II FSK 1756/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 324/16 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r., VIII SA/Wa 324/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.D. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 lutego 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku podał, że zachodzi przesłanka określona w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej: p.p.s.a.) w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania tej decyzji. Podniósł, że wydane zostały 4 decyzje administracyjne, a łączna wysokość zobowiązania podatkowego wynosi ponad 719.000 zł, W aktach sprawy znajdują się dokumenty, m.in. wniosek o przyznanie prawa pomocyw którym skarżący podniósł, że "jego sytuacja finansowa jest bardzo ciężka. Firma od dłuższego czasu generuje stratę. Urząd skarbowy zablokował rachunki bankowe, co w dużym stopniu utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej". Skarżący podniósł, że nie posiada mienia ruchomego, które mogłoby zostać zbyte. Wszystkie środki finansowe przeznaczył na wydatki związane z prowadzeniem spraw przed sądem. Ze względu na to, że zalega w US – nie jest w stanie uzyskać kredytu, czy pożyczki. Z akt wynika, że nieruchomość wraz z domem objęte są hipoteką. Budynek biurowo- magazynowy (skarżący określił jego wartość na 1.800.000 zł) objęty jest hipoteką na rzecz US (1.300.000 zł). Z załączonego zeznania PIT – 36L wynika, że działalność gospodarcza 2016 r. zamknięta została stratą w wysokości 2 292 zł. W aktach sprawy znajduje się zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Jest również oświadczenie z dnia 20 marca 2017 r. małżonki skarżącego o przyjęciu przez nią 1000 zł tytułem zaległych alimentów na dwójkę dzieci. Z zaświadczenia o zarobkach wynika, że skarżący jest zatrudniony na cały etat w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością jako dyrektor handlowy, a jego wynagrodzenie netto z tego tytułu z ostatnich trzech miesięcy wynosi ponad 600 zł – dokładnie 628.76 zł. Zaświadczenie zostało opatrzone datą 24 kwietnia 2017 r. W związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy zobowiązano skarżącego do przedstawienia wyciągów z rachunków bankowych. W odpowiedzi skarżący nie przedłożył dokumentów twierdząc, że nie posiada żadnych uznań oraz przelewów wychodzących. Nie złożył dokumentu potwierdzającego, że rachunek związany z działalnością gospodarczą został zamknięty. Oświadczył, że zamieszkuje na terenie firmy, a koszty jego wyżywienia i podstawowego utrzymania do ok. 800 zł miesięcznie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy wskazać, że skarżący nie podał konkretnych argumentów wspartych dokumentami, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania decyzji. Mając jednak na uwadze, że sąd rozpoznając wniosek bierze pod uwagę nie tylko okoliczności w nim wskazane, ale też okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu, sąd odniósł się do całych akt. We wniosku skarżący najpierw zacytował treść przepisu zawartego w art. 61 § 3 p.p.s.a., a następnie zaznaczył, że "obecny dochód z działalności gospodarczej nie pozwala na spłatę powyższej kwoty". Wskazał również, że "konsekwencje egzekucji tej sumy mogą być trudne do odwrócenia i przejawiać się w utracie płynności finansowej, co w konsekwencji wiązać się będzie z koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności, która wymaga ciągłych nakładów finansowych". Niewątpliwie przytoczenie treści przepisu nie stanowi uzasadnienia. W przypadku wniosku z art. 61 § 3 p.p.s.a. to na wnioskodawcy ciąży obowiązek konkretyzacji i to w jego interesie leży doprecyzowanie i wskazanie konkretnych przesłanek, które wynikają z jego sytuacji i przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Skarżący zaznaczył, że wydane zostały 4 decyzje administracyjne, a łączna wysokość zobowiązania podatkowego wynosi ponad 719.000 zł, kiedy w aktach jest dokument, który podaje inną, niższą kwotę. To jest kolejna nieścisłość. To są przykłady ukazujące skarżącemu, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został co prawda sporządzony, ale nie został należycie uzasadniony. Skarżący powinien był przygotować zestawienie ukazujące aktualną wysokość zobowiązania podatkowego, wskazać ilu ma kontrahentów, jakie koszty ponosi, ile ma zobowiązań krótkoterminowych, powinien był wyjaśnić, czy zatrudnia jakieś osoby. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania skarżący w istocie nie dał Sądowi żadnych konkretnych punktów zaczepienia. Wskazał jedynie, że obecny dochód z działalności gospodarczej nie pozwala na spłatę powyższej kwoty –Sąd nie wie, ile ostatecznie ta kwota wynosi i jaki jest dochód z działalności. Podkreślił, że konsekwencje egzekucji tej sumy mogą być trudne do odwrócenia i przejawiać się w utracie płynności finansowej, co w konsekwencji wiązać się będzie z koniecznością zaprzestania prowadzonej działalności, która wymaga ciągłych nakładów finansowych. Strona odnosiła się jedynie do wysokości zaległości podatkowych i do konieczności dokonania przesunięcia majątkowego. Fakt zmniejszenia ilości środków pozostających w dyspozycji dłużnika efekcie zapłaty należności podatkowych nie jest przesłanką uwzględnienia wniosku. Powoływana wysokość zobowiązania podatkowego – wynikająca z 4 decyzji - nie oznacza sama w sobie, że wykonanie tej decyzji może wywołać u strony trudne do odwrócenia skutki, czy spowodować znaczną szkodę. Brak przedstawienia przejrzystej i pełnej informacji o aktualnej kondycji finansowej nie pozwolił uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji rzeczywiście może doprowadzić do opisywanych następstw. Należy zauważyć, że przesunięcia majątkowe mają ze swej natury charakter odwracalny. Z czego miałby wypływać nieodwracalny charakter przesunięć w tym wypadku? Z upadku prowadzonej działalności? A jak te kwoty mają się do przychodów, zobowiązań w krótszych i dłuższych okresach? Skarżący podaje, że urząd skarbowy zajął rachunek i z tego powodu utrudnione jest prowadzenie działalności. Ale w tym miejscu Sąd może jedynie snuć domysły, jak skarżący reguluje bieżące zobowiązania, skoro rachunek został zajęty. Czy jeżeli rozlicza rachunki na wysokie kwoty, ma jakieś oszczędności służące rozliczeniom, skoro wolne od zajęcia są kwoty do wysokości jedynie 3 pensji. Czy to oznacza, że skarżący ma jeszcze inne konto, z którego operacji nie przedstawił? Samo prowadzenie wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego nie jest powiązane automatycznie z opcją spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki ich wykonania są odwracalne. W orzecznictwie podkreśla się, że uregulowanie takiego zobowiązania nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. Strona w uzasadnieniu wniosku nie przekonała Sądu, że wykonanie decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.