II FSK 1433/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 134/17 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 30 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wyrokiem z 21 września 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 134/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 30 listopada 2016 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia stronę złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W realiach niniejszej sprawy rolą skarżącego było zatem przedstawienie Sądowi przejrzystej i pełnej informacji o jej aktualnej kondycji finansowej. Dane takie pozwoliłyby na dokonanie odpowiedniej oceny, co do możliwości ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona skarżąca nie wskazała na konkretne okoliczności, które uprawdopodabniałyby wniosek, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W jednozdaniowym uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że konsekwencje egzekucji kwoty niemalże 170.000 zł będą nieodwracalne, egzekucja bowiem takiej kwoty jest możliwa wyłączenie z nieruchomości, ewentualny późniejszy zwrot tej kwoty nie pozwoli przywrócić stanu sprzed egzekucji i odzyskać skarżącemu utraconą nieruchomość. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentacja skarżącego, mająca stanowić uzasadnienie rzeczonego wniosku, była bardzo ogólnikowa. Nie zawierała twierdzeń odnoszących się do konkretnych danych oraz okoliczności, na podstawie których można byłoby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi spółce znaczną szkodę, czy doprowadzi do nieodwracalnych skutków. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. za niewystarczające należało uznać same twierdzenia, że wyrządzenie znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków wiąże się ze sprzedażą nieruchomości i nie pozwoli przywrócić stanu sprzed egzekucji oraz odzyskać nieruchomość. Sąd kasacyjny nadmienia, że te same przyczyny stały się podstawą, dla których Sąd pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu niniejszego wniosku wziął pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy dokumenty załączone przez stronę do wniosku o przyznanie prawa pomocy jednakże i one okazały się niewystarczające i uznał, podobnie jak Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. oraz z dnia 26 lutego 2018 r. odmówił przyznania prawa pomocy, że skarżący, zarówno w dokumentach źródłowych jak i we wniosku o przyznanie prawa pomocy, przedstawił swoją sytuację finansową wybiórczo, niepełnie. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania wykonania powołanej na wstępie decyzji.