I SAB/Wr 562/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka po rozpoznaniu w dniu 14 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi R.A. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.

Skarżący wniósł skargę we wskazanym w sentencji zakresie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 września 2026 r. wezwano Skarżącego do złożenia dowodu wniesienia ponaglenia oraz do podania numeru PESEL, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odrębnym zarządzeniem z dnia 15 września 2026 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. Wezwania doręczono skutecznie osobie uprawnionej do odbioru korespondencji w dniu 17 września 2026 r. pod adresem do doręczeń wskazanym w treści skargi (vide: zpo k. 14). Z akt sprawy wynika, że Strona nie przedłożyła dowodu wniesienia ponaglenia oraz nie wskazała numeru PESEL, a ponadto nie uiściła wpisu (k. 15). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Według art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby skarga została poprzedzona ponagleniem. Również Skarżący nie wykazał, że takie ponaglenie zostało złożone, gdyż nie odpowiedział w żaden sposób na wezwanie Sądu. Z tego powodu skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że Skarżący został również wezwany do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony – w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – powinno zawierać m. in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22 – CBOSA). Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim jest m.in. skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłkę zawierającą wezwania do podania numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu doręczono skutecznie osobie uprawnionej do odbioru korespondencji pod adresem do doręczeń wskazanym przez Skarżącego w treści skargi w dniu 17 września 2026 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwań Sądu, który upłynął bezskutecznie z dniem 24 września 2026 r. (czwartek). W zakreślonym terminie nie usunięto jednak braków formalnych i fiskalnych skargi. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 §1 pkt 3 i 6 w zw. z art. 220 § 3 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.