II FSK 1097/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Zbigniew Romała, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1175/16 w sprawie ze skargi A.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2016 r. nr SKO [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Tarnowie postanowieniem z 26 kwietnia 2016 r. w związku z postanowieniem Burmistrza W. z 21 grudnia 2015 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 1 marca 2016 r. uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 Nr110 poz. 968 ze zm., dalej: u.p.e.a.), polegający na nieistnieniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 12 października 2015 r. wystawionym przez Burmistrza W., w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie postanowieniem z 16 sierpnia 2016 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie postanowieniem z 16 sierpnia 2016 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez Skarżącą zażalenia na opisane na wstępie postanowienie. Pismem z 25 listopada 2015 r. skarżąca wniosła zarzut nieistnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym. W związku ze złożeniem zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. zawiesił postępowanie egzekucyjne. Jednocześnie złożone przez zobowiązaną zarzuty przesłał do wierzyciela - Burmistrza W., celem zajęcia stanowiska. W dniu 21 grudnia 2015 r. Burmistrz W. wydał postanowienie, w którym nie uwzględnił zarzutów zobowiązanej. Na postanowienie to Zobowiązana złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, które 1 marca 2016 r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie. Skarżąca wniosła na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 16 sierpnia 2016 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r. uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 16 sierpnia 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Od powyższego wyroku pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie wniósł skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw o którym mowa w art. 174 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), tj. naruszenie przez Sąd: - art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli przepisów zastosowanych przez organ podatkowy tj. art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. Gdyby Sad dokonał prawidłowej kontroli, to musiałby uznać, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia i skargę by oddalił stosownie do art. 151 p.p.s.a.; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 134 k.p.a. i 144 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawną ustalonego przez organy stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, że organy niezasadnie uznały, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, gdy należało przyjąć, że uchybienie terminu wystąpiło z winy zobowiązanego. Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (por. art. 183 § 1 p.p.s.a.). Kwalifikowane wymogi formalne skargi kasacyjnej unormowane w art. 174 - art. 176 p.p.s.a, wiążą się z tym, że ten środek zaskarżenia nie tylko inicjuje postępowanie przed sądem administracyjnym drugiej instancji, ale także wyznacza jego mertoryczny zakres. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.). Określenie podstaw zaskarżenia, wymienionych w art. 174 p.p.s.a., sprecyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie w drodze argumentacji prawniczej, determinuje bowiem zakres zaskarżenia w postępowaniu kasacyjnym, co w konsekwencji wpływa na zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie ograniczało się jedynie do lakonicznego przedstawienia stanowiska WSA oraz “stanowisko wnoszącego skargę", w którym wskazano jedynie, że “Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie w dniu 27 lutego 2017 r. złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z 19.01.2017 r. sygn. akt I SA/Kr 1189/16, uchylającego postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zażalenia. Konsekwencją zaskarżenia wyroku w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia jest złożenie skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 19.01.2017 r. sygn. akt I SA/kr 1175/16 uchylającego postanowienie w przedmiocie stwieerdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia". W tej sytuacji samodzielne poszukiwanie przez Naczelny Sąd Administracyjny wzorca normatywnego, z perspektywy którego ocenić należy legalność zaskarżonego wyroku, wykracza poza kompetencje tego Sądu, przyznane przepisami ustawy (por. art. 183 § 1 P.p.s.a.). Ponadto sformułowanie drugiego zarzutu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że autor skargi kasacyjnej zarzucił “niezasadne uznanie, że Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia, gdy należało przyjąć, że uchybienie terminu nastąpiło z winy zobowiązanego", które było przedmiotem rozważania w sprawie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Zarzut ten stanowi – nieuprawnioną w ramach podstawy kasacyjnej polemikę z oceną zasadności postępowania w sprawie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponownie podkreślić należy, że obowiązek powołania przez kasatora skonkretyzowanej podstawy zaskarżenia związany jest z ograniczoną kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego, który dokonuje kontroli rozstrzygniecia pierwszoinstancyjnego wyłącznie przez pryzmat sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów (za wyjątkiem przypadku nieważności postępowania, który w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodzi). W tej sytuacji uznać należy, że powyższy zarzut – koncentrujacy się wyłącznie na polemice z podstawą faktyczną rozstrzygnięcia – obarczony był istotną wadą konstrukcyjną, wykluczającą jego merytoryczne rozpoznanie. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żaden z zarzutów, podniesionych w skardze kasacyjnej, nie okazał się zasadny. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.