I SAB/Wr 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. F. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę.

W wykonaniu zarządzenia sędziego sprawozdawcy wezwano pełnomocnika strony skarżącej, będącego radcą prawnym, do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: 1) złożenie do akt sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej, 2) złożenie do akt sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu upoważnienia dla aplikanta radcowskiego, 3) złożenie do akt sprawy dokumentu wskazującego, że ww. aplikant radcowski spełnia wymóg wynikający z art. 35¹ ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 499) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik przedłożył jedynie uwierzytelnioną kopię udzielonego mu pełnomocnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z art. 37 § 1 p.p.s.a. wynika ponadto, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Wskazać należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma rygor odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, wezwano pełnomocnika strony skarżącej do złożenia do akt sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania za stronę skarżącą. Uwzględniając, że skargę podpisał aplikant radcowski wezwano również do złożenia do akt sprawy oryginału lub uwierzytelnionego odpisu upoważnienia dla aplikanta radcowskiego, a także do złożenia do akt sprawy dokumentu wskazującego, że ww. aplikant radcowski spełnia wymóg wynikający z art. 35¹ ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 499), który stanowi, że po sześciu miesiącach aplikacji radcowskiej aplikant radcowski może zastępować radcę prawnego przed sądami, organami ścigania, organami państwowymi, samorządowymi i innymi instytucjami, z wyjątkiem Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej nadesłał jedynie uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa, lecz nie nadesłał uwierzytelnionej kopii upoważnienia dla aplikanta radcowskiego. Sąd stwierdził, że złożone ze skargą upoważnienie nie zostało należycie uwierzytelnione w świetle art. 6 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, ponieważ nie zawierało podpisu radcy prawnego, a jedynie "falę", która w żaden sposób nie przypomina podpisu lub parafy. Stąd zasadne było wezwanie do nadesłania należycie uwierzytelnionego dokumentu. Wezwaniu w tym zakresie pełnomocnik strony skarżącej nie uczynił zadość i nie nadesłał żądanego przez Sąd dokumentu. Pełnomocnik skarżącej nie nadesłał również dokumentu potwierdzającego, że ww. aplikant radcowski może go zastępować przed sądem. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że brak formalny skargi nie został w terminie uzupełniony. W tym stanie rzeczy skarga podlegała odrzuceniu, o czym Sąd postanowił jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.