I SO/Ke 7/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 10 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.K. zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata złożonego przed wniesieniem skargi na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] postanawia: 1. zwolnić H. K. od kosztów sądowych. 2. ustanowić dla H.K. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w K..

H.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach przed wszczęciem postępowania sporządzony na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W złożonym wniosku wskazał, że sam pozostaje w gospodarstwie domowym. Jako posiadany majątek wskazał dom zajęty przez komornika oraz nieruchomość rolną wielkości 48a. Wskazał, że utrzymuje się z emerytury w kwocie 770 zł netto miesięcznie. Jako zobowiązania i stałe miesięczne wydatki wskazał kary w sądach oraz długi w podatkach. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z przepisami art. 245 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej ustawą p.p.s.a, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Uwzględniając sytuację finansową przedstawioną przez wnioskodawcę w złożonym wniosku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.