II FSK 1240/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia del. WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Natalia Simaszko, po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 778/25 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 stycznia 2025 r., nr 0114-KDIP3-1.4011.835.2024.4.BS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 778/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako "WSA" lub "sąd pierwszej instancji") oddalił skargę S. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca" lub "spółka") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "Dyrektor KIS", "DKIS", "organ podatkowy") z 17 stycznia 2025 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Tekst powyższego wyroku wraz z jego uzasadnieniem (oraz innych orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych poniżej) dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (zwana w skrócie "CBOSA", adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 2.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżącej (doradca podatkowy). Wystąpił o uchylenie ww. wyroku w całości oraz uchylenie interpretacji bądź też uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zw. dalej "ppsa") spółka postawiła wyrokowi WSA zarzuty materialnoprawne (1-3) oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (4-7), tj. naruszenie: 1) art. 24 ust. 5 w zw. z art 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6, w zw. z art. 41 ust. 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 226 ze zm.; zw. dalej "updof") przez ich błędną wykładnię polegającą na: - bezpodstawnym przyjęciu, że przychodem wspólnika z kapitałów pieniężnych nie będzie wartość rynkowa lokali (lokali wraz z wyposażeniem), ustalona na moment powstania tego przychodu, tj. na moment przeniesienia własności przedmiotu dywidendy rzeczowej na wspólnika w drodze zawarcia umowy przenoszącej własność w formie aktu notarialnego, - uznaniu za prawidłowe stanowiska DKIS wyrażonego w zaskarżonej interpretacji, zgodnie z którym podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym w przypadku przekazania wspólnikom dywidendy rzeczowej w postaci lokali może być wartość rynkowa lokali, jednakże tylko i wyłącznie pod warunkiem, że wartość ta odpowiada jednocześnie wartości dywidendy określonej w uchwale, z tego względu, że wartość rzeczy (nieruchomości) wydanej wspólnikowi uprawnionemu do dywidendy musi odpowiadać wartości określonej w uchwale; 2) art. 11 ust. 1 i 2 updof, który określa definicję przychodu i sposób ustalenia wartości świadczeń w naturze poprzez jego niezastosowanie; 3) art. 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; zw. dalej "Op") zgodnie z którym zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego, poprzez jego niezastosowanie oraz błędne przyjęcie, że sposób i moment ustalenia podstawy opodatkowania należy wywieść z przepisów ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.; zw. dalej "Ksh"); 4) art. 151 ppsa poprzez oddalenie skargi, gdy powinna ona zostać uwzględniona z uwagi na błędną wykładnię art. 24 ust. 5 w związku z art. 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6, w zw. z art. 41 ust. 4 updof dokonaną w interpretacji; 5) art. 146 § 1 zd. 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 146 § 1 zd. 2 i art. 134 § 1 ppsa poprzez brak zastosowania "oraz uwzględnienie wniesionej skargi", i tym samym brak uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz brak stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdy sąd pierwszej instancji powinien był stwierdzić takie naruszenie i uchylić interpretację, uwzględniając skargę; 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 134 § 1 ppsa w zw. z art. 5 Op poprzez brak zauważenia naruszeń prawa, które WSA zobowiązany był uwzględnić z urzędu; 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa poprzez brak podzielenia przez sąd zarzutu spółki naruszenia art. 120 Op określającego zasadę działania na podstawie przepisów prawa (zasadę praworządności), które polegało na zajęciu w interpretacji stanowiska nie mającego żadnego oparcia w przepisach prawa, że wartość rynkowa rzeczy (nieruchomości) wydanej wspólnikowi uprawnionemu do dywidendy musi, w momencie powstania obowiązku poboru przez spółkę zryczałtowanego podatku od dywidendy, odpowiadać wartości określonej w uchwale. 