II FSK 1128/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1074/16 w sprawie ze skargi C. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. Z. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r., o sygn. akt I SA/Gd 1074/16, oddalił skargę C. Z. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") na postanowienie Ministra Finansów z dnia 20 lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan sprawy. 2. Wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2016 r. strona wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Z wniosku wynika, że strona jest jedynym akcjonariuszem cypryjskiej spółki komandytowo-akcyjnej (dalej jako: "cypryjska SKA"). Komplementariuszem tej spółki jest cypryjska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: "cypryjska Sp. z o.o."). Cypryjska SKA jest wspólnikiem polskiej Sp.k., gdzie pełni rolę komandytariusza. Komplementariuszem polskiej Sp.k. jest polska Sp. z o.o. Polska Sp.k. wypracowała określony zysk. W związku z tym planowana jest wypłata wspólnikom tej spółki odpowiedniego udziału w zysku, przy czym wspólnicy cypryjskiej SKA planują podjęcie decyzji o wypłacie dywidendy akcjonariuszom spółki. 2.1. Na tle tak przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego strona zadała organowi dwa pytania: 1) czy w związku z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, strona, w oparciu o umowę między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Cypru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 4 czerwca 1992 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 117, poz. 523 - dalej jako: "umowa polsko-cypryjska"), będzie podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych, w związku z wypłaceniem komplementariuszowi [komandytariuszowi] polskiej Sp.k. przypadającemu dla tej spółki udziału w zysku polskiej Sp.k.?; 2) czy w związku z przedstawionym opisem zdarzenia przyszłego, strona, w oparciu o umowę polsko-cypryjską, będzie podatnikiem polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych, w związku z wypłaceniem mu dywidendy z tytułu posiadanych akcji cypryjskiej SKA? 2.2. Pismem z dnia 17 maja 2016 r. organ interpretacyjny wezwał stronę do uzupełnienia wniosku m.in. poprzez: 1) wyjaśnienie, czy użycie w pytaniu nr 1 zwrotu w związku z "wypłaceniem komplementariuszowi polskiej Sp.k.", w sytuacji gdy strona jest wspólnikiem komandytariusza, należy traktować jako oczywistą omyłkę, a zamiarem strony było użycie zwrotu "wypłaceniem komandytariuszowi polskiej Sp.k."; 2) doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego poprzez wskazanie: a) czy cypryjska SKA na moment transakcji nie będzie podatnikiem podatku dochodowego?, b) czy w świetle przepisów prawa cypryjskiego przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uważane za przychody (dochody) generowane przez zakład w rozumieniu umowy polsko-cypryjskiej? 2.3. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, strona wyjaśniła, że: - użyty w pytaniu nr 1 zwrot należy traktować jako oczywistą omyłkę, a zamiarem strony było użycie zwrotu "wypłaceniem komandytariuszowi polskiej Sp.k.". Odpowiadając na ostatnie pytanie strona podała, że na moment transakcji cypryjska SKA nie będzie podatnikiem podatku dochodowego, a w sprawie mamy do czynienia z zakładem jednakże prowadzonym przez podmiot, który nie ma zdolności do bycia podatnikiem podatku dochodowego. Strona zastrzegła, że dla dokonania oceny czy na gruncie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uznawane za przychody (dochody) generowane przez zakład, należy dokonać analizy umowy polsko-cypryjskiej. 3. Minister Finansów postanowieniem z dnia 10 czerwca 2016 r. pozostawił wniosek strony o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia, stwierdzając, że wniosek nie został uzupełniony w żądanym zakresie, głównie odnoście statusu zakładu. 4. Na skutek rozpoznania zażalenia, Minister Finansów, działając jako organ odwoławczy, postanowieniem z dnia 20 lipca 2016 r. utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia stwierdzono, że opis zdarzenia przyszłego nie został uzupełniony przez stronę w zakresie pytania odnośnie zakładu, albowiem wyjaśnienie strony, że dla dokonania oceny czy na gruncie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uznawane za przychody (dochody) generowane przez zakład, należy dokonać analizy umowy polsko-cypryjskiej nie stanowi, zdaniem organu, odpowiedzi na postawione pytanie. Ponadto organ uznał, że dokonana przez stronę konkluzja, iż "w sprawie mamy do czynienia z zakładem jednakże prowadzonym przez podmiot, który nie ma zdolności do bycia podatnikiem podatku dochodowego", także nie odpowiada na pytanie z wezwania do uzupełnienia wniosku. Zdaniem organu, sama okoliczność, że w sprawie mamy do czynienia z zakładem nie oznacza, że w świetle przepisów prawa cypryjskiego przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uważane za przychody (dochody) generowane przez zakład w rozumieniu umowy polsko-cypryjskiej. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że uzupełniony w wyniku wezwania opis zdarzenia przyszłego nie jest wyczerpujący, w rozumieniu art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej jako: "O.p.") i nie może stanowić podstawy faktycznej dla wydania interpretacji indywidualnej. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie powyższych postanowień Ministra Finansów wydanych w obu instancjach, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Kwestionowanym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie: art. 217 § 2 w zw. z art. 210 § 4 oraz art. 219 O.p., art. 14b § 1 w zw. z art. 14g i art. 169 § 1 O.p., a także art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 6. Sąd pierwszej instancji w powołanym na wstępie wyroku, o sygn. akt I SA/Gd 1074/16, uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i oddalił ją, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). W motywach orzeczenia WSA stwierdził, że w sprawie, której przedmiotem ma być prawidłowa wykładnia przepisów dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych, w pierwszej kolejności należało ocenić, czy ewentualnie wypłacony skarżącemu, jako komandytariuszowi polskiej Sp.k., udział w zysku polskiej Sp.k. będzie podlegał przepisom polskiej ustawy podatkowej, czy też, jak twierdzi strona skarżąca przepisom umowy polsko-cypryjskiej, i czy wypłacenie dywidendy z tytułu posiadanych akcji cypryjskiej SKA wyłączy stosowanie polskich przepisów podatkowych. W powyższym zakresie WSA podzielił pogląd organu, że sposób sformułowania wniosku nie odpowiadał wymogom wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż treść wniosku została przedstawiona w sposób niekompletny. Podkreślono, że własna ocena prawna zdarzenia przedstawionego przez autora wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej jest niewątpliwie warunkiem koniecznym, na tyle istotnym, że bez tej oceny organ interpretacyjny nie może wypowiedzieć się odnoście prawidłowości stanowiska strony. W ocenie Sądu pierwszej instancji uzasadnione były wątpliwości organu interpretującego odnośnie pozycji strony, będącej polskim rezydentem podatkowym prowadzącym przedsiębiorstwo polskie, które na terytorium Cypru będzie osiągać dochody z udziału w SKA, bo to organ ocenia, czy we wniosku o udzielenie interpretacji strona przedstawiła właściwą bądź nie, kwalifikację prawną przyszłego zdarzenia. WSA podzielił pogląd organu interpretacyjnego, że żądanie skarżącego sprowadzało się do zinterpretowania zdarzenia przyszłego, a nie treści wszystkich określonych we wniosku przepisów. Tym samym skarżący domagał się od organu nieuprawnionej ingerencji w treść nakreślonego przez niego zdarzenia przyszłego, unikając oceny prawnej tego zdarzenia. W przekonaniu WSA, gdyby organ miał wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem zawartym we wniosku skarżącego, bez uprzedniego doprecyzowania treści zdarzenia w sposób wyartykułowany w wezwaniu z dnia 17 maja 2016 r., musiałby w tym celu: 1) samodzielnie zmodyfikować treść zdarzenia przyszłego; 2) dokonać w istocie interpretacji zdarzenia przyszłego, a nie określonego przepisu materialnego prawa podatkowego; 3) wykroczyć poza legitymację ustawową i dokonać kwalifikacji prawnej opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, tj. oceny i interpretacji stosunków prawnych zaistniałych pomiędzy skarżącym a spółką (kwalifikacji umowy spółki). Z powyższego WSA wywiódł, że podstawą dla uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe albo nieprawidłowe byłaby zatem ocena problemu podniesionego w postawionym pytaniu nie w kontekście przepisów prawa podatkowego, ale w kontekście okoliczności faktycznych sprawy. WSA zwrócił uwagę, że wydając interpretację indywidualną organ opiera się tylko i wyłącznie na wniosku sporządzonym przez stronę postępowania, a treść wniosku stanowi zamkniętą całość danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, który wyznacza zakres i granice prowadzonego postępowania w sprawie. Instytucja interpretacji indywidualnych służy interpretacji treści przepisów prawa podatkowego, nie zaś wyjaśnianiu, doprecyzowywaniu, interpretowaniu, czy też tym bardziej modyfikowaniu przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a taki charakter nosiłaby interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w sprawie. 7. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 14b § 1 w zw. z art. 14g i art. 169 § 1 O.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w rezultacie "odmowę wszczęcia postępowania" w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, której powodem jest nieprawidłowe uznanie, że skarżący nie uzupełnił braków wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego; 2) art. 169 § 1 w związku z art. 14h O.p. poprzez jego błędne zastosowanie przejawiające się przyjęciem, że uzupełnienie przez skarżącego wszelkich braków wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego stanowi przesłankę do pozostawienia tego wniosku bez rozpatrzenia. Wobec podniesionych zarzutów autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych postanowień, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Krajowej Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. 9.1. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a., a nadto nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które podlegają rozważeniu z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę zakres wyznaczony podstawami skargi kasacyjnej. Redakcja skargi kasacyjnej nie może stwarzać wątpliwości interpretacyjnych. Sąd odwoławczy nie powinien domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca kasacyjnie oczekuje, ponieważ ustawodawca przez konstrukcję skargi kasacyjnej, wymógł na wnoszącym skargę kasacyjną, działającym przez profesjonalnego pełnomocnika, precyzyjne oznaczenie zarzutów. Ze względu na to, że ustawodawca, w art. 174 P.p.s.a., rozgraniczył formy naruszenia prawa mogące być podstawą skargi kasacyjnej na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, wnoszący skargę kasacyjną, konstruując zarzuty, powinien to rozgraniczenie rozróżniać i wskazać te przepisy, które mógł naruszyć WSA. Nie może zatem zostać pozytywnie oceniona sytuacja, kiedy autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, których sądy administracyjne, co oczywiste, nie stosują i nie mogą ich naruszyć wprost, natomiast nie formułuje żadnych zarzutów w powiązaniu z przepisami P.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał również na której podstawie z art. 174 P.p.s.a., opiera swoje zarzuty. Następnie zarzucając naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 14g i art. 169 § 1 O.p., strona kasacyjna twierdzi, że uchybienie to polega na błędnej wykładni. Tymczasem powyżej powołane przepisy O.p. stanowią przepisy prawa procesowego, a nie prawa materialnego, zatem należało wykazać istotny wpływ uchybienia na wynik postępowania. Co więcej strona skarżąca w zarzucie pierwszym powołuje "odmowę wszczęcia postępowania" w przedmiocie wydania interpretacji, podczas gdy przedmiotem niniejszej sprawy jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Zasygnalizowany brak staranności i uchybienia w konstruowaniu skargi kasacyjnej utrudniają zrozumienie intencji autora skargi kasacyjnej i uzyskanie oczekiwanej aktywności Sądu drugiej instancji, związanego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.). 