II FSK 123/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 654/14 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia zwrócić akta Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku celem usunięcia dostrzeżonych braków skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 654/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 marca 2014 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Pismem z dnia 2 grudnia 2014 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł skargę kasacyjną, w której brak było określonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z powyższego wynika, że wymaganiem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in.: przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W złożonej skardze kasacyjnej jej autor w ogóle nie przytoczył podstaw kasacyjnych. Dotychczas wykształcona linia orzecznicza przyjmowała, że skarga kasacyjna pozbawiona jednego ze swoich niezbędnych elementów podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 16 lutego 2004 r., FSK 209/04, ONSA 2004, nr 1, poz. 13; wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., II FSK 1866/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W dniu 8 kwietnia 2014 r. zapadł wyrok Trybunału Konstytucyjnego, sygn. akt SK 22/11, w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że odrzucenie, bez wezwania do usunięcia braków, skargi kasacyjnej niespełniającej wymogu zamieszczenia w niej wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany jest niezgodne z Konstytucją. W ocenie Trybunału niespełnienie wymogu materialnego, skutkujące odrzuceniem skargi kasacyjnej, oznacza nieodwracalne pozbawienie strony możliwości rozpoznania jej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dodatkowo podniesiono, iż strona ponosi w takim przypadku negatywne skutki błędu profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Skutek orzeczenia Trybunału w postaci jego mocy powszechnie obowiązującej jest związany z momentem publikacji powyżej powołanego wyroku w sprawie SK 22/11 na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.), która to publikacja miała miejsce 28 kwietnia 2014 r. w Dz. U. z 2014 r., poz. 543. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze rozumowania per analogiam skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego należy rozszerzyć również na inne braki konstrukcyjne skargi kasacyjnej w tym, w zakresie określenia podstaw kasacyjnych. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 p.p.s.a., postanowił zwrócić akta Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. celem usunięcia dostrzeżonych braków, to jest wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej w zakresie przywołania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.