Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II FSK 146/26

Postanowienie NSA z 4 listopada 2026 r., II FSK 146/26 – podatek dochodowy od osób fizycznych

Wynik

Uchylono zaskarżone postanowienie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
4 listopada 2026
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 1537/24 w sprawie ze skargi J. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z 5 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1537/24, w sprawie ze skargi J. S. (dalej: "Skarżąca") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 października 2024 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), odrzucił skargę. W uzasadnieniu Sąd meriti wyjaśnił, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie została skutecznie doręczona. Została ona skierowana na adres pełnomocnika strony inny niż przez nią wskazany, bowiem organ doręczył tę decyzję za pośrednictwem indywidualnego konta pełnomocnika na portalu e-Urząd Skarbowy (dalej: "e-US"). W ocenie sądu działanie takie jest niezgodne z art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 111, ze zm., dalej: "O.p."). Na powyższe postanowienie Dyrektor KIS wniósł skargę kasacyjną, zarzucając w niej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 132 p.p.s.a. w zw. z art. 144 § 1a i § 5, art. 145 § 2 i art. 138c § 1 O.p. i w związku z art. 14h O.p. oraz w związku z art. 35b ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 35e ust. 1 i ust. 3 oraz ust. 4 pkt 2 i ust. 6 oraz ust. 10 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1131 ze zm., dalej: "ustawa o KAS") poprzez odrzucenie skargi, zamiast rozstrzygnięcia sprawy wyrokiem, w wyniku błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że: a) interpretacja indywidualna DKIS niezgodnie z art. 145 § 2 O.p. została skierowana na adres pełnomocnika inny (tj. na indywidualne konto pełnomocnika na portalu e-Urząd Skarbowy) niż wskazany w pełnomocnictwie (tj. zamiast na skrytkę ePUAP), a zatem została skierowana na adres niewłaściwy, bo niewskazany w pełnomocnictwie; b) art. 145 § 2 O.p. "ma charakter szczególny wobec regulacji ustawy o KAS, gdyż dotyczy doręczania pism w postępowaniu podatkowym oraz na podstawie art. 14h O.p. interpretacyjnym"; c) przepisy ustawy o KAS o doręczeniach, tj. art. 35-35f, statuują ogólne przepisy dotyczące doręczeń, nie odnoszą się bezpośrednio do pełnomocników występujących w sprawach podatkowych, a w szczególności nie wynika z nich, aby zmieniały dyspozycję art. 145 § 2 O.p.; d) wskazanie w pełnomocnictwie adresu elektronicznego do doręczeń wiąże organ podatkowy; e) interpretacja indywidualna nie została skutecznie doręczona, a w związku z tym skarga na tę decyzję jest przedwczesna, albowiem w ocenie WSA ni istnieje przedmiot zaskarżenia skargi, co determinuje konieczność zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W konsekwencji organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną strona wniosła o oddalenie tej skargi w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postanowieniem tego sądu z 16 marca 2026 r., sygn. akt I FSK 1307/25, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. przedstawiono do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, tj.: "Czy w rozumieniu art. 145 § 2 w zw. z art. 146 § 1, art. 144 § 1a i art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111) dochodzi do zmiany adresu elektronicznego wskazanego w postępowaniu podatkowym przez pełnomocnika w pełnomocnictwie szczególnym, poprzez późniejsze wyrażenie — poza ww. postępowaniem — zgody przez tego pełnomocnika na doręczanie korespondencji za pośrednictwem platformy e-Urząd Skarbowy, stosownie do art. 35e ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131)?". Sprawę zarejestrowano pod sygn. akt I FPS 1/26. Postanowieniem wydanym na posiedzeniu 8 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 1/26 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym na podstawie art. 187 § 3 