I SAB/Wr 760/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi V. D. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 25 kwietnia 2022 r. V. D. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 maja 2022 r. wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100,00 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W dniu 23 maja 2022 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Skarżącej z 5 maja 2022 r., w którym powołując się na art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Skarżąca oświadczyła, że cofa skargę. Wniosła też o zwrot akt do organu. Przesyłka zawierająca odpis ww. zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona Skarżącej w dniu 17 czerwca 2022 r. Z akt sprawy wynika, że kwota wpisu nie została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, w dniu 17 czerwca 2022 r. doręczono Skarżącej wezwanie do uiszczenia kwoty wpisu od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Z akt sprawy wynika jednak, że Skarżąca nie dokonała zapłaty należnej kwoty wpisu od skargi. Konsekwencją zaś nieuzupełnienia rzeczonego braku fiskalnego jest uznanie, że wniosek Skarżącej o cofnięcie skargi nie mógł prowadzić do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Umorzenie postępowania jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało skutecznie wszczęte, a zatem w sytuacji, gdy skarga nie jest dotknięta żadnymi brakami, w tym brakiem fiskalnym. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzekł jak w sentencji.