II FSK 1278/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf - Kalamala po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 270/13 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 marca 2010 r., nr [...].

W dniu 17 kwietnia 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga kasacyjna M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 270/13 oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 28 grudnia 2012 r. w przedmiocie uchylenia – po wznowieniu postępowania - decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodu ze sprzedaży nieruchomości w 2007 r. W treści środka zaskarżenia zawarto – na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 marca 2010 r. określającej skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu przychodu ze sprzedaży nieruchomości w 2007 r. w kwocie 7.497 zł. Strona argumentowała, że wykonanie przedmiotowej decyzji podatkowej stanowiłoby dla niej nadmierną uciążliwość i zagrożenie dla jej funkcjonowania poprzez pozbawienie jakichkolwiek środków do życia. W treści wniosku skarżąca wyjaśniła, że jest w bardzo trudnej sytuacji zdrowotnej i materialnej, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, otrzymuje rentę w wysokości 501,71 zł netto (po potrąceniach egzekucyjnych) i uzyskuje środki z najmu lokalu w kwocie 1.800 zł. Czynsz z drugiego lokalu został zajęty przez organ egzekucyjny. Miesięczne koszty utrzymania strony obejmują: opłatę za prąd – 83,21 zł, opłatę za gaz – 217,02 zł, koszty produktów żywnościowych i środków czystości – ok. 100-150 zł, koszty przejazdów – 80 zł oraz koszty kserokopii i usług pocztowych – 50 zł, koszty rat kredytowych - 3.500-3.800 zł. Ponadto skarżąca podała, że jedynym jej majątkiem są obciążone hipotekami nieruchomości, egzekucja z których mogłaby doprowadzić do nieodwracalnych skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym (art. 193 powołanej ustawy), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych granicach tej samej sprawy. Na wstępie wyjaśnić należy, że strona trafnie objęła zgłoszonym żądaniem decyzję wymiarową (w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2007 r.). Choć wskazana decyzja nie jest aktem bezpośrednio zaskarżonym w niniejszym postępowaniu (skarga dotyczy bowiem odmowy uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży nieruchomości w 2007 r.), to mieści się w granicach tej samej sprawy, co umożliwia wstrzymanie jej wykonania w świetle cytowanego wyżej przepisu. Dokując oceny wniosku złożonego przez M. L., Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę fakt, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., w kontekście okoliczności podniesionych przez stronę, były już przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 11 lipca 2013 r. Uwzględniając żądanie skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że mając na względzie materiały zgromadzone w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy, tj. konkretne wyliczenia i dowody, uprawniony jest wniosek, iż prowadzenie egzekucji mogłoby prowadzić do zachwiania podstaw egzystencji skarżącej, co wyczerpuje przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko prezentowane w powyższym postanowieniu, tym bardziej, że z rozpatrywanego obecnie wniosku skarżącej nie wynika, by jej sytuacja uległa znacznej poprawie usprawiedliwiającej zmianę oceny przesłanek warunkujących udzielenie tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Informacje przedstawione przez skarżącą, a także dane wynikające z obszernej dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania w sprawie prawa pomocy potwierdzają niezwykle trudną sytuację materialną skarżącej, uzasadniającą twierdzenie o zagrożeniu podstaw bytowych strony w razie egzekucji zobowiązania podatkowego. Mimo iż skarżąca uzyskuje przychody z tytułu renty i najmu lokali, a w skład jej majątku wchodzą nieruchomości, to są one w znacznej części albo objęte zajęciami egzekucyjnymi albo obciążone hipotekami. Skarżąca posiada ponadto zobowiązania o charakterze prywatnoprawnym i publicznoprawnym, z których nie wywiązuje się z uwagi na brak środków finansowych. Strona przeznacza na podstawowe potrzeby życiowe, tj. żywność i środki czystości nie więcej niż 150 zł miesięcznie, nie jest przy tym w stanie zrealizować recept lekarskich, co potwierdzono w toku postępowania zakończonego całkowitym zwolnieniem strony od kosztów sądowych i przyznaniem jej profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczności te potwierdzają – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – zasadność skorzystania z omawianej formy tymczasowej ochrony sądowej, tj. wstrzymania wykonania decyzji wymiarowej ze względu na zagrożenie dla egzystencji skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.