p.p.s.a. postanowił przejąć sprawę do rozpoznania i prowadzić ją dalej pod sygn. akt I FSK 1307/25. Następnie 3 sierpnia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów wydał wyrok w sprawie o sygn. akt I FSK 1307/25. Przechodząc w tym miejscu do istoty sporu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w ww. wyroku siedmiu sędziów tego Sądu z 3 sierpnia 2026 r. sygn. akt I FSK 1307/25, sformułowano tezę, zgodnie z którą wyrażenie przez pełnomocnika zgody, o której mowa w art. 35e ust. 1 ustawy o KAS nie uchyla możliwości doręczenia w postępowaniu pełnomocnikowi pisma pod adres wskazany w pełnomocnictwie, lecz de lege lata uprawnia organ do doręczenia pisma, adresowanego do pełnomocnika na jego konto w e-US, przy czym doręczenie takie nie jest możliwe poprzez ziszczenie się fikcji prawnej doręczenia zastępczego, lecz wyłącznie przez faktyczne pobranie (odebranie) pisma przez adresata, zaś ciężar wykazania skutecznego doręczenia spoczywa w tym względzie na organie podatkowym. W uzasadnieniu omawianego wyroku wyjaśniono, że faktyczne doręczenie pisma ustanowionemu w postępowaniu podatkowym pełnomocnikowi za pośrednictwem e-US wywołuje skutek prawny tożsamy ze skutkiem doręczenia na adres, o którym stanowi art. 145 § 2 O.p., jeżeli pismo zostało doręczone właściwemu pełnomocnikowi w sposób umożliwiający mu zapoznanie się z jego treścią. Skutek ten nie opiera się na formalnej zmianie adresu, lecz na realizacji celu doręczenia wobec właściwego adresata procesowego. Pogląd ten nie znosi gwarancyjnej funkcji art. 145 § 2 O.p., lecz precyzuje jej zakres w warunkach wielokanałowych doręczeń elektronicznych. Wykładnia taka sprzeciwia się tym samym pominięciu pełnomocnika i dorozumianej zmianie adresu procesowego przez czynność pozaprocesową. Nie sprzeciwia się natomiast uznaniu skutku faktycznego doręczenia, gdy pismo rzeczywiście trafiło do ustanowionego pełnomocnika przez kanał przewidziany w ustawie. Wprawdzie wyrok składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie posiada mocy wiążącej, o jakiej mowa art. 269 § 1 p.p.s.a., niemniej Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej obecnie sprawie w pełni zgadza się z poglądami wyrażonymi w wyroku tego sądu z 3 sierpnia 2026 r., sygn. akt I FSK 1307/25. Przenosząc powyższe tezy na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż "Urzędowego Poświadczenia Doręczenia" wynika, że zaskarżona interpretacja indywidualna z 3 października 2024 r. została uznana za doręczoną 17 października 2024 r. pełnomocnikowi Skarżącej na jego konto w systemie teleinformatycznym e-Urząd Skarbowy. Okoliczność ta jest bezsporna, niekwestionowana przez stronę. Skoro zaskarżona interpretacja dotarła do pełnomocnika strony, ten się z nią zapoznał (o czym świadczy fakt wniesienia skargi do sądu pierwszej instancji), to pomimo że jej doręczenie nastąpiło na adres inny niż wskazany w pełnomocnictwie (innym prawnie dopuszczalnym kanałem doręczeń), w świetle stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2026 r., o sygn. akt I FSK 1307/25, nie można uznać, że interpretacja ta nie weszła do obrotu prawnego, a wniesiona od niej skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przedwczesna. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Brak było podstaw do zastosowania tej części art. 185 § 1 p.p.s.a., która mówi o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie będzie ponownie rozpoznawał kwestii braków skargi w zakresie jej dopuszczalności, lecz nada jej dalszy bieg. Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., regulujące zasady obciążania stron postępowania sądowoadministracyjnego jego kosztami, nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (vide uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, publ. ONSAiWSA 2008/2/23).

Informacje o sprawie

Data wpływu
5 lutego 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Sędziowie
Maciej Jaśniewicz /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny