II FSK 1540/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 38/17 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika należności z tego tytułu postanawia sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1540/17, poprzez wykreślenie, zawartego w punkcie 2 sentencji wyroku, postanowienia o kosztach.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., II FSK 1772/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, działając z urzędu na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę zawartą w sentencji wyroku tego Sądu z dnia 9 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1540/17, w ten sposób, że wykreślił postanowienie o kosztach zawarte w punkcie 2 sentencji tego wyroku. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sytuacji, gdy skargę kasacyjną od wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję wnosi skarżący, a Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddali, czyli w takiej sytuacji, jak występująca w rozpoznanej sprawie. Art. 204 P.p.s.a. stanowi bowiem, że w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez: 1) organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; 2) skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Oczywistym jest, że treść tego przepisu jest znana Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu orzekającemu w rozpoznanej sprawie, zaś zawarcie w sentencji wyroku postanowienia o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie nastąpiło na skutek oczywistej omyłki, która wymagała sprostowania. Z ww. względów zaistniałą omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a.