II FSK 1606/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 640/19 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 8 maja 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Po 640/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako "WSA" lub "Sąd pierwszej instancji") po rozpoznaniu skargi A. K. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu (dalej jako "SKO" albo "organ drugiej instancji") z dnia 8 maja 2019 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r., oddalił skargę. 2.1. Z przyjętego do rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy wynika, że Wójt Gminy C. (dalej jako "Wójt" lub "organ pierwszej instancji"), po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 18 czerwca 2018 r. uchylił w całości własną ostateczną decyzję z dnia 28 stycznia 2016 r., ustalającą Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 455 zł i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 949 zł. SKO decyzją z dnia 8 maja 2019 r., na skutek rozpoznania odwołania wniesionego przez Skarżącego, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. 2.2. W skardze na decyzję organu drugiej instancji Skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO w Poznaniu, przedstawiając swoje twierdzenia w jej uzasadnieniu. 2.3. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 2.4. W pismach procesowych z dnia 18 i 20 sierpnia 2019 r. Skarżący przedstawił dodatkową argumentację. W piśmie z dnia 7 stycznia 2020 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, uzupełnił swoje stanowisko i zarzucił decyzji SKO naruszenie: 1) § 1 pkt 2 lit. e) uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] 2015 r. w zw. z art. 5 pkt 2 lit. c) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem błędnego przyjęcia, że budynek będący w posiadaniu Skarżącego zalicza się do budynków lub ich części pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego i na tej podstawie ustalenie stawki podatku od nieruchomości w wysokości 6,53 zł od 1 m2, podczas gdy przedmiotowy budynek posiada cechy, jest zamieszkiwany i spełnia funkcje budynku mieszkalnego, a co za tym idzie stawka podatku od nieruchomości wynosi 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej; 2) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 w zw. z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 901 ze zm., dalej jako "O.p.") poprzez nieuzupełnienie przeprowadzonego postępowania dowodowego, w tym niepodjęcie działań zmierzających do pełnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieustalenie rodzaju budynku, będącego przedmiotem opodatkowania. 3. WSA w Poznaniu wskazał, że główną osią sporu w sprawie była dokonana przez organy podatkowe kwalifikacja znajdującego się na działce nr [...] przy ul. K. [...] w C. budynku gospodarczego jako budynku pozostałego (inny niemieszkalny), którego część została przystosowana do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Skarżący ostatecznie zaakceptował przyjętą do opodatkowania powierzchnię, jednak twierdzi, że należy go opodatkować przy zastosowaniu stawki podatkowej 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Ustalenia dotyczące budynku organy oparły na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w orzecznictwie wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., dalej jako "p.g.k."), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. WSA zwrócił uwagę na powszechnie przyjmowany pogląd, w świetle którego organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, ale powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi może w pewnych przypadkach zostać podważona w ramach postępowania podatkowego, jednak jedynie w sytuacjach wyjątkowych, jak sprzeczność danych ewidencyjnych z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi. Co do zasady dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. WSA podkreślił przy tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., możliwe jest więc przeprowadzenie przeciw niemu przeciwdowodu. Sąd pierwszej instancji wskazał istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, odniósł się do zebranego w sprawie materiału dowodowego i zwrócił uwagę na rażącą sprzeczność oraz niekonsekwencję w stanowisku prezentowanym przez Skarżącego. Ponadto Sąd uznał, że załączone do skargi oraz pisma z dnia 20 sierpnia 2019 r. dokumenty nie mają charakteru przeciwdowodów w stosunku do danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków. O zmianie funkcji spornego budynku nie świadczy też treść przedłożonego podczas rozprawy zawiadomienia o zmianie danych ewidencji z dnia 6 listopada 2019 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji brak było więc podstaw, by kwestionować prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, w tym oparcie się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których sporny budynek musi być kwalifikowany dla celów podatkowych jako budynek pozostały, a nie mieszkalny. 4.