I SAB/Wr 3067/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz - Rajchman, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie braku wszczęcia postępowania podatkowego: oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi T. K. (dalej: Skarżący) jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ podatkowy drugiej instancji), polegającą na braku wszczęcia postępowania podatkowego z udziałem T. K., jako stroną tego postępowania. Z akt sprawy wynika, że do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) w dniu 13 sierpnia 2019 r. wpłynęło pismo Skarżącego, w którym wniósł on o wszczęcie kontroli skarbowej wobec komornika sądowego – X. Y., która według Skarżącego, jest podejrzana o rażące naruszenie prawa karnego skarbowego. Skarżący wskazał również, że wymieniona wyżej komornik działa na szkodę jego i innych dłużników z Wałbrzycha, poprzez lekceważenie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2018 r. w sprawie wzoru formularza oświadczenia o stanie majątkowym składanego przez komorników sądowych. W dniu 15 sierpnia 2019 r. Skarżący dostarczył do organu podatkowego pierwszej instancji pismo uzupełniające wniosek o przeprowadzenie kontroli skarbowej wraz z załącznikami (m.in. zaświadczenia o dokonanych wpłatach, wezwania do dokonywania potrąceń z renty lub emerytury, wezwanie do zapłaty należności). Organ podatkowy pierwszej instancji udzielił odpowiedzi Skarżącemu w dniu 3 września 2019 r. Wyjaśnił zakres działania naczelników urzędów skarbowych, poinformował o braku wpływu osób trzecich na podjęcie kontroli podatkowej. Zapewnił również o przyjęciu przekazanych przez niego informacji oraz szczegółowym przeanalizowaniu ich. Kolejno poinformował o obowiązującej organ podatkowy pierwszej instancji tajemnicy skarbowej. W dniu 9 października 2019 r. Skarżący wniósł do organu podatkowego pierwszej instancji pismo, w którym ponownie podważa uczciwość komornika sądowego. Skarżący uważał, że jako pokrzywdzony może występować jako strona w postępowaniu podatkowym toczącym się wobec komornika sądowego. W wypadku uznania się za niewłaściwy przez organ podatkowy pierwszej instancji do rozpatrzenia sprawy, zażądał przesłania jej do kompetentnego organu. W odpowiedzi na ww. pismo, organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 12 listopada 2019 r. zawiadomił Skarżącego o przyjęciu jego pisma. Poinformował też, że działając w ramach procedur określonych przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej: O.p.), przeprowadził konfrontację przekazanych sygnałów z danymi będącymi w posiadaniu urzędu. Zgromadzony w ten sposób materiał stanowił podstawę do dokonania analizy pod kątem ewentualnych nieprawidłowości. O wynikach ustaleń Skarżący nie mógł zostać poinformowany w związku z przepisami dotyczącymi tajemnicy skarbowej. W dniu 8 listopada 2019 r. Skarżący przesłał za pośrednictwem poczty elektronicznej wiadomość, w której ponownie wniósł o wszczęcie postępowania dotyczącego oszustw, dokonywanych przez organy Sądu Rejonowego w Wałbrzychu oraz komorników sądowych. Podtrzymał poprzednio wymienione wnioski i zarzuty. Następnie w dniu 12 listopada 2019 r. wniósł pismo papierowe o tożsamej treści i opatrzone odręcznym podpisem. W odpowiedzi organ podatkowy pierwszej instancji przesłał za pośrednictwem poczty elektronicznej informację o przyjęciu zgłoszenia o nieprawidłowościach wraz z zapewnieniem o przeanalizowaniu zgłoszenia i braku możliwości informowania o dalszych czynnościach i ich wynikach. W dniu 14 listopada 2019 r. Skarżący ponowił wiadomość za pośrednictwem poczty elektronicznej, w której po raz kolejny zażądał nadania mu statusu strony (w rozumieniu art. 133 O.p.). Wnosił o wszczęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Wałbrzychu postępowania zgodnie z kompetencjami i uprawnieniami i zagroził publicznym oskarżeniem do instytucji unijnych. Na tę wiadomość otrzymał odpowiedź za pośrednictwem poczty elektronicznej, zapewniającą Skarżacego o przeanalizowaniu otrzymanego sygnału. W dniu 3 grudnia 2019 r. Skarżący złożył do organu podatkowego pierwszej instancji pismo (zarówno drogą elektroniczną, jak też w formie tradycyjnej) zatytułowane jako "ponaglenie przed skargą do WSA na bezczynność’’. W piśmie tym Skarżący wskazał, że działania podejmowane przez organy władzy reprezentowane przez konkretnych polityków, stanowią atak na Skarżącego jako obywatela Rzeczpospolitej Polskiej. Opisuje w nim swoją ścieżkę zawodową oraz osiągnięcia w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Wnosi o poważne potraktowanie sygnalizowanych nieprawidłowości w działaniu komorników sądowych i firm windykacyjnych (szczególnie w zakresie VAT). Przede