II FSK 1048/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (spr.), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt: II FSK 1048/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2066/21 w sprawie ze skargi E. P. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 11 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia: odmówić wykładni wyroku.

Wyrokiem z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1048/22, Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2066/21 w sprawie ze skargi E. P. (dalej: Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 czerwca 2021 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 214 r. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania oraz zasądził zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 899/23 Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżoną przez Skarżącą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 11 czerwca 2021 r. Następnie wyrokiem z 19 grudnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1981/23, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie z 1 marca 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "P.p.s.a."), wniósł o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1048/22. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 158 P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Zgodnie z przyjętym w piśmiennictwie i judykaturze stanowiskiem, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza, s. 581; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98). Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie z 13 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 1121/11, z 1 lipca 2014 r., sygn. akt I FSK 1530/12). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie wyroku z 18 stycznia 2023 r., sygn. akt II FSK 1048/22 jest jasne, nie nastręcza trudności w prawidłowym odczytaniu stanowiska i poglądu Sądu w omawianych tam kwestiach. Stąd też, wbrew twierdzeniu zawartym we wniosku, nie zachodzi potrzeba rozstrzygania wątpliwości co do jego treści. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku odniósł się w sposób wyczerpujący do kwestii będących przedmiotem sporu. Wskazał, które przepisy prawa stanowiły podstawę wydania ww. wyroku oraz które były brane pod uwagę przy ocenie wyroku Sądu pierwszej instancji oraz zaskarżonej decyzji. Podał też motywy uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji. W tym kontekście wątpliwości co do treści uzasadnienia wyroku z dnia 18 stycznia 2023 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego nie mogą dotyczyć jednego stwierdzenia z części wstępnej rozważań, w której oceniono, że "W tej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej zgodnie z art. 70 § 6 pkt 4 O.p. z dniem doręczenia jej zarządzenia zabezpieczenia". Należało mieć bowiem na względzie dalsze wywody zawarte w treści uzasadnienia tego wyroku, w których wyjaśniono motywy uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji. W wyroku, którego organ domaga się wykładni, w sposób jasny stwierdzono, jakie okoliczności nie zostały wzięte pod rozwagę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 24 marca 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.inn., że "(...) Sąd pierwszej instancji przyjmując prawidłowość postępowania organów co do doręczenia zarządzenia zabezpieczenia- nie wziął pod uwagę i nie rozważał okoliczności dotyczących skutków tego postępowania.(...)" Wyjaśnił także jakie dokumenty są istotne do oceny doręczenia zarządzenia zabezpieczenia (s. 4 uzasadnienia wyroku). Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 2066/21 zawarł wskazania, które zostały przez ten Sąd zrealizowane przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dotyczyły one przede wszystkim konieczności rozważenia okoliczności dotyczących skutków postępowania związanego z doręczeniem Skarżącej zarządzenia zabezpieczenia, co mogło mieć znaczenie w kwestii przedawnienia jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Ponadto wyrok ten podlegał z kolei dalszej ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrok z 19 grudnia 2023 r., o sygn. akt II FSK 1981/23. Wiążąca zatem dla organu podatkowego jest przede wszystkim ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania na podstawie art. 153 p.p.s.a. wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 22 czerwca 2023 r. o sygn. akt III SA/Wa 899/23. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.