II FSK 1029/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA (del.) Miroslaw Surma, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 1083/16 w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 1083/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę B.K. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 września 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. W skardze kasacyjnej Skarżący, działając przez swojego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", poprzez dokonanie przez Sąd jego błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący osiągnął dochód z zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia społecznego, podczas gdy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia 9 kwietnia 2013 r. nakazująca zwrot kwoty wynikającej z ww. świadczenia; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. art. 27b ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie przez Sąd i błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do obniżenia podatku dochodowego o składki na ubezpieczenie zdrowotne, podczas gdy w świetle normy prawnej zawartej w ww. przepisie Skarżący był do tego uprawniony, a materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia w tej kwestii odmiennego stanowiska. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze, a więc konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej, sąd uchybił. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej. Rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., a więc naruszeniu prawa materialnego. Wprawdzie w uzasadnieniu tej skargi wspomniane zostały również przepisy o charakterze procesowym, np. art. 106 § 3 i art. 134 § 1 P.p.s.a., czy też art. 122 Ordynacji podatkowej, ale brak jest jednoznacznie sformułowanego zarzutu ich naruszenia przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszym zarzucie tej skargi pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie art. 20 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się, m.in. zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Natomiast w myśl drugiego z nich, za zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, o których mowa w ust. 1, uważa się kwoty wypłaconych przez zakład pracy lub organ rentowy zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Podatek dochodowy jest podatkiem rozliczanym w okresach rocznych. Z niebudzących wątpliwości i niekwestionowanych przez Skarżącego ustaleń poczynionych w sprawie przez organy podatkowe na podstawie informacji uzyskanych od Oddziałów ZUS wynikało, że w 2011 r. Skarżący uzyskał przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w kwotach 21 769,43 zł i 767 094,46 zł i takie wartości przyjęte zostały w decyzji określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Eksponowana przez Skarżącego okoliczność, mająca uzasadniać zarzut naruszenie powyższych przepisów, polegająca na tym, że w dniu 9 kwietnia 2013 r. wydana została przez ZUS decyzja zobowiązująca Skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego, sama w sobie w kwestii wysokości osiągniętego przez Skarżącego w 2011 r. przychodu nic nie zmienia. Dopiero wykonanie przez Skarżącego rzeczonej decyzji i dokonanie faktycznego zwrotu nienależnie otrzymanych w 2011 r. świadczeń może mieć wpływ na rozliczenia podatkowe Skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, ale w latach następnych, a więc w tych, w których Skarżący zwróci nienależnie pobrane świadczenia z ubezpieczenia społecznego - co zostało szczegółowo, wraz z podaniem stosownej podstawy prawnej, wyjaśnione przez Sąd pierwszej instancji, a czego sądząc z argumentacji podnoszonej w skardze kasacyjnej Skarżący nie przyjmuje do wiadomości. Mając powyższe na uwadze, za całkowicie bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 i ust. 2 u.p.d.o.f. Podobnie bezzasadny jest drugi i zarazem ostatni zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 27b ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., poprzez jego niezastosowanie przez Sąd i błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do obniżenia podatku dochodowego o składki na ubezpieczenie zdrowotne, podczas gdy w świetle normy prawnej zawartej w tym przepisie Skarżący był do tego uprawniony (...). Ani bowiem Sąd, ani organy podatkowe w żadnej mierze nie kwestionowały, że wskazany przepis stwarza podstawę prawną do pomniejszenia podatku dochodowego o kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne. Rzecz jednak w tym, że twierdzenia Skarżącego o uiszczeniu tych składek są gołosłowne. W myśl art. 27b ust. 3 u.p.d.o.f., wysokość wydatków na cele określone w ust. 1 ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Skarżący był wzywany przez organ podatkowy do przedłożenia takich dokumentów, ale do wezwanie tego się nie ustosunkował i żadnych dokumentów nie przedłożył, natomiast jak podaje Sąd pierwszej instancji, z pisma ZUS z dnia 8 kwietnia 2016 r. wynika, że nie dokonywano wpłat na ubezpieczenie zdrowotne Skarżącego. W istocie sformułowany przez pełnomocnika Skarżącego zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego zmierza do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, co wobec braku podniesienia w tej mierze stosownych zarzutów procesowych, nie może być skuteczne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a), w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).