9.2. Mając jednak na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., o sygn. akt I OPS 10/09 (wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) oraz sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie, jak również treść zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. Przyjęcie takiego właśnie modelu wynika z faktu, że zarzuty kasacyjne zostały ukierunkowane na podważenie przyjętego, przez organ interpretacyjny i zaakceptowanego przez Sąd pierwszej instancji, stanowiska co do podstaw do pozostawienia wniosku bez rozpoznania, choć autor skargi kasacyjnej błędnie powołał instytucję odmowy wszczęcia postępowania. 9.3. Istota sporu między skarżącym kasacyjnie a organem podatkowym sprowadza się do tego, czy organ zasadnie wydał w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej postanowienie o pozostawieniu jej wniosku bez rozpatrzenia, uznając, że nie usunęła braku wniosku w zakreślonym terminie. Autor skargi kasacyjnej w zarzutach w niej sformułowanych twierdzi, że wniosek złożony przez skarżącą był formalnie i merytorycznie poprawny. Naczelny Sąd Administracyjny tego stanowiska nie podziela. Przepis art. 14b § 1 O.p. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 O.p.). W interesie wnioskodawcy i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest zatem przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. 9.5. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA w Gdańsku trafnie powołał się na związanie organu i w konsekwencji sądu administracyjnego, zakreślonym we wniosku o interpretację, opisem zdarzenia przyszłego. Słusznie zauważono, że skoro skarżący kasacyjnie pyta o swój status jako podatnika polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych w powiązaniu z umową polsko-cypryjską, a organ ma wątpliwości i dopytuje, czy w świetle przepisów prawa cypryjskiego przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uważane za przychody (dochody) generowane przez zakład w rozumieniu tej umowy polsko-cypryjskiej, to obowiązkiem strony jest udzielić precyzyjnej odpowiedzi na powyższe pytanie. Tymczasem strona skarżąca kasacyjnie podała, że dla dokonania oceny, czy na gruncie zdarzenia przyszłego przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uznawane za przychody (dochody) generowane przez zakład, należy dokonać analizy umowy polsko-cypryjskiej. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać, że opis zdarzenia przyszłego został uzupełniony przez stronę w zakresie pytania odnośnie zakładu. Wyjaśnienie strony, że dopiero należy dokonać analizy umowy polsko-cypryjskiej i ocenić, czy przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uznawane za przychody (dochody) generowane przez zakład, nie wątpliwie nie stanowi odpowiedzi na postawione pytanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie organ podatkowy uznał, że do wydania interpretacji zawierającej odpowiedź na postawione we wniosku pytania niezbędne jest uzupełnienie opisu zdarzenia przyszłego o elementy dotyczące przepisów prawa cypryjskiego. Istotnym bowiem jest, czy przychody (dochody) uzyskiwane przez stronę będą uważane za przychody (dochody) generowane przez zakład w rozumieniu umowy polsko-cypryjskiej. Z jednej strony strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje zasadność samego wezwania do uzupełnienia wniosku, podnosząc, że opisała w tym wniosku zasady zakładu, a z drugiej strony twierdzi, że udzieliła odpowiedzi na zadane jej pytania. 9.6. Jak wspomniano zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że przedstawienie zdarzenia, które wystąpiło już w przeszłości, jak również tego, które może dopiero nastąpić w przyszłości, cechować musi się dużym stopniem precyzji i jednoznaczności. Przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze zaś wyczerpujący postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 2356/13). 