II FSK 1480/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 3 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wójta Gminy K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2270/14 w sprawie ze skargi L. [...] sp. z o.o. w B. na pismo Wójta Gminy K. z dnia 14 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

1. Postanowieniem z 12 stycznia 2015 r., I Sa/Wr 2270/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę L. [...] Sp. z o.o. w B. na pismo Wójta Gminy K z 14 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na pismo Wójta Gminy K. informujące o bezskuteczności złożonych przez spółkę w dniu 11 czerwca 2014 r. korekt deklaracji za lata 2008-2011 r. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej jako: "P.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona "czynność" organu nie podlegała kontroli sądowej, zaś droga sądowa w niniejszej sprawie była niedopuszczalna. Sąd wskazał, że tylko decyzja lub postanowienie organu podatkowego dają stronie skarżącej możliwość ich zaskarżenia, o ile w ogóle organ podatkowy odniesie się do złożonych przez nią korekt deklaracji. Zaskarżone pismo nie może być przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego, a to oznacza, że złożone przez spółkę korekty deklaracji, pozostają w mocy, zaś rzeczą organu podatkowego pozostanie odniesienie się do nich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012, poz. 749 z późn. zm., dalej jako: "O.p."). 2. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia Wójt Gminy K. zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1) P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1) błędną wykładnię i niezastosowanie art. 70 oraz art. 81 O.p. poprzez nieuwzględnienie, że korekta deklaracji w podatku od nieruchomości za 2008 r. została złożona po upływie terminu przedawnienia i nie wywołuje skutków prawnych, 2) niezastosowanie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy K. nr [...] z dnia 27 października 2005 r. poprzez nieuwzględnienie, że spółka korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości oraz stwierdzenie, że organ powinien odnieść się do złożonych korekt deklaracji, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej oraz nieuwzględnienie, że w przedmiotowym stanie faktycznym prawidłową formą działania organu mogłoby być jedynie skorygowanie sprawozdań o udzielonej pomocy publicznej, gdyby korekta deklaracji nie została złożona po upływie terminu przedawnienia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że stwierdzenie sądu administracyjnego pierwszej instancji, zawarte w uzasadnieniu postanowienia z 12 stycznia 2015 r. narusza art. 70 i art. 81 O.p. w zakresie, w jakim stwierdza, że złożona przez spółkę korekta deklaracji dotycząca podatku od nieruchomości za 2008 r. jest skuteczna i pozostaje w mocy. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie - w jego ocenie - naruszył sąd administracyjny pierwszej instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być zatem ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej wymogom tym nie sprostał, bowiem zarzuty w niej zawarte zostały sformułowane błędnie i nie mogły doprowadzić do skutecznego podważenia orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji. Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżonym postanowieniem sąd odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. ma charakter formalny i jest równoznaczne z odmową poddania skargi pod merytoryczne rozpoznanie. Innymi słowy, z uwagi na wskazane w powołanym powyżej przepisie uchybienia, kontrola legalności działań administracji w konkretnej sprawie w ogóle nie może być przeprowadzona. W konsekwencji, odrzucając skargę, sąd administracyjny nie jest uprawniony do formułowania ocen dotyczących ewentualnych naruszeń przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania w postępowaniu przed organami administracji, jak również nie może w tym względzie formułować wskazań, co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 153 P.p.s.a. Postanowienie o odrzuceniu skargi nie jest zatem orzeczeniem o charakterze merytorycznym, czego autor skargi kasacyjnej zdaje się nie dostrzegać, formułując zarzuty odnoszące się do naruszeń materialnego prawa podatkowego. Ponadto wskazać należy, że jeśli intencją strony było zakwestionowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, powinna była zgłosić zarzut naruszenia przez sąd konkretnych przepisów normujących postępowanie przez sądem administracyjnym, wykazując jednocześnie wpływ sugerowanych uchybień na wynik sprawy. Tymczasem ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu zarzut taki nie został przez autora skargi kasacyjnej podniesiony. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za oczywiście chybione, w związku z czym skarga ta podlega oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. Wniosek spółki o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie mógł zostać uwzględniony, gdyż postępowanie to dotyczyło postanowienia odrzucającego skargę. Tymczasem, zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 204 P.p.s.a., w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego jedynie w sytuacji, gdy zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.