II FSK 1250/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Sylwester Golec, po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Po 690/19 w sprawie ze skargi I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od I. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 20 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę I. [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej. Tekst powyższego wyroku wraz uzasadnieniem (i innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej spółki wywiódł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 14b § 5b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej "O.p.") przez nieuchylenie postanowienia organu odwoławczego i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji pomimo przyjęcia w nich błędnej wykładni, polegającej na nieprawidłowym określeniu zakresu elementów stanu faktycznego, powodującego brak możliwości wydania interpretacji indywidualnej, - art. 14b § 5b O.p. przez jego niewłaściwą wykładnię, przez przyjęcie, że w sprawie występują uzasadnione wątpliwości co do zastosowania klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania, - art. 2a O.p. przez jego niezastosowanie, tj. przeprowadzenie wykładni pojęcia "uzasadnione wątpliwości" bez uwzględnienia zasady in dubio pro tributario, - art. 2 Konstytucji RP przez nie uwzględnienie w wykładni pojęcia "uzasadnione wątpliwości" konstytucyjnej zasady in dubio pro tributario, - art. 119a w zw. z art. 119c przez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że wkład pracy wspólnika cichego do spółki cichej i jej wykonywanie jest działaniem sztucznym, - art. 2 Konstytucji RP przez przyjęcie, że do czynności zakończonej do 31 grudnia 2018 r. stosuje się przepisy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2019 r. Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi lub uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przesłanką odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o art. 14b § 5b pkt 1 O.p. jest poczynienie przez organ przekonującego wywodu, iż w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku mogą znaleźć zastosowanie postanowienia art. 119a § 1 O.p. Zastosowanie art. 119a § 1 O.p., uwarunkowane jest od spełnienia następujących przesłanek: korzyść podatkowa była głównym lub jednym z głównych celów dokonania czynności, osiągnięcie tej korzyści w danych okolicznościach jest sprzeczne z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, sposób działania był sztuczny. Zastosowanie normy z art. 14b § 5b pkt 1 O.p. wymaga uzasadnionego przypuszczenia, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji mogą stanowić czynność lub element czynności, o której mowa w art. 119a § 1 O.p. Wystąpienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p. nie jest uwarunkowane od spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących zastosowanie klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania. Przez sformułowanie "uzasadnione przypuszczenie" należy rozumieć popartą argumentami prognozę możliwości wystąpienia określonego zdarzenia, stanu rzeczy. W świetle art. 119c § 1 O.p., sposób działania nie jest sztuczny, jeżeli na podstawie istniejących okoliczności należy przyjąć, że podmiot działający rozsądnie i kierujący się zgodnymi z prawem celami zastosowałby ten sposób działania w dominującej mierze z uzasadnionych przyczyn ekonomicznych. Do przyczyn, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się celu osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Rację ma Sąd pierwszej instancji, że wystarczającą przesłanką zastosowania art. 14b § 5b § 1 O.p. jest powzięcie przez organ uzasadnionego przypuszczenia, że w odniesieniu do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, nie zaś w odniesieniu do określonego podmiotu stosunku prawnopodatkowego, może znajdować zastosowanie norma z art. 119a § 1 O.p. Ordynacja podatkowa w art. 14b § 5b pkt 1 odwołuje się jedynie do elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, nie zaś do okoliczności związanych z beneficjentem ewentualnej korzyści podatkowej Zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że organ poczynił przekonywujący wywód świadczący o uzasadnionym przypuszczeniu zastosowania względem czynności przedstawionej we wniosku postanowień art. 119 § 1 O.p. Zidentyfikowano również potencjalne korzyści podatkowe sprzeczne z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. W tego rodzaju sytuacji organ zobowiązany był do odmowy udzielenia odpowiedzi na pytanie skarżącej zmierzające do ustalenia jak powinno się rozliczać przychody oraz koszty związane z tym, że spółka komandytowa jest wspólnikiem jawnym spółki cichej z osobą fizyczną. Organ prawidłowo także odwołał się do art. 119a § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania, natomiast stanowisko przeciwne nie znajduje uzasadnionych podstaw Nie sposób zgodzić się również z zarzutem naruszenia zasady in dubio pro tributario. Organ podał, że w stosunku do elementów stanu faktycznego przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. W niebudzący wątpliwości sposób zostały zatem wykazane okoliczności warunkujące zastosowanie dyspozycji art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Wobec tego skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.