I SAB/Wr 61/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, Piotr Kieres, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A dla G. B. G. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej A Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100,00 zł (sto złotych).

A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A dla G. B. G. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej p.p.s.a.) ze względu na brak ponaglenia. Ponaglenia z 26 czerwca 2020 r. oraz z 24 lipca 2020 r. złożono na bezczynność organu i niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 K.p.a.). Do dnia wniesienia skargi nie złożono ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 § 2 K.p.a.). Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 6 października 2020r. Strona – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem jej odrzucenia. Przedmiotowa przesyłka została odebrana przez Stronę w dniu 9 października 2020 r. (vide k. 24 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie środka zaskarżenia, jaki służył skarżącej w toku postępowania przed organem administracji. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tj. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe, tj. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do uznania, że skarga jest niedopuszczalna, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Na gruncie art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z rozważań tych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: K.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 K.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Z treści ww. przepisów wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Jak wynika bowiem z akt sprawy - skarga Strony w sprawie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typ A, nie została poprzedzona złożeniem ponaglenia w tym zakresie, zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreślić bowiem należy, że zarówno w piśmie z 26 czerwca 2020 r. oraz z 24 lipca 2020 r., Strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wyraźnie wskazała, że wnosi ponaglenie na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. na bezczynności organu w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. W tych okolicznościach zaniechanie złożenia przez Stronę ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania skutkuje odrzuceniem skargi, albowiem dopóki Strona nie wniesie ponaglenia nieodpuszczalne jest uruchomienie trybu kontroli sądowej działania (tu: przewlekłości organu administracji). W związku z czym skargę Strony na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. należało odrzucić jako niedopuszczalną, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach oparto na art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia