II FSK 1416/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E.M. i W.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt III SA/Po 236/11 w sprawie ze skargi E.M. i W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 4 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną.

Sygnatura akt II FSK 1416/12 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę E.M. i W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2003 r. Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący: Burmistrz K. ostateczną decyzją z dnia 9 grudnia 2003 r. ustalił wysokość zobowiązania skarżących w podatku od nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], za okres od sierpnia do grudnia 2003 r. Dnia 19 stycznia 2004 r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, podnosząc, że budynki będące przedmiotem opodatkowania ze względów technicznych nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, wysokość zobowiązania ustalono nie od powierzchni użytkowej, ale od powierzchni zabudowy oraz na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, której skarżący nie złożyli, a nakaz zapłaty zawiera dwa wzajemnie się wykluczające terminy płatności; jako podstawę wznowienia postępowania wskazali art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 160, poz. 1083 ze zm., dalej: O.p.). Ponadto podnieśli, że opodatkowane budynki zostały rozebrane, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe oraz przedłożyli dokument "inwentaryzacji obiektów do rozbiórki", twierdząc, że zawiera on odmienne od przyjętych przez organ podatkowy dane o powierzchni tych obiektów Burmistrz K. postanowieniem z dnia 28 lipca 2005 r. wznowił postępowanie, a decyzją z dnia 12 września 2008 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, stwierdzając, że skarżący nie wykazali, by jakikolwiek dowód był fałszywy oraz by wyszły na jaw nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który decyzję wydał. "Określenie powierzchni budynku" nie jest ani dowodem, ani okolicznością faktyczną, a dokument inwentaryzacji obiektów nie zawiera daty sporządzenia, przeto nie można uznać, że istniał w dniu wydania decyzji. Ponadto, jak wynika z zawiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 stycznia 2004 r., rozbiórka budynków nastąpiła dopiero dnia 2 lutego 2004 r.; ich powierzchnię ustalono natomiast na podstawie informacji uzyskanej od ich byłego właściciela. W odwołaniu skarżący podnieśli, że wskazali przesłanki wznowienia postępowania, odwołując się do przedłożonych dokumentów, wykazujących odmienną powierzchnię budynków, co stanowiło nową okoliczność faktyczną, popartą nowym dowodem; wątpliwości odnoszące się do daty sporządzenia dokumentu stanowiącego nowy dowód winien wyjaśnić organ podatkowy, jako że dokument ten opatrzony był pieczęcią Starostwa i stanowił podstawę wydania przez ten organ dnia 9 grudnia 2003 r. decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. najpierw decyzją z dnia 18 listopada 2008 r. uchyliło zaskarżoną decyzję, a następnie decyzją z dnia 5 kwietnia 2010 r. stwierdziło nieważność swej wcześniejszej decyzji i decyzją z dnia 4 lutego 2011 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K., wskazując na brak przesłanek wznowienia postępowania. Wyjaśniono, że inwentaryzacja nie jest nowym dowodem i nie wykazano, by istniała w dniu wydania decyzji, toteż nie stanowi dostatecznej podstawy do uruchomienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest wznowienie postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący zarzucili, że inwentaryzacja wykonawcza oraz akt notarialny (umowa sprzedaży) z dnia 10 lipca 2003 r.) są dowodami, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., toteż organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji naruszył art. 233 § 1 pkt 1 i art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wskazując, że wznowienie postępowania możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia kwalifikowanych wad postępowania, nie jest jednak kontynuacją postępowania zwykłego i stanowi odstępstwo od wynikającej z art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji ostatecznych. Skarżący nie wykazali istnienia podstawy wznowienia wymienionej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., bowiem nowym dowodem mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie nie jest ani decyzja Starosty K. z dnia 9 grudnia 2003 r. zezwalająca na rozbiórkę budynków, ani inwentaryzacja wykonawcza, co do której nie wiadomo, czy istniała w dniu wydania decyzji wymiarowej (niezależnie od tego, że jej treść i tak nie miałaby wpływu na treść decyzji, bowiem wynika z niej taka sama powierzchnia obiektów, jaką przyjęto do opodatkowania). Akt notarialny z dnia 10 lipca 2003 r. we wniosku o wznowienie postępowania nie był wskazany jako nowy dowód, a ponadto jako podstawa nabycia własności przedmiotu opodatkowania przez skarżących musiał być znany organowi podatkowemu. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wnieśli o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem trzykrotności stawki minimalnej wynagrodzenia pełnomocnika. Zarzucili naruszenie art. 174 pkt 2 w związku z art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 1997 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: P.u.s.a.) przez niedostrzeżenie i przemilczenie w uzasadnieniu wyroku istotnego naruszenia prawa przez organy podatkowe, co doprowadziło do błędnego oddalenia skargi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną i nie ustosunkowało się do podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Z kolei wnoszący skargę kasacyjną stosownie do art. 176 P.p.s.a. winien przytoczyć podstawy kasacyjne oraz je uzasadnić. Badanie sprawy przez sąd kasacyjny ograniczone jest zatem do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów i przedstawionych w uzasadnieniu argumentów przywołanych na ich poparcie. W rozpoznanej sprawie nieważność postępowania nie zachodziła, a postawione zarzuty ze względu na ich ogólnikowość i brak należytego uzasadnienia były bezskuteczne. Przede wszystkim oczywiście błędny jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest zatem adresowany do stron postępowania, a nie do sądu administracyjnego, który przepisu tego w żaden sposób nie mógł naruszyć. Można jedynie zauważyć, że przepis ten w skardze kasacyjnej może być powołany dla wskazania jej podstawy jako naruszenia przepisów postępowania (w odróżnieniu od naruszenia prawa materialnego), ale nie może stanowić treści zarzutu. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia istotnego naruszenia prawa przez organy podatkowe oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. przez przemilczenie tego naruszenia, nie został w żaden sposób uzasadniony i – jako taki – uznany być musi za gołosłowny. W szczególności nie wskazano, które konkretnie przepisy naruszyły organy podatkowe, czego Wojewódzki Sąd Administracyjny miał nie zauważyć, a następnie przemilczeć w uzasadnieniu wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada formalnym wymogom, określonym w art. 141 § 4 P.p.s.a., a wskazanie jako podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia art. 151 P.p.s.a. było prawidłowe, skoro sąd wniesionej skargi nie uwzględnił. Jako oczywiście chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. Są to przepisy o charakterze ustrojowo-kompetencyjnym, stanowiące, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola zasadniczo sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny mógłby je zatem naruszyć wtedy, gdyby odmówił przeprowadzenia kontroli przejawu działalności administracji publicznej, względnie gdyby kontrolę tę przeprowadził przy zastosowaniu innego kryterium, niż zgodność z prawem. Ponieważ jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przeprowadził kontrolę przejawu działalności administracji publicznej, jakim jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lutego 2011 r., jako kryterium tej kontroli przyjmując – co wynika z uzasadnienia wyroku – zgodność z prawem, wskazanych przepisów nie naruszył. W konsekwencji, ponieważ żaden z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej nie miał usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. Nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego wobec braku stosownego wniosku od strony wygrywającej sprawę w instancji kasacyjnej.