II FSK 1536/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku A. S. o wstrzymanie egzekucji w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 679/16 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 24 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia odrzucić wniosek.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 679/16 oddalającego skargę A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 24 maja 2016 r., w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oraz dokonania zabezpieczenia na majątku strony, kwoty zobowiązania wraz z odsetkami za zwłokę, skarżąca wniosła o wstrzymanie egzekucji. Strona nie uzasadniła powyższego wniosku, jak też nie przywołała podstawy prawnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie może zostać uwzględniony. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, iż sąd administracyjny nie jest uprawniony do orzekania o wstrzymaniu egzekucji, ani na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., ani na podstawie żadnego innego przepisu. Należy zauważyć, że sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych do nich orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie egzekucji nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 434/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zostać wydane tylko w toku postępowania administracyjnego. Orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych, których sąd nie może zastępować. Wstrzymać postępowanie egzekucyjne może tylko i wyłącznie organ na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016, poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Zgodnie bowiem z art. 23 § 1 u.p.e.a. nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (§ 6). Wniosek ten podlega zatem rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organy właściwe do jego przeprowadzenia, a dopiero w dalszej kolejności orzeczenie to może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując, sądy administracyjne nie są uprawnione do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a., w tym co do postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Należy ponadto podkreślić, że strona reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego nie uzasadniła również powyższego wniosku, jak też nie przywołała podstawy prawnej. Strona nie podjęła więc nie tylko próby doprecyzowania żądania wniosku, ale również nie przedstawiła okoliczności uzasadniających wniosek. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.