wszystkim zarzuca, że organ podatkowy był bezczynny i nie dokonał formalnego wszczęcia postępowania podatkowego z czynnym udziałem Skarżącego jako stroną tegoż postępowania. Pismo to zostało przekazane przez organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. do organu podatkowego drugiej instancji (wpływ w dniu 19 grudnia 2019 r.). Pismo to zostało zakwalifikowane przez organ podatkowy drugiej instancji jako skarga, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; dalej: kpa). Organ podatkowy drugiej instancji uznał zarzuty w niej zawarte za niezasadne, zawiadamiając o tym Skarżącego pismem z dnia 17 stycznia 2020 r. (przesyłka została odebrana przez Skarżącego w dniu 31 stycznia 2020 r.). Organ ten przeanalizował korespondencję między organem podatkowym pierwszej instancji a Skarżącym i uznał zarzuty Skarżącego za niezasadne. Poinformowano Skarżącego, że sam fakt zasygnalizowania o możliwości wystąpienia nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych u wskazanych przez Skarżącego podmiotów, nie nadaje mu statusu strony w sprawie. Podtrzymano dotychczasowe stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji zarówno w kwestii braku możliwości wszczęcia formalnego postępowania z inicjatywy Skarżącego, jak i niemożliwości udzielenia mu informacji związanych z rozliczeniami podatkowymi komornika sądowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zarzuca, że organ podatkowy drugiej instancji dopuścił się bezczynności, ponieważ nie dokonał formalnego wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie rozliczeń komornika sądowego z czynnym udziałem Skarżącego jako stroną tego postępowania. Skarżący wskazał, że organy podatkowe od lat pozostają bezczynne, co jego zdaniem zostało potwierdzone w piśmie organu podatkowego drugiej instancji z dnia 17 stycznia 2020 r. Bezczynność ta przejawiała się Jego zdaniem w braku konkretnych działań procesowych (wszczęcia postępowania zgodnie z Jego żądaniem). Odpowiedzi i pisma, które otrzymywał od organów podatkowych uważa za "jałową polemikę administracyjną’'. Wnosi o to, aby Sąd zobowiązał organy podatkowe obu instancji do przeprowadzenia postępowania podatkowego z jego czynnym udziałem jako stroną postępowania, ukarania organów solidarnie wysoką grzywną i zawiadomienia Ministra Finansów o ich bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wnosi o jej oddalenie podkreślając niezasadność skargi. Wskazał, że nie zgadza się z zarzutami podnoszonymi przez Skarżącego. Podkreślił, że Skarżący do organu podatkowego pierwszej instancji wysłał wiele pism o urozmaiconej treści. Ich sens sprowadzał się niejednokrotnie do przedstawienia poglądów Skarżącego na sytuację gospodarczą i polityczną, a także zarzutów pod adresem sądowych organów administracyjnych, które prowadziły wobec niego postępowanie egzekucyjne. Te przekonania leżały u podstaw jego wniosków o wszczęcie postępowania podatkowego w stosunku do komorników sądowych. Zauważono, że zdaniem Skarżącego, jako "pokrzywdzony" miał mieć status strony w tych postępowaniach. Skarżący każdorazowo uzyskiwał pisemne odpowiedzi, w których informowano go o przyjęciu jego pisma oraz braku możliwości udzielenia informacji dotyczących ewentualnego wszczęcia postępowania podatkowego wobec sądowych organów administracyjnych. Podkreślono, że pismo z dnia 3 grudnia 2019 r. zostało zakwalifikowane jako skarga powszechna na bezczynność organu podatkowego pierwszej instancji. Organ podatkowy drugiej instancji stwierdził, że skoro każde z pism Skarżącego (adresowanych do organu podatkowego pierwszej instancji) spotkało się z reakcją urzędu (który działał zgodnie z zasadą informowania), to zarzut bezczynności należało uznać za niezasadny. Wskazano też na brak możliwości wszczęcia postępowania podatkowego na wniosek osoby trzeciej oraz braku możliwości informowania o wynikach podjętych przez ten organ działań. Podniesiono też, że Skarżący nie domagał się od organu podatkowego drugiej instancji wszczęcia jakiegokolwiek postępowania podatkowego. W dniu 30 października 2020 r. wpłynął wniosek Skarżącego o spowodowanie wykonania przez Izbę Skarbowa we Wrocławiu, obecnie DIAS we Wrocławiu, wyroku tutejszego Sądu z dnia 3 sierpnia 2000 r., I SA/Wr 1335/97 zgodnie z jego wnioskiem z dnia 5 października 2002 r. K-567/10/02 i łączne rozpoznanie ze skargą na bezczynność organów skarbowych I SA/Wr 2/20. Wniesiono o dopuszczenie jako dowód załączonych do pisma dokumentów wskazujących na stosowanie wobec Skarżącego represyjną egzekucję w trybie administracyjnym. Wyrokiem z 28 grudnia 2020 r., I SAB/Wr 2/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę T. K. (dalej