaga uwzględnienia specyfiki tego postępowania, którego celem jest przymusowe wykonanie egzekwowanego obowiązku. Pierwszorzędnym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie egzekucyjne jest podejmowanie wszelkich możliwych czynności egzekucyjnych celem realizacji dochodzonego obowiązku. Okoliczności takie jak złożenie dobrowolnego zabezpieczenia w innym postępowaniu egzekucyjnym bądź też kwestionowanie prawidłowości nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowią w świetle postanowień u.p.e.a. podstaw do zaniechania wszczęcia egzekucji. Jako trafny należy ocenić pogląd organów, że wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie pozbawiło zobowiązanej prawa do dobrowolnego uregulowania dochodzonego obowiązku bez potrzeby stosowania przymusu administracyjnego, - niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 1 u.p.e.a. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 1 ustawa określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2 tej ustawy. W stosunku do zobowiązanej wydana została przez organ kontroli skarbowej decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2016 r. określająca wysokość powstającego z mocy prawa zobowiązania w podatku od towarów i usług. Wydanie tego rodzaju decyzji, opatrzonej następie postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r. rygorem natychmiastowej wykonalności, stanowi urzędowy dowód tego, że zobowiązana uchylała się od wykonania ciążącego na niej z mocy prawa obowiązku. W przeciwnym bowiem wypadku nie doszłoby w ogóle do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, które jako powstałe z mocy prawa - powinno zostać prawidłowo obliczone przez zobowiązaną bez ingerencji ze strony organów państwa, - w poddanej sądowej kontroli sprawie nie doszło również do naruszenia wyrażonej w art. 6 K.p.a. zasady legalizmu. Jak wynika bowiem z powyższych rozważań poddane sądowej kontroli postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji odpowiada prawu. W konsekwencji sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że podjęte przez organ pierwszej instancji czynności egzekucyjne miały oparcie w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. W szczególności kwestionowane czynności podjęte w okresie pomiędzy wszczęciem egzekucji administracyjnej, a jej zawieszeniem spowodowanym wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są zgodne z prawem. Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew stanowisku strony skarżącej, sąd ten miał podstawy, by zaakceptować stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. 8. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a., a w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 210 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).