II FSK 1102/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, , Protokolant Adrianna Siniarska, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Op 264/18 w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. F. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Op 264/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę M. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 22 maja 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Od powyższego wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wniósł skarżący. Wystąpił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "P.p.s.a.") autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 141 § 4, art. 134 § 1 P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo wydania przez organ decyzji z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej "O.p."), przez jego błędne zastosowanie i naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1 O.p. przez pozbawienie czynnego udziału w sprawie i odstąpienie od obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co mogło skutkować błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a przez to ustaleniem błędnej wysokości podstawy opodatkowania. Skutkiem naruszeń mogło być naruszenie przepisu prawa materialnego art. 21 ust. 3, art. 23 § 2, art. 53 § 1 i 4, art. 53a O.p. oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") polegające na niewłaściwym zastosowaniu oraz art. 23 § 1 pkt 2 polegające na niezastosowaniu do szacowania dochodów. - prawa materialnego tj. art. 23 § 1 pkt 2 O.p. polegające na jego niezastosowaniu do oszacowania dochodów w celu ustalenia faktycznej podstawy opodatkowania gdyż, dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalały na określenie podstawy opodatkowania w zakresie faktycznie poniesionych kosztów uzyskania przychodów dotyczących kosztów wykonanych robót, co do których organ zakwestionował faktury VAT, co mogło skutkować błędnym rozstrzygnięciem sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm prawa przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Na wstępie zaznaczyć należy, że na podstawie art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo na zarzucie naruszenia przepisów o postępowaniu, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dla skutecznego podania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy, a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wymogi dotyczące należytego sformułowania podstaw zaskarżenia są uzasadnione między innymi obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata, radcę prawnego lub doradcę podatkowego na podstawie art. 175 § 1 i § 3 pkt 1 w zw. z art. 176 P.p.s.a. W sprawie niniejszej żadnemu z tych wymogów skarga kasacyjna nie czyni zadość. Nieprawidłowa redakcja zarzutów, brak profesjonalnego uzasadnienia skargi kasacyjnej, bez wykazania, na czym polegał błąd Sądu pierwszej instancji w ich nieuwzględnieniu, czy też nierozpoznaniu tych zarzutów, a przede wszystkim niewykazanie, jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć wskazane uchybienia, czyni już tylko z tych powodów skargę kasacyjną bezpodstawną. Podniesione przez pełnomocnika skarżącego zarzuty stanowią jedynie ogólną polemikę z ustaleniami poczynionymi w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Poza tym brak jest powiązania zarzutów skargi kasacyjnej ze stanem faktycznym sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie wykazał przy tym skutecznie, z jakich powodów należałoby wnioski organów uznać za nieprawidłowe. Za bezpodstawne należy uznać zarzuty wskazujące na przeprowadzenie podstępowania podatkowego z naruszeniem przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 125 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 i 2, art. 191, art. 192, art. 197 § 1 O.p. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z obowiązku tego organy podatkowe wywiązały się w sposób nieuchybiający normom zawartym w przepisach. Kontrolowane przez Sąd, którego orzeczenie zaskarżono czynności, dotyczące poszukiwania, wprowadzania oraz przeprowadzania i oceniania dowodów objęły wszelkie czynności procesowe związane z obowiązkiem dowodzenia mającym na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych dla sprawy. Organy podatkowe dopuściły, bowiem wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Natomiast strona skarżąca nie wskazała w skardze kasacyjnej na sytuacje, w których powyższe przepis O.p. nie był zastosowane lub został zastosowane wadliwie. Ponadto trzeba dodać, że prawidłowo postawiony zarzut kasacyjny zawierać musi wskazania, który przepis z oznaczeniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu został naruszony, a także wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz jeżeli dotyczy przepisu postępowania, jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za pozbawiony skuteczności procesowej należy również uznać zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 O.p. Na poparcie tego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie przytoczył bowiem żadnego argumentu. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego. Autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnia przyczyn, dla których uważa, że zaskarżony wyrok narusza przepis art. 21 ust. 3, art. 23 § 2, art. 53 § 1 i 4, art. 53a, art. 23 § 1 pkt 2 O.p. oraz art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Tymczasem na stronie skarżącej spoczywa powinność skonkretyzowania zarzutów, to jest szczegółowego wskazania błędów, których dopuścił się zdaniem strony skarżącej Sąd pierwszej instancji oraz ich merytorycznego uzasadnienia. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego należy, więc wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Tymczasem autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym jego zdaniem polegało naruszenie ww. przepisów. W świetle powyższych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarówno wadliwy sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych, jak i lakoniczność ich uzasadnienia, przy całkowitym braku uzasadnienia tych zarzutów, nie pozwoliły na skontrolowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji, prowadząc do wniosku, że żaden z podniesionych zarzutów nie jest zasadny. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.