skarżący) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie braku wszczęcia postępowania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalając wnioski dowodowe. Sąd uznał, że wnioski o dopuszczenie dowodów, które nie miały związku z rozpatrywaną sprawą, gdyż wychodzą poza granice rozpoznawanej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd poza rozważaniem pozostawił wszelkie zarzuty skarżącego dotyczące postępowania organów podatkowych mające miejsce na przestrzeni lat, o których również wspomina skarżący w swojej skardze i pismach procesowych. W ocenie Sądu przepisy ordynacji podatkowej nie dają możliwości zainicjowania przez osobę trzecią kontroli podatkowej wobec kontrolowanego, jak i postępowania podatkowego wobec strony wnioskiem podmiotu trzeciego. Skarżący wyraźnie eksponuje swoją sytuację jako podmiotu pokrzywdzonego działaniem komornik sądowej wobec, której żąda wszczęcia ww. postępowań. Jednakże na gruncie postępowania podatkowego czy kontroli podatkowej nie uregulowano instytucji pokrzywdzonego. Ponadto, organ podatkowy dokonał czynności, których mógł dokonać w ramach przysługujących mu kompetencji, w tym: udzielił wystarczających odpowiedzi skarżącemu, wyjaśnił zakres działania naczelników urzędów skarbowych, poinformował o braku wpływu osób trzecich na podjęcie kontroli podatkowej, zapewnił o przyjęciu przekazanych przez niego informacji oraz szczegółowym przeanalizowaniu ich, poinformował skarżącego o obowiązującej organ podatkowy pierwszej instancji tajemnicy skarbowej. Sąd uznał zatem, że zarzut bezczynności jest niezasadny, a ponadto, że Sąd nie może zobligować organu podatkowego do działań wykraczających poza jego kompetencję wyraźnie wskazaną w przepisach ustawy. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi alternatywnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu według norm przepisanych wobec tego, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Zarzucił on naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) w zw. z naruszeniem art. 121 § 2 oraz art. 141 § 2 o.p. − poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności, a zatem zasadności ponaglenia. W uzasadnieniu postawionych zarzutów kasacyjnych skarżący wskazał, że w sentencji wyroku brak jest jednoznacznego wskazania, o jaką skargę chodzi (tj. brak daty skargi i "naszego" znaku). Poświadczeniem nieprawdy jest stwierdzenie wyroku, że stroną skarżącą jest T. K., skoro z treści owej skargi z 2 lutego 2020 r. znak K-11642.02.2020 wynika, że strona skarżąca to trzy osoby: T. K., K. K. i S. sp. z o.o. "Fałszywe i pokrętne" jest określenie przedmiotu skargi bezczynność w przedmiocie "braku wszczęcia postępowania podatkowego". Przedmiotem skargi zawartej w piśmie z dnia 2 lutego 2020 r. nasz znak K-11642.02.2020 jest bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie nie rozpoznania wniosków o wszczęciu postępowania podatkowego z udziałem strony T. K., K. K. i S. Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że treść zarzutu skargi kasacyjnej wskazanego w petitum pisma nie koresponduje z uzasadnieniem skargi kasacyjnej, a w konsekwencji przedmiotowa skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji stanowiącej rozwinięcie tego zarzutu. Sporządzający skargę kasacyjną zaniechał uzasadnienia zarzutu. Nie wskazał na czym polegało zarzucane uchybienie Sądu. Przedstawione uchybienia skargi kasacyjnej nie uniemożliwiają rozpoznanie skargi kasacyjnej, to jednak znacznie ograniczają możliwość odniesienia się do tak sformułowanego zarzutu i wpływają na jego skuteczność. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania kasator nie wykazał, że uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ogólne stwierdzenie "w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy" zawarte w petitum skargi kasacyjnej nie wyczerpuje wymogu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Szereg istotnych dla sprawy kwestii zostało już przez WSA we Wrocławiu wyjaśniony i prawidłowo ocenionych. Wobec tego, gdy w skardze kasacyjnej konsekwentnie powtórzone są te same twierdzenia, nie wnosząc do sprawy nowej argumentacji, to wyrok Sądu jest prawidłowy i wyczerpujący wszystkie wątpliwości strony w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 października 2021 r. III FSK 3841/21 uznał, że skarga kasacyjna jest uzasadniona. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczową kwestią w niniejszej sprawie przesądzającą o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania jest ustalenie skarżących w sprawie. Rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że błędnie wskazano w uzasadnieniu wyroku, że stroną skarżącą jest T. K., skoro z treści owej skargi z 2 lutego 2020 r. znak K-11642.02.2020 wynika, że strona skarżąca to trzy osoby: T. K., K. K. i S. sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było prawidłowe ustalenie kręgu stron, które wywiodły skargę. Pominięcie w postepowaniu sądowoadministracyjnym ewentualnej strony skutkować bowiem może nieważnością postepowania zgodnie z art. 183 § 2 pkt1 p,.p.s.a. Brak zbadania powyższej okoliczności przez WSA we Wrocławiu przesądza o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej mimo niezasadności zarzutów dotyczących bezczynności organu. Jednocześnie Naczelny Sad Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie nie mamy o czynienia z bezczynnością organu. W tym stanie rzeczy, zarzuty naruszenia. art. 145 § 1 lit. p.p.s.a. w zw. z naruszeniem art. 121 § 2 oraz art. 141 § 2 o.p. postawione w petitum skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Wskazać też trzeba na art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie W pierwszej kolejności warto jest wskazać, że stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z kolei zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy zatem w pierwszej kolejności odwołać się do wykładni prawa zawartej w treści ww. wyroku NSA, gdzie poruszono dwie kwestie: Po pierwsze NSA wskazał, że brak zbadania okoliczności kto jest skarżącym w sprawie przez WSA we Wrocławiu przesądza o konieczności uwzględnienia skargi kasacyjnej mimo niezasadności zarzutów dotyczących bezczynności organu. Mając powyższe na uwadze WSA we Wrocławiu w pierwszej kolejności zbadał te kwestię, w wyniku czego postanowieniem z dnia 15 lipca 2022 r. odrzucił skargę kasacyjna K. K. i S. sp. z o.o. z siedzibą w Wałbrzychu. Tym samym jedynym skarżącym w sprawie, którego skarga mogła być rozpoznana merytorycznie pozostał T. K. Odnosząc się natomiast do wykładni prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pozostałym zakresie, uznać należy, że skarga Strony jest bezzasadna. W ocenie NSA w sprawie nie mamy o czynienia z bezczynnością organu. NSA wskazał, że przepisy ordynacji podatkowej nie dają możliwości zainicjowania przez osobę trzecią kontroli podatkowej wobec kontrolowanego, jak i postępowania podatkowego wobec strony wnioskiem podmiotu trzeciego, a czynności faktycznie podjęte przez organy w sprawie z wniosku skarżącego (uzupełnionego kolejnymi pismami) były tymi, które mieściły w granicach ich kompetencji i nie wykraczały poza granice kompetencji i uprawnień tych organów. NSA wskazał, że pojęcie "bezczynności" organu należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnej czynności w sprawie, lecz także wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale − mimo istnienia obowiązku i braku przeszkód − nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (wyroki NSA z dnia 14 lutego 2017 r., I FSK 1532/15, LEX nr 2249251). NSA uznał, że organy podatkowe dokonywały czynności w ramach przysługujących im kompetencji. W szczególności w odpowiedzi na wniosek i dalsze pisma skarżącego udzielały mu odpowiedzi, wyjaśniały zakres działania naczelników urzędów skarbowych, informowały o braku wpływu osób trzecich na podjęcie kontroli podatkowej, informował skarżącego o obowiązującej organ podatkowy pierwszej instancji tajemnicy skarbowej. Tym samym skarga jest bezzasadna. Sąd nie może zatem uznać, że w sprawie organ podatkowy był bezczynny albowiem skoro każde z pism Skarżącego spotkało się z reakcją urzędu, to zarzut bezczynności należało uznać za niezasadny. Sąd zauważa, że kontrola podatkowa została uregulowana w przepisach art. 281 - art. 292 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900). W myśl art. 281 § 1 O.p. organy podatkowe pierwszej instancji, z zastrzeżeniem § 3, przeprowadzają kontrolę podatkową u podatników, płatników, inkasentów oraz następców prawnych, zwanych dalej "kontrolowanymi". Celem kontroli podatkowej jest sprawdzenie, czy kontrolowani wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego (art. 281 § 2 O.p.). Z treści art. 282 O.p. wynika, że kontrolę podatkową podejmuje się z urzędu. Przepisy te nie dają możliwości zainicjowania przez osobę trzecią kontroli podatkowej wobec kontrolowanego. Wskazać też należy, że Sąd nie może zobligować organu podatkowego do działań wykraczających poza jego kompetencję wyraźnie wskazaną w przepisach ustawy. W związku z powyższym nie było podstaw prawnych do zasądzenia grzywny w oparciu o treść art. 149 § 2 p.p.s.a., jak też poinformowania Ministra Finansów w trybie sygnalizacji przewidzianej w treści art. 155 p.p.s.a. Natomiast wniosek dowodowy nie zasługiwał na uwzględnienie z uwagi na brak związku ze sprawą. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.