II FSK 1295/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w przedmiocie sprostowania wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej R. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 729/20 w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 17 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1295/21, w ten sposób, że w punkcie drugim sentencji wyroku w miejsce "dwa tysiące siedemdziesiąt dziewięć", wpisać "dwa tysiące sto siedemdziesiąt dziewięć".

Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość omyłek wyraża się w tym, że są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści samego orzeczenia lub w zestawieniu tej treści z zawartością akt sprawy. Wadliwości tego rodzaju mogą wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, wyd. IX). Oczywista omyłka jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z orzeczenia, które nie odzwierciedla woli sądu. W niniejszej sprawie w punkcie drugim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FSK 1295/21, błędnie oznaczono sposób słowny zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego, jako kwotę "2179 (dwa tysiące siedemdziesiąt dziewięć) złotych", zamiast prawidłowego oznaczenia "2179 (dwa tysiące sto siedemdziesiąt dziewięć) złotych". Powyższa omyłka wymagała zatem sprostowania. Z powyższych względów na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia