II FSK 115/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej [...] "K." S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 września2016 sygn. akt I SA/Gl 398/16 w sprawie ze skargi [...] "K." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 398/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę [...] "K." S. A. z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką", "Spółką") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Spółki, która wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub przedstawionego zestawienia. W skardze kasacyjnej Spółka zarzuciła naruszenie przepisów: 1) prawa materialnego, tj. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., poprzez: a) błędną wykładnię art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - zwanej dalej "u.p.o.l." - w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.) w zw. z art. 4 pkt 1, 1a i 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2007 r., nr 16, poz. 94 ze zm.) oraz przepisów dyrektywy 91/440/EWG i jego niewłaściwe zastosowanie, b) brak wykładni pojęcia "budowla kolejowa" i wyłączenie z tego pojęcia budynków nastawni i posterunków kolejowych, c) art. 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 2) przepisów postępowania, tj. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a. polegające na prostym przyjęciu, że przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół zakresu zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zdaniem Spółki, budynki nastawni oraz posterunki kolejowe mieszczą się w granicy pojęcia "infrastruktury kolejowej", którym posłużono się we wspomnianym przepisie, ponieważ stanowią one nierozerwalny element składowy linii kolejowych. Bez tych obiektów linia kolejowa przestałaby pełnić swoją funkcję, a co za tym idzie przestałaby być linią kolejową. W swojej argumentacji Spółka odwołała się między innymi do ustawy o transporcie kolejowym, jak również art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym linie kolejowe należy uznać za budowle. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że tożsame zagadnienie prawne w kontekście analogicznego stanu faktycznego, w odniesieniu do Spółki, było przedmiotem oceny sądów administracyjnych w tym m. in. w sprawach o sygn. akt II FSK 2204/16, wyrok z 30 sierpnia 2018 r., oraz sygn. akt II FSK 1102/16, II FSK 1103/16, II FSK 1104/16, wyroki z 26 kwietnia 2018 r. (CBOSA). W powołanych orzeczeniach, w odniesieniu do art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. przyjęto, że przepis ten "nie zwalnia od podatku całej «infrastruktury kolejowej», lecz tylko tworzące ją budowle i zajęte pod nie grunty. Po wtóre, art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. nie odsyła do przepisów o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia pojęcia «budowla», jako że sama ustawa podatkowa (w związku z regulacjami Prawa budowlanego) to pojęcie definiuje. Wskazany przepis odsyła natomiast do ustawy o transporcie kolejowym w zakresie rozumienia «infrastruktury kolejowej», ale tylko w kontekście określenia kategorii budowli, które podlegają zwolnieniu podatkowemu. Celem omawianego odesłania do «przepisów o transporcie kolejowym» jest ograniczenie zwolnienia podatkowego (na tej podstawie) tylko do budowli, które wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. W konsekwencji, analizowanemu zwolnieniu podatkowemu nie podlegają: a) budynki, nawet jeśli stanowią element tej infrastruktury, b) budowle, które nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu regulacji ustawy o transporcie kolejowym." Przedstawioną wyżej ocenę prawną Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni aprobuje. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 153 P.p.s.a jest niezrozumiały w stanie faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji. Także uzasadnienie tego zarzutu nie wyjaśnia na czym zarzucane uchybienie miałoby polegać w tej konkretnej sprawie. Według art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Warunkiem koniecznym zastosowania tego przepisu jest sytuacja, w której w danej sprawie sąd administracyjny wydał wyrok, którym uchylił zaskarżony akt administracyjny i sformułował ocenę prawną co do dalszego postępowania. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie mamy jednak do czynienia z taką sytuacją. Powołany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1662/13 dotyczył podatku od nieruchomości za rok 2009, zaś w rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny jest decyzja w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2012. Należy podkreślić, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji stosował w niniejszej sprawie przepis art. 153 P.p.s.a., w szczególności zaś aby działał w warunkach związania wcześniejszym orzeczeniem Sądu. Ponieważ Spółka, poza wskazaniem zarzutu naruszenia art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, nie wykazała na czym konkretnie zarzucane naruszenie polegało Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze regulację zawartą w art. 174 pkt 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznanie tego zarzutu uznał za niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutu naruszenia Dyrektywy 91/440/EWG, albowiem Skarżąca nie wskazała, który konkretnie przepis Dyrektywy został naruszony oraz w żaden sposób zarzutu nie uzasadniła. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.