I SPP/Go 86/19

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. Oddział w Polsce o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie jej skargi na decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2017 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

A. sp. z o.o. Oddział w Polsce wniosła skargę na wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100.000 zł wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku Prezes Zarządu Spółki podniósł m.in., że wszelkie konta firmy zostały zablokowane. W wyniku blokady spółce cofnięto koncesję OPZ. Uniemożliwia to dalsze działanie firmy. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi 0 zł, z uwagi na nie sporządzenie bilansu niemożliwym było wskazanie wartości środków trwałych oraz zysku bądź straty. Stan jej dwóch rachunków bankowych wynosi odpowiednio -3,10 € oraz -346,81 €. Ponieważ treść ww. oświadczeń nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącej, wezwano ją do przedłożenia odpisu ostatniego sprawozdania finansowego, bilansu spółki sporządzonego na dzień [...] sierpnia 2019r., kopii składanych przez spółkę odpisów deklaracji miesięcznych w podatku od towarów i usług oraz akcyzowym, kopii ewidencji środków trwałych, kopii wyciągów z kont bankowych za ostatnie 2 miesiące, kopii zeznania podatkowego w podatku dochodowym za 2018 r., kopii aktualnej umowy spółki oraz zestawienia zajęć egzekucyjnych. Wezwanie doręczono 12 sierpnia 2019 r., a następnie, uwzględniając wniosek pełnomocnika spółki, przedłużono termin jego wykonania do dnia 2 września 2019 r. Do dnia dzisiejszego Spółka nie nadesłała żądanych dokumentów. Stosownie do treści art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zawarty w art. 246 § 2 pkt 1 P.p.s.a. zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się on w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś zwrot "może być przyznane" wskazuje na fakultatywny charakter orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy. Przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w wymienionym przepisie, sąd bowiem może, ale nie musi, przyznać wnioskowaną pomoc, gdy uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji prawa do sądu. W postanowieniu z dnia 21 marca 2016 r. w sprawie II FZ 118/16 Naczelny Sąd Administracyjny (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że gdy oświadczenie zawarte we wniosku okaże się być niewystarczające, do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, to zgodnie z art. 255 P.p.s.a strona obowiązana jest złożyć na wezwanie Sądu, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Konstrukcja tego przepisu zakłada więc obowiązek współpracy wnioskodawcy z sądem. Niedopełnienie powyższego obowiązku może w konsekwencji skutkować niewykazaniem, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Jest to bowiem rodzaj dodatkowego postępowania dowodowego, w którym Sąd ma możliwość uzupełnienia wniosku oraz określenia w sposób pełny i klarowny stanu majątkowego wnioskodawcy. Skoro Spółka nie nadesłała żadnego z dokumentów z wskazanych w wezwaniu z 7 sierpnia 2019 r., nie można przyjąć, że dokonała wszelkich starań, by w sposób zupełny zobrazować swoją sytuację finansową, a w konsekwencji wykazał zasadność złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.