II FSK 1449/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 720/16 w sprawie ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O.) z dnia 18 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R.G. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. kwotę 4050 (słownie: cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 2 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Ol 720/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę R.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 18 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. Stan sprawy sąd administracyjny pierwszej instancji przedstawił następująco: Decyzją z 08.02.2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 89.507 zł oraz odsetki za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2011 r. w łącznej kwocie 4.999 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w O. utrzymał ją w mocy (decyzja z 18.07. 2016 r.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) poprzez niezbadanie w całości materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób wybiórczy i dowolny, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego i jego nierozpatrzenie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zgromadzone w sprawie dowody, pozwalają na ustalenie istotnego w sprawie kontekstu faktycznego kwestionowanych przez organy podatkowe transakcji skarżącego, który odpowiada ustaleniom organów w kontrolowanej sprawie. Zdaniem sądu, organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W tak ustalonym stanie faktycznym, organy podatkowe zasadnie przyjęły zastosowanie przepisu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., nie znajdując podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów spornych wydatków. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z. art. 122, art. 180 § 1 i w zw. z art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez pobieżną, błędną i niepełną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, niezebranie i nierozpatrzenie całości materiału dowodowego, a także niepodjęcie jakiejkolwiek próby wyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, 3) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 120 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie przez WSA w Olsztynie, że Dyrektor Izby Skarbowej dokonał rzetelnej i obiektywnej oceny całości materiału dowodowego, nie dostrzegając, iż interpretacja ta sprzeczna jest z obiektywnym przekazem materiałów dowodowych, a także wykreowanie w wyniku wadliwej interpretacji stanu faktycznego, który był niezbędny, aby uzasadnić przyjętą przez organ i zatwierdzoną przez Sąd hipotezę. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie, a także zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu odwoławczego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w O. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na rzecz organu od Skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Spór w sprawie sprowadza się do oceny legalności przeprowadzonego w sprawie przez organy podatkowe postępowania dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń faktycznych. W toku przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej WSA w Olsztynie stwierdził, że podstawa faktyczna zobowiązania podatkowego ustalona została w sposób zgodny z rzeczywistością. Skarżący kwestionuje natomiast powyższe rozstrzygnięcie sądu, podnosząc, że w toku postępowania podatkowego organy sprzeniewierzyły się zasadom normującym postępowanie podatkowe i ustaliły stan faktyczny w sposób nieprawidłowy, czego WSA w Olsztynie nie dostrzegł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, orzekającego w niniejszym składzie, sugerowane przez autora skargi kasacyjnej uchybienia o charakterze proceduralnym nie miały miejsca, a zatem rozstrzygnięcie sądu administracyjnego pierwszej instancji, polegające na oddaleniu skargi, odpowiada prawu. Prowadząc postępowanie dowodowe, organy zastosowały się do dyspozycji art. 120, art. 122, art. 180 § 1 i w zw. z art. 187 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, a odnośne zarzuty zgłoszone we wniesionym środku zaskarżenia stanowią wyłącznie polemikę z niekorzystnymi dla strony ustaleniami faktycznymi, nie popartą żadnymi przekonywującymi argumentami. WSA w Olsztynie słusznie zaaprobował stanowisko organów, iż część spornych faktur dokumentowały wydatki, które nie zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Pozostałe zaś faktury miały charakter tzw. faktur pustych, tj. dokumentowały zdarzenia gospodarcze, które nie zostały faktycznie zrealizowane. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny podziela konstatację sądu administracyjnego pierwszej instancji, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie zarzutów naruszenia przepisów postępowania za uzasadnione, gdyż organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa i podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. WSA w Olsztynie słusznie uznał, że stan faktyczny sprawy ustalony został w sposób prawidłowy. Odnośnie zarzutu naruszenia 229 Ordynacji podatkowej, zaznaczyć należy, że przepis ten oparty jest na konstrukcji uznania administracyjnego, stąd też organ odwoławczy dysponuje – stosownie do okoliczności konkretnej sprawy – pewną swobodą decyzyjną co do zasadności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W rozpoznawanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy był kompletny i wyczerpujący, stąd też organ odwoławczy słusznie założył, że nie zaistniały podstawy do skorzystania z dyspozycji powołanego powyżej przepisu. Stwierdzając, że żaden ze zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się trafny, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) tej ustawy. ----------------------- 4