II FSK 1463/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia WSA (del.) Teresa Randak, Protokolant Marta Wyszkowska, po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1770/11 w sprawie ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

U Z A S A D N I N I E Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 1770/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę M.J. - zwanej dalej "Skarżącą", na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 października 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że decyzją z dnia 17 września 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w części decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i określił Skarżącej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 41 945,20 zł, zaległość podatkową w tej samej kwocie oraz odsetki od zaległości podatkowej w kwocie 17 642,30 zł. Skarga wniesiona przez Skarżącą na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 859/02. Skarżąca złożyła następnie wnioski o wznowienie postępowania (pisma z dnia 26 września 2005 r. oraz z dnia 25 sierpnia 2008 r.) wskazując jako przesłankę wznowienia postępowania art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). W wyniku rozpoznania tych wniosków organ podatkowy wznowił postępowanie i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. W obu sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargi wyrokami, odpowiednio z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 925/06 oraz z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 298/09. Skargi kasacyjne wniesione od ww. wyroków Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokami z dnia 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II FSK 678/07 oraz z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1798/09. Pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. Skarżąca ponownie wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2001 r. oraz o uchylenie tej decyzji na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej i umorzenie postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Skarżąca jako nowy dowód w sprawie wskazała oświadczenie A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz wniosła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A.B. jako świadka na okoliczność dokonywania w firmie Skarżącej przez B. sp. z o.o. zakupu towarów z krótkim terminem ważności, po cenach rynkowych, z zastrzeżeniem dokonania ich wymiany na towar pełnowartościowy, w przypadku ich przeterminowania i rzeczywistego dokonywania przez Skarżącą wymiany towarów niepełnowartościowych (przeterminowanych) dostarczonych do B. sp. z o.o. w styczniu 2000 r. na towar pełnowartościowy. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie, następnie nie uwzględnił wniosku dowodowego Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanego świadka na okoliczności opisane we wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania. Decyzją z dnia 2 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca podniosła, że pomimo istnienia w dniu wydania decyzji oświadczenia A. B. z dnia 15 kwietnia 2011 r., które sporządzono podczas przypadkowego spotkania, nie uznano go za istotny dowód w sprawie w rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dowód, jak i okoliczności, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie były znane organowi podatkowemu, gdyż Skarżąca nie zgłosiła ich w toku postępowania podatkowego, a organ podatkowy niedokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy. Skarżąca podważyła też kompletność materiału dowodowego oraz jego ocenę zarzucając, że dokonano jej z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Zwróciła uwagę, że nie przesłuchano żadnego świadka, który zaprzeczyłby jej wyjaśnieniom albo je potwierdził. Przedstawione oświadczenie, zdaniem Skarżącej, potwierdza okoliczności podawane podczas postępowania podatkowego, o zaniżaniu ceny z związku z tym, że sprzedawany towar był niepełnowartościowy. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 2 sierpnia 2011 r. uznając, że wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności i dowodu, tj. oświadczenia A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r., nie można uznać za istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej nieznane organowi, który decyzję wydał. Organ odwoławczy podkreślił, że przedstawiony dowód nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia Skarżąca się domaga, zatem nie mógł być uznany za nowy dowód w sprawie. Ponadto dowód ten nie ujawnił żadnych nowych okoliczności. W toku postępowania podatkowego organom podatkowym były znane okoliczności sprzedaży towarów z krótkim okresem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów. Okoliczności te były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przez organy obu instancji. W toku postępowania Skarżąca wielokrotnie wskazywała, że "sprzedaż towarów do firm wspólników wynikała z braku możliwości zbycia niepełnowartościowych stanów magazynowych innym odbiorcom". Składała także wyjaśniania na okoliczność sprzedaży towarów przecenionych oraz wymiany towaru na towar pełnowartościowy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, nie było też podstaw do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka na wyżej wskazane okoliczności. Dowód ten nie ma znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym, gdyż nie istniał w dniu wydania decyzji. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając naruszenie: - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że oświadczenie z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz zawnioskowany dowód z zeznań świadka, nie jest nowym dowodem w sprawie istniejącym w dniu wydania decyzji a nieznanym organowi ją wydającemu, a ponadto dowodem istotnym w sprawie, pomimo że potwierdza dokonanie przez Skarżącą wymiany towarów przeterminowych na pełnowartościowe oraz likwidację towarów przeterminowanych; - art. 188, art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej, przez akceptację odmowy przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, pomimo że przedmiotem dowodu są okoliczności istotne w sprawie, a okoliczności nie zostały wykazane innymi dowodami; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie zauważył na wstępie, że istota sporu dotyczy wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, określającego przesłanki warunkujące wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Następnie poddał analizie instytucję wznowienia postępowania, zgadzając się z organami podatkowymi, które podkreślały, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 Ordynacji podatkowej). Sąd wskazał, że wznawia się postępowanie, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał, przy czym ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktycznie są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, Sąd doszedł do wniosku, iż zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wskazany we wniosku o wznowienie postępowania nowy dowód, tj. oświadczenie byłego wspólnika i Prezesa B. sp. z o.o. z dnia 15 kwietnia 2011 r. (uzyskane w kwietniu 2011 r. podczas przypadkowego spotkania), nie jest dowodem nowym w sprawie, który istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie był znany organowi podatkowemu, który decyzję wydał. Dowód ten nie istniał w dniu 17 września 2001 r., tj. dniu wydania decyzji ostatecznej. Dowód w postaci oświadczenia nie ujawnił także żadnych nowych okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie w sprawie, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. Z oświadczenia wynika, że B. sp. z o.o. nabyła w firmie Skarżącej, na podstawie ustnej umowy, towary z krótkim terminem ważności po cenach rynkowych, z zastrzeżeniem dokonania przez firmę Skarżącej wymiany towarów niepełnowartościowych (przeterminowanych), dostarczonych w styczniu 2000 r., na towary pełnowartościowe. W toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym, organom podatkowym były znane okoliczności sprzedaży towarów z krótkim okresem przydatności do spożycia i zwrotów uprzednio sprzedanych towarów. Z akt sprawy wynika, że w toku przeprowadzonej kontroli skarbowej, zakończonej decyzją z dnia 11 kwietnia 2001 r., a następnie postępowania odwoławczego zakończonego decyzją z dnia 17 września 2001 r., organy podatkowe ustaliły, że "V." s.c. dokonała odsprzedaży do firmy Skarżącej towarów o wartości 145 332,92 zł. Wartość ta była o 50% niższa od cen zakupu. Istotna w sprawie była okoliczność, że zakupiony towar po tak niskiej cenie został już na początku 2000 r. sprzedany innym kontrahentom po cenach wyższych od cen zakupu. W toku prowadzonego postępowania Skarżąca wielokrotnie wskazywała, że sprzedaż towarów do firm wspólników wynikła z braku możliwości zbycia niepełnowartościowych stanów magazynowych innym odbiorcom. Brak zatem podstaw do przyjęcia, że z oświadczenia A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r., wynikły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przedstawiony dowód powstał bowiem po wydaniu decyzji ostatecznej i nie wskazuje na nowe istotne w sprawie okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi podatkowemu. Okoliczności te były bowiem organowi podatkowemu znane. Tym samym, powołany przez Skarżącą dowód nie ma cech wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zatem brak przesłanek do wznowienia postępowania podatkowego. Organ podatkowy, odmawiając przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka na okoliczności opisane w oświadczeniu, nie naruszył przepisów procesowych. Dowód z zeznań świadka na okoliczności opisane w oświadczenia nie ma bowiem znaczenia w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowieniowym, gdyż dowód ten nie mógł być uznany za nowy dowód w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej a okoliczności, jakie Skarżąca zamierzała wykazać poprzez przeprowadzenie tego dowodu były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, a na etapie postępowania wznowieniowego nie można żądać przeprowadzenia postępowania w celu ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów, lecz należy je wskazać. Chybione, zdaniem Sądu, są zatem zarzuty naruszenia art. 122, art.180, art. 181 oraz 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka. Zarzuty te nie dotyczą postępowania wznowieniowego, będącego przedmiotem oceny, lecz negują ustalenia faktyczne oraz ocenę dowodów, dokonane przez organy podatkowe w postępowaniu zwykłym, domagając się ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego. W skardze kasacyjnej Skarżąca, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo błędnego przyjęcia przez organ podatkowy, że oświadczenie A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz zawnioskowany dowód z jego zeznań w charakterze świadka, nie jest nowym dowodem w sprawie istniejącym w dniu wydania decyzji, a nieznanym organowi ją wydającemu, a nadto dowodem istotnym dla sprawy, pomimo że dowód ten potwierdza dokonywanie przez Skarżącą wymiany towarów przeterminowanych na pełnowartościowe oraz likwidację towarów przeterminowanych, a zatem jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś organ orzekający nim nie dysponował z uwagi na ujawnienie go przez Skarżącą dopiero na etapie wznowienia postępowania; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 188, w zw. z art. 122, art. 180, art. 181 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez akceptację odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.B., pomimo że przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy, a okoliczności te nie zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem. Zdaniem Skarżącej, powyższe stanowisko Sądu pierwszej instancji ma wpływ na wynik sprawy, albowiem uniemożliwia w konsekwencji uchylenie ostatecznej decyzji podatkowej z dnia 17 września 2001 r. i naraża Skarżącą na odpowiedzialność podatkową. Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zarzutów skargi kasacyjnej odnotowania wymaga fakt, iż wniosek Skarżącej z dnia 29 kwietnia 2011 r. był, na przestrzeni ostatnich lat, już jej trzecim z kolei wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r., zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 września 2001 r. W dwóch poprzednich wnioskach, które zainicjowały dwuistancyjne postępowanie podatkowe, poddane następnie kontroli w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, Skarżąca powoływała się wprawdzie na oświadczenia i zeznania innych osób, ale nawiązywała do tej samej okoliczności sprawy, tj. sprzedaży towarów z krótkim terminem przydatności, z zastrzeżeniem dokonania ich wymiany na towar pełnowartościowy w przypadku ich przeterminowania oraz rzeczywistego dokonywania wymiany towarów przeterminowanych na pełnowartościowe. W okolicznościach tych Skarżąca upatrywała podstawy do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zauważyć również zależy, że rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera praktycznie identyczne zarzuty, jak skarga kasacyjna złożona przez Skarżącą w poprzednim postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1798/09, z tym, że w tamtym postępowaniu wskazane wyżej okoliczności miałyby wynikać z oświadczenia i zeznań kierowcy-konwojenta, a w sprawie niniejszej z oświadczenia i zeznań jednego z kontrahentów Skarżącej. Stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na który to przepis powołała się Skarżąca jako podstawę prawną wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, zasadnie zaakceptował stanowisko organu podatkowego, iż w rozpoznawanej sprawie powoływane przez Skarżącą dowody i mające z nich wynikać okoliczności, nie spełniają przesłanek określonych w powyższym przepisie. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oraz jego uzasadnienie oparte są na wewnętrznie sprzecznych twierdzeniach. Jednym z formalnych wymogów, które ustanawia ten ostatni przepis, odnośnie do dowodów, które mogłyby uzasadniać wznowienie postępowania na jego podstawie, jest to, aby dowody te istniały w dniu wydania decyzji. Postępowanie podatkowe, którego wznowienia domagała się Skarżącą zakończone zostało decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2001 r. Skoro więc tymi dowodami, na które powołuje się w skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącej, a które miałyby być podstawą wznowienia postępowania, są oświadczenie A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz zawnioskowane przez Skarżącą i nie zrealizowany przez organ podatkowy dowód z przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, to trudno jest dociec, na jakiej podstawie i na jakim rozumowaniu oparte są twierdzenia skargi kasacyjnej, iż chodzi tu o dowody, tak jak stanowi przepis, istniejące w dniu wydania decyzji. Autor skargi kasacyjnej sam podkreślał przy tym, iż "dowód z zeznań świadka A.B. nie mógł być przedmiotem rozpoznania organów podatkowych i sądów administracyjnych z tej prostej przyczyny, iż dowód ten został zawnioskowany przez Skarżącą dopiero we wniosku o wznowienie z dnia 29 kwietnia 2011 r." Odnosząc się do takiej argumentacji, stwierdzić należy, iż o ile, co jest logiczne, był to dowód nieznany organowi, który wydał decyzję, tak z tej samej prostej przyczyny, z pewnością nie był to dowód istniejący w dniu wydania decyzji. Trafne jest także stanowisko organu podatkowego oraz Sądu pierwszej instancji, że ze wskazywanych przez Skarżącą dowodów nie mogły wynikać istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Okoliczności, do których odnosiło się oświadczenie A.B. z dnia 15 kwietnia 2011 r. oraz które miałyby być przedmiotem wnioskowanego przez Skarżącą dowodu z przesłuchania tej osoby w charakterze świadka, tj. sprzedaż przez Skarżącą towarów z krótkim terminem przydatności i dokonywanie zwrotów uprzednio sprzedanych towarów oraz wymiany towarów przeterminowanych na towary pełnowartościowe, były przez Skarżącą podnoszone w toku postępowania wymiarowego oraz brane pod rozwagę i oceniane przez prowadzące to postępowanie organy podatkowe. Nie były zatem nowymi, istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania decyzji i nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Słusznie zauważył też Sąd pierwszej instancji, iż na etapie postępowania wznowieniowego nie można żądać przeprowadzenia postępowania w celu ujawnienia nowych okoliczności lub dowodów, lecz należy je wskazać. Bezzasadne są zatem zarzuty skargi kasacyjne dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 188, w związku z art. 122, art. 180, art. 181 i art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez akceptację odmowy przesłuchania świadka A.B. Sąd pierwszej instancji omawiając w zaskarżonym wyroku instytucję wznowienia postępowania, zasadnie wyjaśnił Skarżącej, iż po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, organ podatkowy w pierwszej kolejności bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Pozytywny wynik tego badania otwiera dopiero drogę do merytorycznego postępowania, co do rozstrzygnięcia sprawy będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Natomiast w przypadku braku stwierdzenia zaistnienia tych przesłanek, organ podatkowy wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej. W takiej sytuacji nie przystępuje do merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej i nie może zweryfikować decyzji dotychczasowej. Takie właśnie postępowanie i wydane w jego ramach decyzje o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej były przedmiotem kontroli przez Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty odnoszące się do prawidłowości postępowania wymiarowego, są bezprzedmiotowe i nie mogły zostać uwzględnione. Zgodność z prawem rozstrzygnięć organów podatkowych, wydanych w sprawie wymiarowej, kompletność oraz ocena materiału dowodowego, została już uprzednio poddana kontroli sądowej. W jej wyniku, skarga na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 września 2001 r. w przedmiocie określenia Skarżącej podatku dochodowego od osób fizycznych została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 895/02. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w związku § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).