II FPP 45/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FPP 45/18 w przedmiocie odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania w sprawie ze skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 682/18 na decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Radomiu z dnia 24 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. oraz odmowy zwrotu nadpłaty postanawia: odrzucić zażalenie.

Pismem z 29 października 2018 r. M. S. (dalej: skarżący) wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 682/18, zarzucając nieuzasadnioną przewlekłość postępowania. Jednocześnie wniósł o przyznanie od Skarbu Państwa na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł. Wobec braku odnotowania wpływu wpisu sądowego od skargi pismem z 13 listopada 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków fiskalnych skargi. Korespondencja sądowa została doręczona skarżącemu 16 listopada 2018 r. Do 28 listopada 2018 r. nie odnotowano wpływu środków pieniężnych od skargi na przewlekłość postępowania Postanowieniem z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II FPP 45/18, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na przewlekłość stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r. poz. 75, dalej: ustawa). Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, pismem z 31 grudnia 2018 r., niezawierającym własnoręcznego podpisu, skarżący wystąpił do tutejszego sądu z zażaleniem na rzeczone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne, toteż należało je odrzucić. Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. Wskazana ustawa nie reguluje kwestii związanych z rozpoznaniem zażalenia od wydanego w sprawie postanowienia, zastosowanie w tymże zakresie znajdują więc przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Zaskarżalne w drodze środków odwoławczych - takich jak skarga kasacyjna oraz zażalenie - są wyłącznie wyroki i postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych. Ustawodawca nie przewidział natomiast żadnych środków odwoławczych od orzeczeń (wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest najwyższą instancją w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Orzeczenia tegoż sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania, zaś ewentualne zażalenia na te rozstrzygnięcia pozostają niedopuszczalne w świetle obowiązujących przepisów. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż wniesiony przez skarżącego środek zaskarżenia jest niedopuszczalny, w związku z czym podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy orzekł, jak w sentencji.