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy – adwokata, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w sprawie nie podjęto działań wymaganych dla wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych co do sposobu wykorzystywania przez Skarżącego nieruchomości; 2) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej albowiem mimo wielokrotnych oświadczeń Skarżącego, iż sporny budynek spełnia funkcję i jest użytkowany jako budynek mieszkalny, wydały decyzję podatkową, z której treści wynika, iż budynek został potraktowany jako budynek pozostały; 3) naruszenie przepisu art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ administracji publicznej dowolnej nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że przedmiotowy budynek zakwalifikowany winien zostać jako pozostały, co skutkowało oddaleniem skargi, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy wprost wskazuje, iż charakter oraz cechy budynku prowadzą do konkluzji, iż jest to budynek mieszkalny; II. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 2 lit. e) uchwały nr [...] Rady Gminy C. z dnia [...] 2015 r. (dalej jako "uchwała") w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie podczas gdy z zebranego, lecz błędnie ocenionego, materiału dowodowego wprost wynika, iż przedmiotowy budynek posiada cechy, jest zamieszkiwany i spełnia funkcje budynku mieszkalnego, a co za tym idzie stawka naliczonego podatku od nieruchomości winna wynosić 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, co skutkowało oddaleniem skargi; 2) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie organ podatkowy prawidłowo zastosował stawkę podatku od nieruchomości jak od budynków lub innych części pozostałych, podczas gdy nieruchomość jest użytkowana jako budynek mieszkalny; 3) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 276 ze zm., dalej jako "p.g.k."), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organy podatkowe dokonały prawidłowego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za budynek znajdujący się na działce nr [...] przy ul. K. [...] w C., jedynie w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy ustalenia organów podatkowych jednoznacznie sprowadzają się do konkluzji, iż sporny budynek jest zamieszkiwany i spełnia funkcje budynku mieszkalnego. W związku z powyższym Skarżący wniósł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 640/19, w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości lub w części. Jednocześnie Skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. 4.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. 5.2. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponadto przepis art. 174 p.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W złożonej skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wskazane w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04; wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). 5.3. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że rozstrzygane w sprawie kwestie były już przedmiotem orzekania przez ten Sąd w tożsamym stanie prawnym, w sprawach ze skarg kasacyjnych Skarżącego dotyczących podatku od nieruchomości za 2017 r. i 2018 r., zakończonych odpowiednio wyrokami z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 882/20, oraz z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 804/20 (CBOSA). Argumentację zawartą w powyższych wyrokach Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. 5.4. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy wskazać, że zarzuty naruszenia; art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 80 k.p.a., zostały sformułowane wadliwie, w sposób niezgodny z ogólnie przyjętymi wymogami formalnymi, do których odnosi się m.in. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (Opubl.: ONSAiWSA 2010/1/1). W tym stanie rzeczy niezbędnym jest wyjaśnienie, że w postępowaniu podatkowym, którego przedmiotem jest określenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, o czym stanowi art. 2 § 1 pkt 1 O.p. Nie mogło zatem dojść do naruszenia w/w norm prawnych, gdyż przepisów tych organy podatkowe nie mogły stosować w przedmiotowej sprawie. Co istotne, Sąd pierwszej instancji, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, analizował zastosowanie przez te organy właściwych przepisów procedury podatkowej i nie były to przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym Skarżący powiązał z zarzutem naruszenia art. 151 p.p.s.a. nieprawidłowe przepisy proceduralne – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które w niniejszej sprawie nie znajdowały w ogóle zastosowania. W konsekwencji, postawione przez Skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieprawidłowe. Jak wskazuje orzecznictwo, skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 04 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1788/06, CBOSA). Kierując się jednak treścią uzasadnienia ww. uchwały z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny pominął wady redakcyjne sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów polegające na powiązaniu zarzutu naruszenia przepisów p.p.s.a. ze wskazaniem przepisów k.p.a. zamiast przepisów Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak, nawet przy zastosowaniu takiego podejścia do przyjętych wymogów formułowania zarzutów skargi kasacyjnej i uwzględnieniu wynikającej z ich treści, zarzutów dotyczących naruszenia zasad prowadzenia postępowania podatkowego; tj.; prawdy obiektywnej ( art.122 O.p. ), prawdy materialnej ( art. 187 § 1 O.p. ) prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów ( art. 121 § 1 O.p. ), swobodnej oceny dowodów ( art. 191 O.p. ), w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 5.5. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że w sprawie nie podjęto działań wymaganych dla wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, organy prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej oraz dokonano dowolnej, nie zaś swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Koncentruje się przy tym na swoich twierdzeniach odnośnie rzeczywistego wykorzystywania budynku jako budynku mieszkalnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że powyższe zarzuty są bezzasadne. Wymieniając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poszczególne dokumenty, WSA w Poznaniu stwierdził, że nie regulują one zagadnień ewidencyjnych, a użyte w nich sformułowanie odnoszące się do budynku – "aktualnie przeznaczonego na cele mieszkaniowe" – dotyczy jego obecnego faktycznego przeznaczenia i ujawnionej w tamtych postępowaniach woli Skarżącego, wskazującej na przeznaczenie budynku jako mieszkalnego. Zdaniem WSA w Poznaniu, które należy zaaprobować, dopiero zakończenie postępowania przed organami nadzoru budowlanego jest warunkiem koniecznym do ujawnienia funkcji mieszkalnej tego budynku w ewidencji gruntów i budynków oraz kartotece budynku. Zanim to nastąpi, Skarżący powinien dopełnić wszystkich wymaganych prawem budowlanym formalności, co zostało w znajdujących się w materiale dowodowym aktach administracyjnych wyraźnie stwierdzone. Ponadto Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że o zmianie funkcji spornego budynku nie świadczy również treść przedłożonego podczas rozprawy zawiadomienia o zmianie danych ewidencyjnych z dnia 6 listopada 2019 r. Z dokumentu tego wynika, że sporny budynek ujęty jest w kartotece budynków jako pozostałe budynki niemieszkalne ( wg KST) oraz jako pozostałe budynki niemieszkalne, gdzie indziej nie wymienione (wg PKOB). Jako funkcję główną tego budynku wskazano – "budynek nieokreślony innym atrybutem FSB ‘’. Ponadto dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma istotnego znaczenia oznaczenie w kartotece statusu budynku jako "w budowie", gdyż w tej części organ podatkowy odstąpił od opodatkowania. Wymaga podkreślenia, że ewidencja gruntów i budynków, stosownie do art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 p.g.k., stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Wpisów oraz zmian podmiotowych i przedmiotowych dokonuje się w ewidencji na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej, opracowań geodezyjno-kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne na podstawie określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Ewidencja nie rozstrzyga natomiast żadnych sporów do gruntów i budynków, zaś organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji. Powyższa argumentacja prowadzi do konkluzji, że rejestr ewidencji gruntów i budynków jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie kształtuje nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości zaistniały wcześniej. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, CBOSA). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Zawarte w tej ewidencji dane można podzielić na dwie kategorie (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12, wyrok NSA z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2702/16 i cytowane tam piśmiennictwo, CBOSA). Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania). Do kategorii tej zaliczyć można dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków. Drugą kategorię stanowią dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być w pewnych - niejako wyjątkowych - sytuacjach przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów proceduralnych. Może to mieć miejsce m.in. w sytuacji, gdy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takiej sytuacji organ podatkowy zobligowany jest do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1930/12, CBOSA). 5.6. Z tego względu prawidłowo WSA w Poznaniu ocenił, że nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe, w tym oparcie się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, na podstawie których sporny budynek musi być kwalifikowany dla celów podatkowych jako budynek pozostały, a nie budynek mieszkalny. Tym samym nie ma też podstaw do uznania, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego, o których mowa w skardze kasacyjnej, tj. § 1 pkt 2 lit. e) uchwały w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., art. 5 ust. 1 pkt 2 lit e) u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 p.g.k. Prezentowanie przez Skarżącego innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie stanowi o naruszeniu przez WSA w Poznaniu wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania oraz prawa materialnego. 5.7. W świetle przedstawionej powyżej argumentacji Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA w Poznaniu, który trafnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na to, że żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. 5.8. W odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącego ustanowionego w ramach prawa pomocy o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, należy stwierdzić, że w niniejszym wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego tej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym (w rozpatrywanym przypadku przed WSA w Poznaniu), w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a.). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., sygn. akt I FPS 3/13; wyrok NSA z dnia 28 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2702/16, CBOSA).[pic]