9.7. U podstaw wprowadzenia z dniem 1 lipca 2007 r. instytucji indywidualnych interpretacji podatkowych legło założenie, że mają one pełnić dwojakiego rodzaju funkcje, a mianowicie informacyjną oraz gwarancyjną. Założenie to zostało zrealizowane w zakresie funkcji informacyjnej w art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Natomiast funkcję gwarancyjną interpretacji indywidualnych zapewniono wprowadzając przepisy o tzw. "nieszkodzeniu" podmiotowi, który zastosował się do wydanej interpretacji (zob. art. 14k § 1 i 3, art. 14m oraz art. 14n O.p.). Zatem ze swej istoty wydanie interpretacji indywidualnej powinno oznaczać, że zainteresowany pozna zapatrywania organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej opisanej we wniosku, jak również to, że ów zainteresowany będzie miał realną możliwość powołania się na to stanowisko w razie ewentualnych sporów z organami podatkowymi. W interesie wnioskodawcy zatem i w zgodzie z funkcjami interpretacji indywidualnej jest przedstawienie wyczerpującego i dokładnego opisu zaistniałych lub przyszłych zdarzeń, w sposób który je właściwie konkretyzuje. W przypadku wątpliwości organu, kiedy zachodzi potrzeba uzupełnienia wniosku także w interesie skarżącego kasacyjnie jest precyzyjne udzielenie pełnej odpowiedzi na zadane pytania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca kasacyjnie nie odpowiedziała na pytanie organu w sposób pozwalający uznać jej odpowiedź za uzupełnienie braków formalnych, o których mowa w art. 169 § 1 O.p. 9.8. Jak wynika z akt sprawy, organ interpretacyjny wyjaśnił, dlaczego żąda od skarżącego kasacyjnie przedstawienia opisanych powyżej informacji i jaki wpływ mają one na wykładnię przepisów umowy polsko-cypryjskiej. Organ wskazał, że przy zdarzeniu przyszłym zakreślonym we wniosku, istotnym jest ustalenie statusu "zakładu" w rozumieniu umowy polsko-cypryjskiej. Podanie tych danych należało do obowiązków strony i nie może być niejako przerzucane na organ interpretacyjny. Organy podatkowe nie są zobowiązane do przedstawienia wariantowej interpretacji w zależności od tego, czy istotne dla sprawy okoliczności będą miały miejsce, czy też nie. Właśnie dlatego na podstawie art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca zobowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego i jego oceny prawnej, aby organ interpretacyjny mógł uznać jego stanowisko za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Nie jest natomiast możliwe, by w postępowaniu interpretacyjnym organ prowadził rozważania i oceniał elementy zdarzenia przyszłego, bądź analizował, jaka byłaby sytuacja prawna podatnika, gdyby stan faktyczny zarysował się w ten, czy w inny sposób. Na gruncie rozpatrywanej sprawy nie można zatem przyjąć, aby to organ miał oceniać, czy w sprawie chodzi o przychody (dochody) generowane przez zakład w rozumieniu umowy polsko-cypryjskiej. W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, jednakże dopiero przy wystarczającej "precyzyjności" tego stanu, powstaje obowiązek uprawnionego organu udzielenia odpowiedzi, czyli wydania interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem być wydana w oparciu o stan faktyczny, który budzi wątpliwości, bo intencje wnioskodawcy nie są do końca czytelne. Nie może ona polegać na dywagowaniu na temat stanu faktycznego, czy zawierać wariantowych ujęć problemów. Stąd też stawiając pytania we wniosku o interpretację indywidualną wnioskodawca powinien skoncentrować się na opisaniu konkretnego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) i uzupełnić ten opis na ewentualne wezwanie organu. Skoro w niniejszej sprawie tego nie dopełniono nie sposób zasadnie oczekiwać wydania indywidualnej interpretacji podatkowej, która wypełni funkcję informacyjną oraz gwarancyjną. Wobec powyższego za niezasadne uznano zarzuty skargi kasacyjnej uchybienia przepisom art. 14b § 1, art. 14g § 1, art. 14h i art. 169 § 1 O.p. 9.9. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zaakceptował stanowisko organu interpretacyjnego, który powołując się na treść 14b § 1, art. 14g § 1 i art. 169 § 1 O.p. uznał, że wydanie interpretacji na podstawie wniosku strony było niemożliwe i należało go pozostawić bez rozpatrzenia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 209 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).