II FSK 1778/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca) Sędziowie NSA Jerzy Płusa WSA (del.) Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 1180/17 w sprawie ze skargi J.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 10 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 11 kwietnia 2018 r., III SA/Łd 1180/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 10 listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z zaakceptowaniem przez sąd naruszenia przez organy przepisów art. 15 §1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 1015 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz nie uznanie wypełnienia przesłanki zawartej w art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. przez: - uznanie, że organ egzekucyjny nie był zobowiązany do doręczenia skarżącemu upomnienia w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a., - uznanie, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. przez przyjęcie za podstawę orzekania błędnego stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z 22 lutego 2017 r. zawierała w swej sentencji obowiązek podlegający wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu od skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Sąd pierwszej instancji wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej prawidłowo uznał, że zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 131, dalej: rozporządzenie MF) egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedmiotowy rygor w odniesieniu do egzekwowanych zobowiązań został nadany ostatecznym i prawomocnym już (zob. wyrok NSA z 11 września 2019 r., I FSK 566/18) postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z 17 lipca 2017 r. Co istotne, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., podstawa braku obowiązku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, została przez wierzyciela wskazana w wystawionych 4 kwietnia 2017 r. tytułach wykonawczych. Z tych tylko przyczyn zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. okazał się całkowicie niezasadny. Podobnie niezasadny jest zarzut opisany w pkt 2 skargi kasacyjnej. Przedmiotowe decyzje wymiarowe w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r. wprost rozstrzygają o obowiązku podlegającym wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Jak zasadnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zgodnie z art. 52 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) kwoty podlegające zwrotowi (wykazane nienależnie lub w wysokości większej od należnej) traktuje się jako zaległości podatkowe. Tym samym określone decyzją wymiarową kwoty zwrotu podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 2015 r., stanowią zaległości podatkowe, które podlegają egzekucji administracyjnej. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.).