II FSK 1480/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1529/17 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 8 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić wniosek.

1. Wyrokiem z 16 stycznia 2018 r., I SA/Gd 1529/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 8 września 2017 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. 2. Powyższy wyrok zaskarżył skarżący. Jednocześnie sformułował w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 4 maja 2017 r., na mocy art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jako że w jego przekonaniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podał, że powyższy wniosek jest zasadny, "już z uwagi na dużą wysokość, określonego zobowiązania podatkowego w podatku VAT". Powyższe w jego ocenie odbije się z pewnością na jego kondycji finansowej, pociągając za sobą znaczny nakład jego środków własnych. Ponadto strona wskazała, że organy podatkowe wysyłając stosowne upomnienie, wezwały go do uregulowania należności. W dalszej kolejności zdaniem wnioskodawcy może to prowadzić do skierowania sprawy na grunt postępowania egzekucyjnego, co dodatkowo uzasadnia ww. wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji organu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W judykaturze dominuje stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z 28 września 2011 r., I FZ 219/11; z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie przedstawił jedynie ogólnikowe i teoretyczne twierdzenia, że wykonanie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 4 maja 2017 r., może spowodować egzekwowanie z jego majątku zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług. Zdaniem skarżącego już sama wysokość zobowiązania podatkowego czyni wysoce prawdopodobnym, że w wyniku wykonania decyzji może ucierpieć nie tylko sam podatnik, ale również jego najbliższa rodzina. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie zwracano uwagę, że sama wysokość kwoty dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu egzekucji na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14). Jakkolwiek więc znaczna wysokość egzekwowanych zobowiązań jest w analizowanym przypadku oczywista, to również na obecnym etapie postępowania nie przedstawiono Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu danych pozwalających na stwierdzenie, że ich ewentualna zapłata przekracza zdolności płatnicze skarżącego w stopniu uprawdopodabniającym wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dokumentów obrazujących sposób wydatkowania uzyskiwanych dochodów. Stwierdzić w tej sytuacji należy, że skarżący w sposób wystarczający nie wykazał, że zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym brak jest podstaw do zastosowania wobec niego ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.