II FSK 1128/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w przedmiocie sprostowania wyroku w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 875/25 w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z siedzibą w B na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 lutego 2025 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.647.2024.1.BJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt II FSK 1128/25, w ten sposób, że w punkcie drugim sentencji wyroku w miejsce "kwotę 460 (słownie: trzysta sześćdziesiąt)", wpisać "kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt)".

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie można postanowić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 156 § 2 P.p.s.a. Na mocy art. 193 P.p.s.a. przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wadliwość taka wyraża się w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. W pkt 2) sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2026 r., II FSK 1128/25, wystąpiła oczywista omyłka, polegająca na błędnym wskazaniu słownie kwoty zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego. Powyższa omyłka wymagała sprostowania, bowiem zapis słowny zasądzonej kwoty nie odpowiadał rzeczywiście zasądzonej kwocie kosztów postępowania kasacyjnego wyrażonej w formie cyfrowej w kwocie 460 zł. Nie ulega bowiem wątpliwości, że na kwotę zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego składały się: ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, ze zm.) wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 360 zł (za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, który nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji) oraz uiszczony wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 193 P.p.s.a.