II FSK 1566/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka (sprawozdawca), Andrzej Jagiełło, Sędzia NSA, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "T." sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 50/16 w sprawie ze skargi "T." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 16 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od "T." sp. z o.o. z siedzibą w S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 9 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 50/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę "T." sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z 16 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że spór w sprawie dotyczy zaliczenia w 2008 r. przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków za wykonanie usług pośrednictwa w najmie nieruchomości, wynikających z dwóch faktur wystawionych przez J. W. (pełny tekst uzasadnienia orzeczenia dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). 3. Od wskazanego na wstępie orzeczenia Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: - naruszenie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej "O.p.") poprzez oszacowanie wartości usługi pośrednictwa, której dotyczyła faktura z 25 czerwca 2008 r., w szczególności w sytuacji, w której zarówno z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, jak i z zeznań świadków jednoznacznie wynika, że usługa została wykonana i nie ma podstaw do kwestionowania wartości tej usługi, a szczególnie do oszacowania wartości tej usługi przez organ podatkowy na podstawie jedynie oświadczeń innych podmiotów z rynku nieruchomości niepopartych żadnymi dowodami (przykładowymi umowami itp.), które nota bene nigdy nie świadczyły usług o charakterze takim jakie świadczył J. W.; - naruszenie art. 15 ust. 1 oraz art. 12, art. 13 oraz art. 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej "u.p.d.o.p."), poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że faktura w kwocie 130.000 złotych netto tytułem zakupu usług, jakie na rzecz spółki świadczył J. W., nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej i tym samym nie stanowi kosztu uzyskania przychodu, gdy tymczasem z zeznań świadków oraz na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (przy prawidłowej jego ocenie), jednoznacznie wynika zasadność zaliczenia przedmiotowego wydatku do kosztów uzyskania przychodu; - naruszenie art. 180 § 1 oraz art. 187 i art. 191 O.p., poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz na podstawie wniosków złożonych przez Spółkę; a nadto poprzez zupełnie dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, sprzecznie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego; - naruszenie art. 23 § 1 i 4 O.p., polegające na ustaleniu, że w niniejszej sprawie na podstawie art. 23 § 4 O.p. należy wybrać metodę szacowania na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług pośrednictwa w znalezieniu lokalu użytkowego na wynajem w sytuacji, gdy z akt niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że w ciągu ostatnich lat żaden pośrednik w obrocie nieruchomościami nie przeprowadzał transakcji tego rodzaju, gdyż sieci handlowe nie zlecają takich usług na zewnątrz. Tym samym zasadne było (w celu dokładnego rozważenia okoliczności sprawy) albo zwrócenie się bezpośrednio do sieci handlowych, które w zakresie swojej działalności mają także wynajem powierzchni handlowych albo zastosowanie innej metody oszacowania, która nie będzie naruszała słusznego prawa strony do zaliczenia poniesionych wydatków w koszty uzyskania przychodów; - naruszenie art. 23 § 5 O.p. poprzez brak uzasadnienia wybrania metody szacowania przy ustalaniu wartości usługi pośrednictwa wykonanej przez J. W. zgodnie z fakturą z dnia 25 czerwca 2008 r. i przyjęcie, że usługa ta zamiast 100.000 złotych netto, w rzeczywistości warta była 33.865,60 złotych: wybrana bowiem przez organ metoda nie odpowiada rzeczywistym cenom rynkowym, gdyż żaden z pośredników nie wykonywał usługi tego rodzaju. Nadto organ winien był dokładnie uzasadnić zastosowaną przez siebie metodę szacowania na podstawie art. 23 § 4 O.p. oraz wskazać, dlaczego innym metodom wskazanym w treści art. 23 § 3 O.p. odmówił pierwszeństwa i zastosowania; - naruszenie przepisów postępowania poprzez brak uzasadnienia okoliczności, dla których Sąd uznał, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem do Sądu aktu oskarżenia przeciwko wspólnikom spółki I. L. i P. C., w sytuacji w której akt oskarżenia wpłynął do Sądu z pominięciem procedury prawidłowego zawiadomienia podejrzanych o czynnościach organu podatkowego oraz wobec braku przedstawienia podejrzanym zarzutów; - naruszenie przepisu postępowania - art. 70 c O.p. poprzez zaniechanie zawiadomienie podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Postanowieniem z 25 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie kasacyjne z uwagi na braki w składzie zarządu Spółki uniemożliwiające jej działanie. Postępowanie to zostało podjęte z uwagi na powołanie (postanowieniem Sądu Rejonowego S. w S. z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt [...]) na podstawie art. 42 k.c. kuratora Spółki uprawnionego do działania w jej imieniu i reprezentowania jej w postępowaniach sądowoadministracyjnych. Postanowieniem z 14 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny dopuścił Fundację P. [...] z siedzibą w W. do udziału w niniejszym postępowaniu. Na rozprawie w dniu 27 marca 2019 r. pełnomocnik Fundacji poparł skargę kasacyjną Skarżącej. Wskazał na istnienie wątpliwości, czy zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia było doręczone właściwej osobie i czy dokonał go właściwy organ. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zwrócić należy uwagę na pewne jej niedoskonałości. Strona zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania podatkowego (Ordynacji podatkowej), choć Sąd przepisów tych nie stosuje. Prawidłowo należało zarzuty te połączyć w przepisami regulującymi środki, jakie sąd administracyjny powinien zastosować w przypadku istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Mając jednakże na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do nich merytorycznie, uznając że zarzut ten dotyczy wadliwej oceny przez Sąd legalności postępowania podatkowego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu – zarzutu przedawnienia zobowiązania przed wydaniem decyzji ostatecznej przez Dyrektora Izby Skarbowej. W tym zakresie Spółka podniosła zarzut naruszenia art. 70c O.p. poprzez zaniechanie zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazała również na naruszenie przepisów postępowania poprzez brak uzasadnienia okoliczności, dla których Sąd uznał, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem do Sądu aktu oskarżenia przeciwko wspólnikom spółki I. L. i P. C., w sytuacji w której akt oskarżenia wpłynął do Sądu z pominięciem procedury prawidłowego zawiadomienia podejrzanych o czynnościach organu podatkowego oraz wobec braku przedstawienia podejrzanym zarzutów. W zakresie tego drugiego zarzutu w uzasadnieniu środka odwoławczego Spółka wskazała na naruszenie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz Kodeksu karnego skarbowego. W podstawach kasacyjnych nie wskazała jednak konkretnych przepisów, których naruszenia miałby się dopuścić Sąd pierwszej instancji poprzez pominięcie opisanych w uzasadnieniu naruszeń. Naczelny Sąd Administracyjny jest z mocy art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 z późn.zm.), dalej jako : "p.p.s.a." związany zarzutami skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. To strona, składając środek odwoławczy, zakreśla zakres kontroli instancyjnej. Sąd kasacyjny nie może jej zastępować w formułowaniu podstaw kasacyjnych czy też domyślać się, jaki zarzut strona miała zamiar postawić (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 792/18, z 9 października 2018 r., sygn. akt II FSK 682/18, z 12 lipca 2018 r., sygn. akt II GSK 224/16, z 15 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 193/16, wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych dostępne w CBOSA). W tej sprawie nie zachodziła żadna z przesłanek nieważności postępowania, zakres kontroli wynikał zatem wyłącznie z podstaw kasacyjnych. Co do braku przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia strona skarżąca nie podniosła żadnego zarzutu rozumianego jako wskazanie przepisu, który naruszyć miał Sąd pierwsze instancji. Ponadto należy zauważyć, że strona skarżąca nie przywołała rozstrzygnięć sądu powszechnego, które potwierdzałyby trafność jej zarzutów co do przedawnienia karalności czynu, którego mieli się dopuścić ówcześni członkowie zarządu Spółki z uwagi na nieprzedstawienie im zarzutów w odpowiednim terminie od popełnienia czynu zabronionego. