II FSK 1666/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 12 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1335/18 w sprawie ze skarg U. P. i M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 27 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia oddalić wniosek.

W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 1335/18 pełnomocnik M. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z 27 września 2018 r. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący przedłożył do akt oświadczenie majątkowe, które potwierdza Jego bardzo złą sytuację majątkową oraz zły stan zdrowia. Dalej wskazał, że wykonanie decyzji nakazującej zapłatę kwoty ponad 130 tyś. zł może spowodować wystąpienie znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przesłankami zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym instytucji ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), jest związane z wykonaniem zaskarżonego aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z brzmieniem powyższego przepisu, sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na wniosek skarżącego. Z komentowanego przepisu należy zatem wyprowadzić podstawową przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jaką jest wykazanie istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu, w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno ponadto wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przyczyną odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji był zatem brak jakiejkolwiek argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Podstawą działania sądu administracyjnego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, uczynić należy niewątpliwie materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, jednakże ocena spełnienia przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej nie może abstrahować od argumentacji skarżącego, która obrazowałaby zasadność zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. w konkretnej sprawie. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie pozwala sądowi administracyjnemu podjąć samodzielnych ustaleń na podstawie akt sprawy w kierunku zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest rolą sądu domniemywanie, gdzie strona skarżąca upatruje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny uznał, że brak argumentacji skarżącego na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji odniesienie się do przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a., co wykluczyło udzielenie mu ochrony tymczasowej w niniejszym postępowaniu. Z tego względu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.