I SO/Gd 3/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2014 r., skarżąca M. T. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do wniosku (odpisu zeznania podatkowego za rok 2013 – PIT-37 z załącznikiem PIT/O, zaświadczenia od pracodawcy z dnia 5 czerwca 2014 r.), ustalono, że na jej utrzymaniu pozostaje małoletni syn, osiąga ona dochody ze stosunku pracy w wysokości 1.680 zł brutto miesięcznie, przy czym od dnia 8 stycznia br. przebywa na zwolnieniu lekarskim w związku z czym obecnie uzyskuje jedynie 80% ww. kwoty, otrzymuje także alimenty na rzecz dziecka w kwocie 500 zł miesięcznie, nie posiada żadnego majątku (nieruchomości, samochodu), ani też rachunku bankowego. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że wnioskodawczyni nie ma realnych możliwości poniesienia pełnych kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów wnioskodawczyni i jej syna, które pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny. Na uwadze należało mieć także podnoszoną przez wnioskodawczynię okoliczność, że w związku z chorobą, która trwa nieprzerwanie od dnia 8 stycznia br., jej możliwości płatnicze zostały w znacznym stopniu ograniczone. Z tej przyczyny osiąga ona nie tylko niższy dochód, ale również nie ma możliwości podjęcia innych zajęć zarobkowych. Z tych względów uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.