II FNP 2/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zborzyński Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi S. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II FSK 246/18 oddalającego skargę kasacyjną S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 744/17 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego

Sygnatura akt II FNP 2/23 U z a s a d n i e n i e Wyrokiem z dnia 18.07.2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12.10.2017 r. oddalającego skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 14.06.2017 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na błędy konstrukcyjne wniesionej skargi kasacyjnej. Sąd nie doszukał się również błędów w postępowaniu przeprowadzonym przez sąd pierwszej instancji. Zgodził się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, że w związku ze zwrotem Narodowemu Funduszowi Zdrowia przez N. sp. z o.o. w latach 2013 - 2015 r. kwot nienależenie wypłaconych w latach 2009 - 2010 przez NFZ spółce jawnej N., wynagrodzeń za świadczenia medyczne, u skarżącego nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych z działalności gospodarczej, lecz kompensata w podatku od dochodów kapitałowych. W skardze z dnia 9.03.2023 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.07.2018 r., sygn. akt II FSK 246/18, skarżący powołał się na dyrektywę 2006/112/WE określającą moment powstania prawa do odliczenia podatku VAT i wynikające z niej zasady dotyczące tego podatku, a także wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-37/95 przywołując, że "wspólny system podatku VAT gwarantuje w ten sposób, iż wszelka działalność gospodarcza, niezależnie od jej celu lub rezultatu, jest opodatkowana w sposób całkowicie neutralny pod warunkiem, że działalność ta podlega temu podatkowi". Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania i wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym: "czy podatnik podatku od wartości dodanej ma prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej na każdym etapie świadczenia usług z wyłączeniem konsumenta, bowiem wielofazowość podatku o wartości dodanej wiąże się ściśle z zasadą powszechności tego podatku, który powinien być nakładany na każdym etapie obrotu towarem lub usługą, aż do ostatecznego nabywcy". Pismem z dnia 25.04.2023 r. skarżący poinformował, że jest podatnikiem podatku VAT, a tym samym podatku od wartości dodanej regulowanej dyrektywą 2002/112/WE. Powołał się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i ugruntowane stanowisko, że prawo do odliczenia VAT naliczonego zostało wprowadzone po to, aby uwolnić przedsiębiorcę od kosztów VAT zapłaconego lub podlegającego zapłacie w toku jego działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.07.2018 r. podlega odrzuceniu jako spóźniona, dlatego podniesione w skardze zarzuty nie są przedmiotem merytorycznej oceny Sądu. Zgodnie z art. 285a § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 t.j., ze zm., dalej: P.p.s.a.) od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Ponadto na mocy 285f § 1 P.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. W myśl art. 285h § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. W rozpoznawanej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prawomocny od chwili jego wydania, to jest od dnia 18.07.2018 r. Termin do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem tego wyroku upłynął zatem dnia 20.07.2020 r. Skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem w dniu 9.03.2023 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285h § 1 P.p.s.a. odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.07.2018 r. M. Wolf-Kalamala T. Zborzyński Z. Romała (sędzia NSA) (sędzia NSA) (sędzia NSA (del.)