I SAB/Wr 452/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2026r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 23 lipca 2026 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi wskazanej w sentencji niniejszego postanowienia poprzez: - podanie miejsca (adresu) zamieszkania i numeru PESEL strony skarżącej oraz przedstawiciela ustawowego stosownie do art.46 § 2 pkt 1 lit. a) i b) ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) oraz - złożenie dowodu wniesienia ponaglenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 lipca 2026 r., co potwierdza pocztowe potwierdzenie odbioru. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, upłynął w dniu 5 sierpnia 2026 r. Termin ten upłynął bezskutecznie, gdyż w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast w myśl art.46 § 2 pkt 1 lit. a) i b) p.p.s.a. pismo strony, które jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony skarżącej oraz numer PESEL. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi jest m.in. jej wniesienie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem. Stwierdzenie braku wymienionej przesłanki prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia (zob. T. Woś, M. Romańska [w:] H. Knysiak-Sudyka, T. Woś, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 58). Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (na mocy art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powyższych regulacji prawnych wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność organu, czy też na przewlekłość prowadzenia sprawy jest możliwe dopiero po wniesieniu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy, wezwano stronę do nadesłania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, korespondencja zawierająca ww. wezwanie została skutecznie doręczona 29 lipca 2026 r. Wyznaczony siedmiodniowy termin upływał zatem z dniem 5 sierpnia 2026 r. Termin ten upłynął bezskutecznie: dowód wniesienia ponaglenia nie został złożony. Strona w wyznaczonym terminie nie podała również miejsca zamieszkania oraz numeru PESEL. Wobec przedstawionych okoliczności skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.