I SAB/Wr 328/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Iwona Solatycka po rozpoznaniu w dniu 24 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 27 lipca 2023 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę Skarżący uiścił wpis sądowy w wysokości 100,00 zł. Pismem z dnia 11 sierpnia 2023 r. strona skarżąca cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz.1634 dalej p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. O zwrocie uiszczonego wpisu, w wysokości 100,00 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.