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś właściwy do samodzielnej oceny przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego i poprawności postępowania przygotowawczego. W ramach swojej właściwości sądy administracyjne kontrolują pod względem legalności jedynie działalność administracji publicznej (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych , Dz. U. z 2016 r. poz.1066 z późn.zm.).Sąd administracyjny orzeka ponadto na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), a na te akta składają się akta sądowe i akta postępowania administracyjnego (podatkowego). Może zatem oprzeć się tylko na tych dokumentach z postępowania przygotowawczego lub karnego, które do tych akt zostały włączone. Nie ma także racji strona skarżąca (i popierający jej stanowisko w tym zakresie uczestnik postępowania), że zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zostało doręczone niewłaściwej osobie. Strona w postępowaniu podatkowym reprezentowana była przez pełnomocnika P. N. Temu pełnomocnikowi w dniu 10 października 2014 r. zostało doręczone sporządzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zawiadomienie o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia z dniem 24 września 2014 r. w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego dotyczącego niewykonania zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. Doręczenie nastąpiło zatem do rąk właściwej osoby (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18). Treść zawiadomienia zawierała wszelkie niezbędne w rozumieniu art. 70c O.p. informacje, łącznie z tym, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia będzie trwało do prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2018 r., sygn. akt II FPS 1/18, zawiadomienie i dowód jego doręczenia stanowi kartę 2260 akt podatkowych). Zawiadomienia dokonał Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. Był to organ właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którym wiązało się podejrzenie przestępstwa skarbowego, w zw. z art. 13 § 1 O.p. w zw. z art. 5 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1267 z późn.zm.) w zw. z § 6 pkt 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz.U. Nr 165, poz. 1371 z późn.zm.). Okoliczność, że postępowanie jako organ pierwszej instancji prowadził Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. nie powodowała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie był właściwy do zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia. Art. 70c O.p. nie wymaga bowiem zawiadomienia przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zobowiązania podatkowego, ale przez organ co do zasady właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego. Kolejne zarzuty dotyczą prawidłowości szacowania kosztów uzyskania przychodów w zakresie wydatku związanego z wykonaniem zlecenia. Strona skarżąca kwestionuje co do zasady możliwość szacowania, stawiając zarzut naruszenia art. 23 O.p. , jak i art. 23 § 1 i § 4 O.p. poprzez wybór metody ceny rynkowej oraz art. 23 § 5 O.p. poprzez niedostateczne uzasadnienie wyboru metody. Zarzuty te również są bezpodstawne. Zauważyć należy, że w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 13 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 1148/13, wydanym w tej sprawie, nie zakwestionowano co do zasady możliwości szacowania podstawy opodatkowania (kosztów uzyskania przychodów), uznano jedynie szacowanie za przedwczesne z uwagi na pominięcie przez organ podatkowy części dowodów zgłaszanych przez stronę i dotyczących wynagrodzenia za pośrednictwo przy wynajmowaniu lokali handlowych. Ceny te były wyższe niż przyjęte przez organ przy ustalaniu ceny rynkowej (tę metodę szacowania Sąd uznał za możliwą do