II FSK 1472/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 1472/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2189/14 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2011 r. postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 1472/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.K. (dalej jako "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2189/14, oddalającego skargę Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej stwierdzającej wygaśnięcie decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej za 2011 r. oraz zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 10 kwietnia 2017 r. Skarżący, działając na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wniósł o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o dodatkowego postanowienie, które według art. 189 P.p.s.a. powinien był umieścić z urzędu. Wobec faktu, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał zasadności zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej, w ocenie Skarżącego, uzasadnionym staje się wniosek o uzupełnienie wyroku na zasadzie art. 189 w zw. z art. 183 § 2 pkt 1 oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i odrzucenie skargi albo wystąpienie do Prezesa NSA o zainicjowanie procedury unieważnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji w trybie art. 172 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Dopuszczalność uzupełnienia wyroku jest konsekwencją zasady, według której sąd ma obowiązek objąć jednym rozstrzygnięciem całość sprawy. Uzupełnić to znaczy uczynić zupełnym, kompletnym; dopełnić; kompletować; stanowić dopełnienie czegoś (por. Słownik języka polskiego..., t. 3, s. 642). Strona może domagać się uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2016). Wobec powyższego należy zaznaczyć, że wniosek Skarżącego o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2017 r. nie przystaje do treści art. 157 § 1 P.p.s.a., na podstawie którego został wniesiony. Skarżący nie wnosi bowiem o uzupełnienie wyroku, a o zmianę rozstrzygnięcia, podając przy tym podstawę prawną, która, w jego ocenie, byłaby w niniejszej sprawie właściwa. Tego rodzaju żądanie jest niedopuszczalne w świetle art. 157 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.