I SPP/Go 17/22

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2015 roku p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych.

S.S., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę na wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od ww. skargi w kwocie1.500 zł, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w obecnej sytuacji zdrowotnej i materialnej nie ma możliwości ponieść opłat sądowych w niniejszej sprawie. Ma zawieszoną działalność gospodarczą, zajęty rachunek bankowy. W 2021 roku przeszedł ciężki zawał, co skutkowało długotrwałą rehabilitacją. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżący wskazał, że nie posiada oszczędności, nieruchomości, wierzytelności ani innych przedmiotów wartościowych. Nie uzyskuje dochodów, nie ponosi wydatków. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia dodatkowych dokumentów dotyczących sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej skarżącego, jego pełnomocnik poinformował, że skarżący nie uzyskuje żadnych dochodów. Nie prowadzi działalności gospodarczej (działalność zawieszona). Jest osobą bezrobotną. Stan zdrowia uniemożliwia mu pracę zawodową i utrudnia funkcjonowanie. Skarżący mieszka w domu należącym do matki i to ona ponosi wszelkie koszty związane z jego utrzymaniem. Pełnomocnik dodał, że rachunki skarżącego są zajęte przez organy egzekucyjne co powoduje, że nie wpływają na nie jakiekolwiek środki finansowe. Skarżący nie posiada żadnych pojazdów mechanicznych. Jednocześnie pełnomocnik nadesłał kopie zaświadczenia z urzędu pracy potwierdzające status skarżącego jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, kart informacyjnych leczenia szpitalnego z [...] października 2021r. i [...] października 2021r. oraz oświadczeń skarżącego i jego matki K.S. o zamieszkiwaniu skarżącego w domu matki i ponoszeniu przez matkę kosztów związanych z utrzymaniem syna, zakupem żywności i leków, z dochodu z emerytury. Stosownie do treści art. 245 § 1- § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie częściowym - czyli takim o jaki wnioskuje skarżący - obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarty w ww. przepisie zwrot "gdy wykaże" oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że jest w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319). Strona powinna zatem podejmować takie czynności, które przekonałyby sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Oceniając sytuację wnioskodawcy podkreślić przede wszystkim należy, że skarżący jest osobą bez dochodów, na wyłącznym utrzymaniu matki. Jego działalność gospodarcza jest zawieszona, a on sam jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Nie posiada nieruchomości, rzeczy ruchomych ani jakichkolwiek przedmiotów wartościowych, które mógłby spieniężyć. Powyższe okoliczności, jak również aktualny stan zdrowia skarżącego, w zestawieniu z brakiem oszczędności pozwalają na stwierdzenie, że zasadne jest uwzględnienie złożonego wniosku poprzez zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczania kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.