II FSK 1043/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku L. V. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej L. V. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 339/18 w sprawie ze skargi L. V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym, złożonym wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 13 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 339/18, oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 24 listopada 2017 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki, L. V. (dalej: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że na podstawie ww. decyzji orzeczono wobec niego solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki "L." sp. z o.o. wraz z tą spółką za zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2012 r. w łącznej kwocie 2.647.792,40 zł. Zdaniem skarżącego już sama wysokość dochodzonej przez organ kwoty uzasadnia możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku skarżącego. Ponadto skarżący uważa, że egzekucja ww. kwoty spowoduje utratę jedynego źródła jego dochodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Wniesienie skargi do sądu z uwagi na art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Również wniesienie skargi kasacyjnej nie wywiera takiego skutku. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny może, ale nie musi, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W świetle tego przepisu przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Zarówno we wniosku, jak i jego uzasadnieniu skarżący powołał się na te przesłanki, jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie wykazał, aby jego sytuacja życiowa i majątkowa wypełniała zakres co najmniej jednej z nich. Skarżący wskazywał, że już sama wysokość dochodzonej przez organ kwoty uzasadnia możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku, a ponadto, że egzekucja doprowadzi do utraty jedynego źródła jego dochodu. Odnosząc się do tego stwierdzenia należy wskazać, że po pierwsze sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku skarżącego są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem skarżącego było więc uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. Po drugie należy podkreślić, że w świetle art. 8-10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu. Zatem egzekucja nie spowoduje utraty jedynego źródła dochodu skarżącego, a jedynie ten dochód uszczupli. Po trzecie zgodnie z art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) organ podatkowy na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może m.in. rozłożyć zapłatę podatku lub zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę na raty. Zatem skarżący ma możliwość wnioskowania o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, a to może przyczynić się do zachowania jego stabilności finansowej. Przypomnieć też trzeba, że kwota wynikająca z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej to zobowiązanie solidarne ze spółką, co oznacza, że uiszczenie tej kwoty przez spółkę zwolni skarżącego z konieczności jej uiszczenia. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.