II FPP 41/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt II FPP 41/18 w przedmiocie odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie bezczynności organu w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2019 r. sygn. akt II FPP 41/18 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. S. (dalej: skarżący) na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. akt I SAB/Lu 16/16. Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić jako niedopuszczalne. Podstawę prawną rozstrzygania w sprawach dotyczących skargi na przewlekłość postępowania sądowego stanowi ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 75, dalej: u.s.p.p.). Żaden przepis rzeczonej ustawy nie przewiduje jakichkolwiek środków odwoławczych od orzeczeń zapadłych w sprawach o stwierdzenie przewlekłości postępowania, co wynika w szczególności z charakteru tego postępowania, które toczy się w toku postępowania (art. 5 ust. 1 u.s.p.p.). Powyższe było wielokrotnie przedmiotem rozważań tutejszego Sadu, który wypracował jednolite stanowisko, iż postanowienie o odrzuceniu skargi o naruszeniu prawa do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki jest niezaskarżalne z uwagi na jednoinstancyjny tryb rozpoznawania takiej skargi (postanowienie SN z 1 kwietnia 2005 r., SPK 19/05; postanowienie SN z 21 marca 2005 r., IV KZ 9/05; postanowienie NSA z 28 sierpnia 2018 r., II FPP 16/18). Tymczasem w myśl art. 8 ust. 2 u.s.p.p. w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy, czyli w rozpatrywanej sprawie przepisy art. 194-198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca w powołanej wyżej ustawie nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym zarówno wyroków, jak i postanowień, także w przedmiocie rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania. Orzeczenia tegoż Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenia (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W konsekwencji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na prawomocne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego należało uznać za niedopuszczalne, co musiało skutkować jego odrzuceniem na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.