II FSK 1335/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o umorzenie postępowania na skutek cofnięcia skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ol 431/22 w sprawie ze skargi M. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 28 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zapoznania się z dokumentami wyłączonymi z akt sprawy postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne; 2) zwrócić M. N. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.

Wyrokiem z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt I SA/Ol 431/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę M. N. (dalej jako "Skarżąca"), w przedmiocie odmowy wglądu do akt postępowania wyłączonych w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Od powyższego wyroku Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną, następnie pismem z dnia 3 marca 2026 r. cofnęła skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd; jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 ustawy przepis ten ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście art. 183 ustawy oznacza, że strona może cofnąć skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił jak w punkcie pierwszym sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.