II FSK 1285/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf- Kalamala, Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Powiatu L. (następcy prawnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w L. w likwidacji) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 882/17 w sprawie ze skargi Powiatu L. (następcy prawnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w L. w likwidacji) na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Powiatu L. (następcy prawnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w L. w likwidacji) na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

I. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 882/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Powiatu L. - następcy prawnego Zespołu Opieki Zdrowotnej w L. w likwidacji (dalej jako "Skarżący") na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej jako "Organ") z 20 kwietnia 2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). II. W skardze kasacyjnej Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: - błędną wykładnię przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2343 ze zm.; dalej jako "u.p.d.o.p.") w zw. z art. 93e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) w zw. z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 1991 r., Nr 91 poz. 408) - poprzez błędne uznanie, że dla zaistnienia zwolnienia podatkowego wynikającego z tych przepisów konieczne jest faktyczne wydatkowanie dochodu przeznaczonego na określone cele statutowe; - niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 25 ust. 4 w zw. z ust. 4a u.p.d.o.p., tj. uznanie, że mają one zastosowanie do sytuacji Skarżącego, chociaż w przypadku Skarżącego nie wystąpiła żadna z następujących sytuacji: wydatkowanie dochodu na cele inne niż zadeklarowane lub wydatkowanie dochodu na cele zadeklarowane, ale po terminie lub likwidacja w okresie uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia; III. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, a także wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. IV. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: V. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.). V.1. Na wstępie należy podkreślić, że sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3765/14 i stanowisko tam wyrażone jest wiążące przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując ponownie kontroli zaskarżonego orzeczenia w pełni podzielił stanowisko w nim wyrażone, iż organ prawidłowo uznał, że w sprawie nie występuje tożsamość celu przeznaczenia dochodu, a następnie wydatkowania dochodu przez ZOZ. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 1c, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenia wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele. Związek z art. 17 ust. 1b zachodzi natomiast w zakresie zwolnienia dotyczącego podatników przeznaczających dochody na cele statutowe lub inne cele określone w tym przepisie, jeżeli dochód ten jest przeznaczony i wydatkowany na cele określone w tym przepisie, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków niestanowiących kosztu uzyskania przychodów. Prawidłowo zatem Sąd I instancji uznał, że dochód osiągnięty przez ZOZ został przeznaczony na cele ochrony zdrowia, lecz nie został na te cele wydatkowany, w związku z tym dochód ten będzie podlegał opodatkowaniu na podstawie art. 25 ust.4 i 4a u.p.d.o.p . Jako że zwolnienie zwarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania, niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca cytowanego przepisu. Zasadnie też przyjął Sąd I instancji, że przepisy ustawy Ordynacji podatkowej nie regulują sukcesji w zakresie praw i obowiązków podatkowych sytuacji przedstawionej we wniosku i w takiej sytuacji nie można wywodzić sukcesji z treści art. 93 e Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1b u.p.d.o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. VI. Nietrafiony okazał się również zarzut art. 25 ust. 4 i ust. 4a u.p.d.o.p. bowiem dopiero w momencie niezgodnego z przepisami art. 17 ust. 1 u.p.d.o.p. wydatkowania dochodu z prowadzenia tej gospodarki lub w momencie likwidacji podatnika w okresie uprawniającym do skorzystania ze zwolnienia, traci on prawo do skorzystania z tego zwolnienia, o czym świadczy treść art. 25 ust. 4 i ust. 4a u.p.d.o.p. a sytuacja taka nie miała miejsca w zaistniałym stanie faktycznym. VII. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O kosztach orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 w zw. z art.205 § 2 p.p.s.a.