akceptacji) i wynosiły trzy- lub czterokrotność miesięcznego czynszu najmu. Organy zastosowały się do tych wytycznych. Porównanie wysokości wynagrodzenia przyjętego przez Spółkę i J. W. w fakturze VAT z 25 czerwca 2008 r. (100 000 zł) z wysokością miesięcznego czynszu za lokal wynajęty za jego pośrednictwem od spółki K. oraz wysokością wynagrodzenia, stosowaną przez wskazane przez skarżącą agencje pośrednictwa nieruchomości A. [...] w S. i P. [...] wskazuje na znacząco niższą przeciętną cenę pośrednictwa niż przyjęta w umowie z J. W. Zauważyć należy, że jak wynika z zeznań J. W., rozpoczął on działalność w zakresie pośrednictwa przy wynajmie nieruchomości dopiero w marcu lub kwietniu 2008 r., do tej pory miał doświadczenie wyłącznie w pośrednictwie w organizacji transportu, a w zakresie wynajmu nieruchomości – tylko doświadczenia z prywatnego zarządu własnymi nieruchomościami. Propozycja pośrednictwa w wynajmie nieruchomości wyszła od P. C., prywatnie znajomego J. W. z okresu studiów. Trudno przypuszczać, że ceną adekwatną do zamówionej usługi, przy braku doświadczenia i renomy firmy przyjmującej zamówienie, była cena zdecydowanie wyższa niż przyjęta na rynku pośredników nieruchomości. Słusznie też zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w sprawie – przy badaniu warunków rynkowych – nie tyle ma znaczenie, czy firmy organizujące centra handlowe korzystają z usług pośrednictwa i jakie są ceny takich usług, ale ceny usług pośrednictwa dla firm, które chcą znaleźć lokal handlowy w tych centrach. Tego rodzaju transakcje przeprowadzają agencje pośrednictwa nieruchomości i tego rodzaju ceny służyły do porównania i szacowania. Nie można zatem powiedzieć, że nie można było zastosować ceny rynkowej z uwagi na brak tego rodzaju usług na rynku. Te okoliczności dawały postawę do podważenia rzetelności księgi podatkowej spółki w zakresie tego kosztu. A tym samym organ mógł określić wysokość tego kosztu w drodze szacowania, stosownie do art. 23 § 1 pkt 2 O.p. Zebrany materiał dowodowy nie dawał bowiem podstaw do określenia wysokości tego wydatku na podstawie danych z ksiąg podatkowych, uzupełnionych innymi dowodami (art. 23 § 2 O.p.). Wybór metody szacowania należy do organu podatkowego. W stanie prawnym obowiązującym w dacie rozstrzygania przez organy podatkowe, powinien on w pierwszej kolejności rozważyć zastosowanie którejkolwiek z metod, wymienionych w art. 23 § 3 O.p. W szczególnie uzasadnionych przypadkach (przez co rozumieć należy przede wszystkim nieadekwatność ustawowych metod do stanu faktycznego sprawy), organ może dokonać szacowania w inny sposób (art. 23 § 4 O.p.). W tej sprawie organ uznał, że metody wskazane w ustawie nie nadają się do zastosowania. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej, uzasadnił wybór tej innej metody, wskazując na to, że metody wymienione wprost w art. 23 § 3 O.p. odnoszą się do szacowania pełnej działalności przedsiębiorstwa. W tym zaś przypadku szacowaniu podlegał tylko koszt uzyskania przychodów wynikający z jednej faktury (por. s. 22 zaskarżonej decyzji). Aby wybór metody mógł spełnić dyrektywę określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej wysokości, musi uwzględniać zgromadzony w konkretnej sprawie materiał dowodowy, który pozwoli na możliwe rzeczywiste określenie szacowanej wartości. Wybór metody determinowany jest więc materiałem faktycznym, jakim dysponuje organ, jak również charakterem działalności wykonywanej przez podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1114/16). W tym wypadku wybór metody ceny rynkowej pozwalał na określenie podstawy opodatkowania w wysokości jak najbardziej zbliżonej do rzeczywistej. Podkreślić należy, że sam wybór metody szacowania nie podlega kontroli sądowej, a zatem jest on pozostawiony organowi podatkowemu, który ma prawo wybrać metodę szacowania według swego uznania. Sądowa kontrola tego typu decyzji ogranicza się do sprawdzenia, czy wybór metody nie był dowolny i nie doprowadził do ustaleń sprzecznych z logiką i zasadami doświadczenia życiowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 54/14, z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 1527/14, z 6 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 800/16). W tej sprawie przyjęcie ceny rynkowej na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym danych podanych przez skarżącą, uznać należy za prawidłowy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że agencje pośrednictwa nieruchomości ustalały cenę swoich usług w zależności od przyszłego czynszu najmu, a nie od opłacalności wynajęcia konkretnego lokalu. Przyjęcie proponowanej przez skarżącą metody ustalenia wysokości kosztu uzyskania przychodu nie wynika zatem z materiału dowodowego. Ponadto trudno uznać, że cena usługi pośrednictwa byłaby ustalana na podstawie przyszłych i nieznanych danych, jak zwrot kosztów usługi z zysków z prowadzenia działalności w danym lokalu. Strona skarżąca nie precyzuje nawet, jaki okres zwrotu należałoby uznać za decydujący dla ustalenia wynagrodzenia pośrednika. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p. Zarzut ten również jest nieprecyzyjny, art. 187 O.p. składa się bowiem z kilku jednostek redakcyjnych. Strona skarżąca, przedstawiając argumenty przemawiające za zasadnością jej zarzutów, skupia się na kwestii uznania drugiej z faktur wystawionych przez J. W. za niepotwierdzającą rzeczywistej transakcji. Podnosi, że dowód z zeznań P. P. został potraktowany wybiórczo, pominięto tę ich część, która potwierdzała nawiązanie kontaktu z A. przez osobę niebędącą przedstawicielem Spółki. Nie zauważa jednakże, że zarówno organy, jak i Sąd pierwszej instancji kontrolując prawidłowość oceny materiału dowodowego, rozpatrzyły wszystkie zebrane dowody, dotyczące czynności opisanej w tej fakturze. Porównane zostały zeznania zarówno członków zarządu Spółki, jak i męża członka zarządu – G. L., J. W., a także dokumenty złożone przez I. L. na potwierdzenie czynności wykonanych przez J. W. Wyprowadzone z tych wszystkich dowodów wnioski są spójne i logiczne. Zeznania świadków – osób, które miały być zaangażowane w zawarcie i realizację umowy nie były bowiem spójne. J. W. zeznawał przykładowo, że kontaktował się w sprawie umów pośrednictwa w P. C. (zeznania J. W. – k. 1127 akt podatkowych), a znowu P. C. wskazywał I. L. jako osobę prowadzącą sprawy najmu lokali (zeznania P. C. – k. 1116 akt podatkowych). Skupiając się tylko na zeznaniach P. P., który nie wskazał konkretnie na J. W. jako osobę kontaktującą się w sprawie najmu, strona pomija choćby sprzeczności i zmianę zeznań przez I. L., a także brak wskazania w dokumentach, mających potwierdzić działania pośrednika, adresata tych pism i informacji. Nie można też zapominać, że rozmowy z P. P. prowadził G. L., formalnie niezwiązany ze Spółką, a więc to także o nim mógł wspominać P. P. Z tych powodów wywody strony należy uznać wyłącznie za polemikę z dokonaną przez Sąd oceną materiału dowodowego. Nie przedstawiono w skardze kasacyjnej argumentów podważających logikę bądź zgodność z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym. Strona nie wyjaśniła także, na czym polegała niezupełność materiału dowodowego, skoro ostatecznie uwzględniono wnioski dowodowe strony skarżącej. Niepodważenie stanu faktycznego oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawą faktyczną rozstrzygnięcia, przyjętą przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Skoro faktura VAT nr [...] z 21 lipca 2008 r. nie potwierdzała zdarzeń rzeczywistych, to wydatek poniesiony na jej podstawie nie mógł stanowić kosztów uzyskania przychodów. Niezrozumiałe jest podniesienie zarzutów naruszenia art. 12 ust. 3 , art. 13 i art. 14 u.p.d.o.p. w zw. z art. 15 ust. 1 tej ustawy. Pomijając już niedokładność tych zarzutów (niewskazanie jednostek redakcyjnych), to spór nie dotyczył obecnie nieodpłatnego świadczenia czy przychodów ze sprzedaży rzeczy lub praw majątkowych, a te kwestie są uregulowane w powołanych przepisach. Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić. O kosztach postępowania kasacyjnego, na które składało się wynagrodzenie pełnomocnika organu za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną, orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5, § 14 ust. 1 pkt 1 lit.a i pkt 2 lit.b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 105 r. poz.1804 z późn.zm.).