II FSK 1378/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. S. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1378/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w P.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1281/12 w sprawie ze skargi J. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w P.) z dnia 18 lipca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1281/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi J. S., uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów (organu upoważnionego: Dyrektora Izby Skarbowej w P.) z dnia 18 lipca 2012 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Od powyższego orzeczenia Minister Finansów wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Pismem z dnia 15 kwietnia 2014 r. cofnięto wniesioną skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", umorzył postępowanie kasacyjne i zwrócił organowi – stosownie do treści art. 232 § 1 p.p.s.a., uiszczony wpis od skargi kasacyjnej. Postanowienie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 31 maja 2014 r. Pismem z dnia 2 czerwca 2014 r. skarżąca wniosła o zwrot kosztów postępowania podnosząc, iż wskutek bezzasadnego wywołania przez organ podatkowy postępowania kasacyjnego poniosła ona koszty wynagrodzenia pełnomocnika niezbędne w celu dochodzenia oraz ochrony przysługujących jej praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Regulacja ta z mocy art. 166 p.p.s.a. znajduje zastosowanie także do postanowień. Wniosek strony z dnia 2 czerwca 2014 r. został potraktowany jako wniosek o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r., wniesiony w terminie zakreślonym dyspozycją art. 157 p.p.s.a. terminie. Zgodnie z podstawową zasadą dotyczącą kosztów postępowania, wynikającą z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z dyspozycją art. 209 p.p.s.a. rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów (art. 210 p.p.s.a.) należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę (art. 200 w zw. z art. 145–150 p.p.s.a.) oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę – art. 203, oraz ją oddalającego – art. 204 p.p.s.a.). Ponadto należy je zawrzeć w postanowieniach o umorzeniu postępowania wskutek zastosowania przez organ samokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), a także przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 p.p.s.a.), o których mowa w art. 201 p.p.s.a. Przepisy nie przewidują natomiast orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji niż wymienione w art. 209 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka - Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, wydanie 3, s. 618), w tym w przypadku postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego o umorzeniu postępowania kasacyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II GSK 899/10. dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli zatem ustawodawca nie przewidział w art. 203 i art. 204 p.p.s.a. możliwości zasądzania na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w przypadku jego umorzenia na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej, to niedopuszczalne byłoby uzupełnianie w tym zakresie ustawy w drodze wykładni rozszerzającej lub analogii (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2010 r., II FSK 1182/09, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zastosowanie w tym przypadku znajdzie reguła ogólna wynikająca z art. 199 p.p.s.a. W konsekwencji to strona wnosząca odpowiedź na skargę kasacyjną samodzielnie musi ponieść koszty związane ze sporządzeniem takiej odpowiedzi. Skorzystanie przez stronę z ustawowo przewidzianych uprawnień do uruchomienia środków odwoławczych, jak również rezygnowanie z kontynuowania wszczętego postępowania przed sądem administracyjnym, nie może być także utożsamiane z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, o którym mowa w art. 208 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2007 r., I FSK 1096/07, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec braku podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w przypadku umorzenia postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej, wniosek skarżącej w tym zakresie – na podstawie art. 157 w zw. z art. 166 i art. 193 p.p.s.a. – nie mógł zostać uwzględniony.