2.2. Pełnomocnik DKIS (radca prawny) w odpowiedzi na skargę kasacyjną wystąpił o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skargę kasacyjną należy oddalić jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. 3.1. W świetle art. 193 zdanie drugie ppsa uzasadnienie wyroku ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tytułem przypomnienia wskazać należy, że istota sporu sprowadza się do oceny stanowiska organu podatkowego w zakresie sposobu ustalenia – przez spółkę jako płatnika – podstawy obliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przekazanej wspólnikowi dywidendy rzeczowej w postaci lokali (lokali wraz z wyposażeniem). W taki sposób sformułowane zostało bowiem pytanie spółki będące źródłem jej wątpliwości związanych z wykładnią art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a updof, a także możliwym zastosowaniem owej regulacji na tle stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji. Spółka argumentowała, że z perspektywy wspólnika będącego osobą fizyczną wypłacona dywidenda stanowi przychód z kapitałów pieniężnych. Z art. 17 ust. 1 pkt 4 updof przychód z tytułu dywidendy rzeczowej powstaje zaś w chwili jej faktycznego otrzymania. Momentem powstania tego przychodu będzie zatem moment przeniesienia własności lokali/lokali z wyposażeniem na wspólnika - w drodze podpisania stosownej umowy przenoszącej własność w formie aktu notarialnego. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie odnoszą się wprost do kwestii ustalania przychodu przy dywidendzie rzeczowej. W ocenie spółki przyjąć jednak należy, że przychodem takim będzie wartość rynkowa lokali (lokali z wyposażeniem) – ustalona na moment powstania tego przychodu. Takie bowiem faktyczne przysporzenie majątkowe zyskuje wspólnik w momencie otrzymania dywidendy (tj. przeniesienia własności lokalu/lokali z wyposażeniem w drodze aktu notarialnego). Na ten właśnie moment wspólnik powinien wpłacić na rzecz płatnika (spółki), należny podatek dochodowy od uzyskanego przychodu (który następnie spółka we właściwym terminie przekaże na konto właściwego urzędu skarbowego), stosując art. 30a ust. 1 pkt 4 updof i stawkę podatku przewidzianą w tej regulacji (19%). W interpretacji indywidualnej z 17 stycznia 2025 r. Dyrektor KIS uznał powyższe stanowisko spółki za nieprawidłowe. Zgodził się ze spółką co do tego, że w przypadku wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej po stronie udziałowca otrzymującego taką dywidendę dojdzie do powstania przychodu z kapitałów pieniężnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 updof. Wyjaśnił też, że sytuacji, gdy wartość rynkowa świadczenia niepieniężnego odpowiadać będzie kwocie, jaka przypadałaby na rzecz udziałowca w przypadku wypłaty dywidendy w formie pieniężnej, wówczas ta wartość będzie przychodem udziałowca z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Obowiązkiem spółki jest wypłacenie dywidendy określonej uchwałą zgromadzenia wspólników. Wartość rzeczy (nieruchomości) wydanej wspólnikowi uprawnionemu do dywidendy musi zatem odpowiadać wartości określonej w uchwale. Podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym może być wartość rynkowa lokali, jednakże tylko i wyłącznie pod warunkiem, że wartość ta odpowiada wartości dywidendy określonej w uchwale. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, akceptując stanowisko Dyrektora KIS. Powołał się przy tym na przepisy art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 24 ust. 5, art. 41 ust. 1, ust. 4 i ust. 10 oraz art. 42 ust. 1 updof, a także na przepisy art. 191 § 1, art. 193 § 1 i 4, art. 194, art. 249 § 1 oraz art. 348 i art. 349 Ksh. Na podstawie analizy powyższych regulacji WSA podzielił argumentację organu podatkowego co do tego, że podstawą opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym może być wartość rynkowa wskazanych w opisie wniosku lokali, jednakże tylko i wyłącznie pod warunkiem, że wartość ta odpowiada jednocześnie wartości dywidendy określonej w uchwale. To uchwałę bowiem mogą kontrolować wspólnicy (wspólnik ma ustawowo gwarantowane prawo aby wytoczyć powództwo na podstawie art. 249 Ksh o uchylenie uchwały, w przypadku np. gdyby taka uchwała została podjęta z jego pokrzywdzeniem). W ocenie sądu pierwszej instancji ustalanie wartości dywidendy w innym trybie niż w drodze podjęcia uchwały zgromadzenia wspólników (np. przy zawieraniu umowy notarialnej o przeniesieniu prawa własności lokali) jest niedopuszczalne jako wprost sprzeczne z przepisami Ksh. To w uchwale zgromadzenia wspólników musi bowiem zostać określona definitywnie wartość dywidendy, nadto wartość ta musi być ceną rynkową. Określenie wartości rynkowej dywidendy rzeczowej w innej dacie niż podjęcie uchwały (wydaje się, że skarżąca sugeruje, iż miałoby to nastąpić ponownie po podjęciu uchwały) i poza trybem uchwały zgromadzenia wspólników, jest zaś niedopuszczalne (w ocenie WSA). Stanowiłoby to bowiem ustalanie wartości dywidendy poza kontrolą zgromadzenia wspólników. Tym samym to uchwała wspólników musi dokładnie określić wartość transferowanych aktywów (rynkową), aby odpowiadały one wysokości wartości dywidendy. Nadto dywidenda rzeczowa nie jest tożsama z instytucją tzw. datio in solutum (świadczenia w miejsce wykonania). W opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym spółka nie wykonuje bowiem zobowiązania poprzez świadczenie zamienne. Dywidenda jest zobowiązaniem jednostronnie zobowiązującym, udziałowiec uprawniony do jej otrzymania nie jest zobligowany do żadnego świadczenia wzajemnego na rzecz spółki. Źródłem nabycia przedmiotu dywidendy i tytułem do uzyskania przysporzenia przez udziałowca nie jest umowa cywilnoprawna, lecz uchwała walnego zgromadzenia udziałowców. Za chybione WSA uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 5 w zw. z art. 30a ust. 1 pkt 4 i ust. 6, w zw. z art. 41 ust. 4 updof, jak i art. 11 ust. 1 i 2 updof, który określa definicję przychodu i sposób ustalenia wartości świadczeń w naturze. Za niezasadny uznał także zarzut naruszenia art. 120 Op, gdyż stanowisko DKIS znajduje oparcie w przepisach prawa. Brak jest zaś takiej podstawy prawnej dla uzasadnienia stanowiska prezentowanego przez spółkę. 3.2. W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku błędnej wykładni prawa materialnego przyjmuje się, że przejawia się ona w nieprawidłowym zrekonstruowaniu normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu (lub przepisów) polegającym na mylnym zrozumieniu jej treści lub znaczenia albo na niezrozumieniu intencji prawodawcy, bądź też zastosowaniu nieobowiązującej normy prawnej. Natomiast naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej mającej zastosowanie w sprawie. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego strona skarżąca kasacyjnie powinna zatem określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub (i) jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, a jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego wymaga wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na stan faktyczny sprawy albo dlaczego – ze względu na ten stan faktyczny – nie powinien być on stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być on w sprawie zastosowany. Naruszenie prawa materialnego wykazywać można poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w powiązaniu z przepisami prawa materialnego lub stawiając wprost zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego można zaś podważać za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania podatkowego. Z uwagi na treść art. 174 pkt 2 ppsa konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie procesowe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. że następstwa zarzucanych uchybień miały wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia (możliwy byłby inny sposób rozstrzygnięcia sprawy). Rolą strony skarżącej kasacyjnie jest przedstawienie stosownej argumentacji w tym zakresie. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa), jak i naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), w pierwszej kolejności – co do zasady – rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony przez stronę skarżącą kasacyjnie, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, Nr 6, poz. 120). I jeszcze jedna uwaga natury ogólnej związana ze sposobem zredagowania skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, która mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek, wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca kasacyjnie uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 30 października 2014 r., I GSK 186/13; 6 października 2016 r., II FSK 2724/14; 22 marca 2022 r., II FSK 689/21). Wynikające z art. 183 § 1 ppsa związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej i należytego uzasadnienia. Z art. 183 § 1, art. 174 oraz art. 176 ppsa wynika zaś, że do strony wnoszącej skargę kasacyjną należy takie zredagowanie tego środka odwoławczego, które umożliwi Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do stanowiska sądu pierwszej instancji we wszystkich kwestiach, które zdaniem strony zostały nieprawidłowo przez ten sąd rozważone czy ocenione. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej lub odniesienie się do nich w sposób pobieżny skutkuje brakiem możliwości zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny, czy też działające w sprawie organy podatkowe. Podkreślenia wymaga, że co do zasady przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok, a nie decyzja, czy też postanowienie bądź inna działalność organu administracji publicznej (podatkowego). 3.3. W świetle powyższych rozważań za chybione należało uznać zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. Po pierwsze z tej przyczyny, że spółka nie uzasadniła zarzutów procesowych. Po drugie, nie przedstawiła argumentacji dotyczącej "istotności" zarzucanych WSA uchybień procesowych w rozumieniu art. 174 pkt 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Po trzecie, zarzuty procesowe skargi kasacyjnej stanowią prostą konsekwencję (nieusprawiedliwionych) zarzutów materialnoprawnych i mają względem nich wtórny charakter. Po czwarte, skoro sąd pierwszej instancji zastosował (trafnie) art. 151 ppsa, to nie mógł zastosować przeciwstawnych przepisów postępowania o charakterze wynikowym, tj. art. 146 § 1, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ppsa. Oczywiście chybiony jest przy tym nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 134 § 1 ppsa. Skarżącej umknęło bowiem, że w świetle ostatnio wymienionej regulacji sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną, jednakowoż z zastrzeżeniem art. 57a. W zakresie owego zastrzeżenia dotyczącego wprost skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (m.in.) spółka nie przedstawiła zaś jakichkolwiek rozważań. Analiza zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej uzasadnia przy tym wniosek, że spółka powtarza zasadnicze elementy swojej dotychczasowej argumentacji materialnoprawnej zasadniczo w oderwaniu od rozważań przedstawionych przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tym kontekście podkreślić należy, że spółka w skardze kasacyjnej nie sformułowała zarzutów dotyczących kluczowych elementów argumentacji materialnoprawnej przedstawionej przez sąd pierwszej instancji w świetle art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a updof, a także na tle regulacji przewidzianych w art. 191 § 1, art. 193 § 1 i 4, art. 194, art. 249 § 1 oraz art. 348 i art. 349 Ksh. Powtórzyć warto, że skoro we wniosku o wydanie interpretacji spółka postawiła pytanie dotyczące sposobu ustalenia przez spółkę jako płatnika podstawy obliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od przekazanej wspólnikowi dywidendy rzeczowej w postaci lokali (lokali wraz z wyposażeniem), to nie może skutecznie kwestionować stanowiska sądu pierwszej instancji (i DKIS) odnośnie do owego sposobu ustalenia podstawy obliczenia podatku. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że pytanie (6) spółki zawarte we wniosku o wydanie interpretacji nie dotyczyło skutków podatkowych powstania różnicy pomiędzy wartością rynkową lokalu (czy też lokalu wraz z wyposażeniem) na dzień podjęcia uchwały o wypłacie dywidendy (jak się okazało rzeczowej) i na dzień przeniesienia prawa własności do lokalu (czy też lokalu wraz z wyposażeniem). Spółka nie przedstawiła też argumentacji prawnej zmierzającej do skutecznego podważenia stanowiska WSA, które w istocie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, odnośnie do konieczności wyrażenia wartości kwotowej zarówno dywidendy (w uchwale o jej wypłacie), jak i wartości kwotowej zysku spółki, który ma zostać podzielony pomiędzy jej wspólnikami. Skarżąca polemizując ze stanowiskiem WSA (oraz DKIS) nie postawiła nadto zaskarżonemu wyrokowi zarzutu sporządzenia uzasadnienia z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa. 3.4. Odnosząc się do zarzutów materialnoprawnych skargi kasacyjnej należy wskazać, że stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 4 lit. a) updof, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się dywidendy i inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5 ww. ustawy, dochodem (przychodem) z udziału w zyskach osób prawnych jest dochód (przychód) faktycznie uzyskany z tego udziału. Bezsporne jest, że z perspektywy wspólnika będącego osobą fizyczną wypłacona dywidenda stanowi przychód z kapitałów pieniężnych. Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 4 updof, podatek według stawki 19 % pobiera się od kwoty przychodu, która nie jest pomniejszana o koszty uzyskania. Przychód z tytułu dywidendy rzeczowej powstaje w chwili jej faktycznego otrzymania. Jak trafnie wskazał WSA, spółka błędnie przyjmuje, że przychodem takim będzie wartość rynkowa lokali/lokali z wyposażeniem - ustalona na moment powstania tego przychodu, a zatem w przedstawionym stanie faktycznym – na moment przeniesienia własności lokali/lokali z wyposażeniem na wspólnika – w drodze zawarcia stosownej umowy przenoszącej własność w formie aktu notarialnego. Moment uzyskania przychodu należy bowiem odróżnić od sposobu ustalenia podstawy obliczenia podatku od dywidendy przekazanej wspólnikowi. Skoro przepisy updof nie regulują wprost sposobu ustalania przychodu z tytułu dywidendy rzeczowej, to odpowiedzi na pytanie skarżącej należało poszukiwać w regulacjach ustawowych właściwych dla dywidend przewidzianych w przepisach Kodeksu spółek handlowych. W tym zakresie skarżąca nie sformułowała jednak zarzutów. Nie uzasadniła przy tym zarzutów dotyczących naruszenia przez WSA przywołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów art. 11 ust. 1 i 2 updof oraz art. 5 Op. Skarżąca nie wyjaśniła w czym upatruje zarzucanego naruszenia. To zaś oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku dokonywania pogłębionych rozważań na tle powyższych regulacji materialnoprawnych. Podkreślenia wymaga, że spółka nie kwestionuje wynikającej z przepisów Ksh zasady, że uchwała o podziale zysku musi określić wartość dywidendy, zaś wartość rynkowa nieruchomości przekazywanej wspólnikowi w formie dywidendy rzeczowej musi – na moment podejmowania tejże uchwały – odpowiadać wysokości dywidendy przypadającej na wspólnika. Jednak spółka jako płatnik nie ma wpływu na to, jak będzie się kształtować wartość rynkowa przedmiotu dywidendy rzeczowej w momencie jej przekazania (wypłaty dywidendy) wspólnikowi. Wątpliwości skarżącej dotyczą sytuacji, gdy wartość rynkowa nieruchomości na dzień podjęcia uchwały i na dzień "wypłaty dywidendy rzeczowej" będzie się różnić (zob. s. 8 skargi kasacyjnej). W tym zakresie warto zatem zasygnalizować, że może wystąpić przychód z innych źródeł. Dla porządku należy zauważyć, że sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził brak podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (tj. odrzucenia skargi) bowiem do końca 2025 r. doręczenia skarg za pomocą systemu ePUAP i za pomocą systemu e-Doręczenia powinny być traktowane równoważnie (zob. np. postanowienia NSA z: 14 października 2024 r, I GSK 1285/25; 21 listopada 2025 r., III FSK 1101/25; 15 stycznia 2026 r., II FSK 1457/25). Kwestia ta nie jest przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. 4. Mając na uwadze powyższe rozważania Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, zgodnie z art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zaś w zgodzie z art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 ppsa w zw. z art. 207 § 1 ppsa stosując regulacje zawarte w § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), mając na uwadze wynik niniejszej sprawy.