I SAB/Wr 19/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Solatycka Asesor WSA Tomasz Trybuszewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Brzegu Dolnego w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 I. stwierdza bezczynność Burmistrza Brzegu Dolnego; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Brzegu Dolnego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Burmistrza Brzegu Dolnego do wydania aktów administracyjnych w sprawie strony skarżącej ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023 i 2024; IV. zobowiązuje Burmistrza Brzegu Dolnego do wydania aktu administracyjnego w sprawie strony skarżącej ustalającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r., w terminie 60 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; V. przyznaje od Burmistrza Brzegu Dolnego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1100 zł ( jeden tysiąc sto złotych); VI. zasądza od Burmistrza Brzegu Dolnego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi M. B. (dalej: Skarżąca, Strona) jest bezczynność Burmistrza Brzegu Dolnego (dalej: organ, organ podatkowy, Burmistrz) w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. Z akt sprawy wynika, że Strona złożyła w dniu 12 stycznia 2022 r. korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) obowiązującą od stycznia 2022 r. oraz w dniu 15 grudnia 2023 r. ponowną korektę informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-1) mającej obowiązywać od stycznia 2019 r. Następnie w dniu 8 stycznia 2024 r. Burmistrz wydał postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2022 r. i 2023 r. w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Natomiast w dniu 16 lutego 2024 r. Burmistrz wydał również postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości za 2024 r. w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. Kolejno Strona wniosła pismem z dnia 2 października 2025 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO) ponaglenie na bezczynność organu. Jeżeli chodzi o czynności Burmistrza w toku wszczętego z urzędu postępowania podatkowego za lata 2022-2024, to pierwszą taką czynnością było wezwanie Strony z 11 września 2025 r. do złożenia wyjaśnień. Następnie organ podatkowy postanowieniami z dnia 13 listopada 2025 r. zarządził dokonanie oględzin w dniu 10 grudnia 2025 r. Strona odmówiła udostępnienia przedmiotu oględzin. Pismem z dnia 24 listopada 2025 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. Strona wniosła o: - stwierdzenie bezczynności organu, - zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, - przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł, - zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że organ powinien załatwić niniejszą sprawę dnia 15 stycznia 2024 r. Tymczasem, Skarżąca oczekuje na rozstrzygnięcie już 3 lata i 11 miesięcy. Ponaglenie nie przyniosło oczekiwanych rezultatów. Organ nadal nie wydał rozstrzygnięcia, wobec czego pozostaje w bezczynności. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze, Burmistrz wyjaśnił, że do opóźnienia w rozpoznaniu sprawy doszło w związku z zaniedbaniami poprzednich osób kierujących pracą urzędu. W okresie objętym skargą zadania związane z prowadzeniem postępowań podatkowych nie były realizowane w sposób prawidłowy, co wynikało z niewłaściwej organizacji. W konsekwencji część spraw, w tym sprawa Skarżącej, pozostała bez rozstrzygnięcia, co doprowadziło do stanu bezczynności organu. Pismem procesowym z dnia 9 kwietnia 2026 r. Strona wyjaśniła, że w dniu 26 marca 2026 r. otrzymała trzy decyzje z dnia 6 marca 2026 r. ustalające wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2022, 2023 i 2024 (decyzje te stanowią załącznik do pisma). Burmistrz nie wydał decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. i 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 9 lutego 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej – "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (w pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a. zawarto przypadek decyzji administracyjnych). Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W pierwszej kolejności należało zbadać, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jednocześnie w myśl art. 141 § 1 pkt 1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W niniejszej sprawie, co nie jest kwestionowane, skarżąca wniosła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Oznacza to, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, albowiem warunek wskazany w powyższym przepisie został spełniony. Rozpoznając zatem skargę należy wskazać, iż w myśl art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając zatem niniejszą sprawę należy zauważyć, że nie jest kwestionowanym to, że organ podatkowy wydał w dniu 6 marca 2026 r. decyzje ustalające łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2022, 2023 i 2024. Nie wydał natomiast decyzji za 2025 r. Należy zatem ocenić czy w sprawie doszło do bezczynności organu. Przechodząc do meritum sprawy należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w powołanym wyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. posługuje się odrębnymi sformułowaniami: "bezczynność" i "przewlekłe postępowanie", zatem odwołując się do dyrektywy interpretacyjnej, zgodnie z którą różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zakaz wykładni synonimicznej) należy uznać, że mamy do czynienia z różnymi sytuacjami (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.). Sąd, uznając za zasadną skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – uwzględnia skargę i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym (art. 149 p.p.s.a.). Wskazać dalej należy, że uwzględniając skargę, sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Jednakże ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111, dalej: O.p.) w odróżnieniu do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej k.p.a.) nie zawiera definicji legalnych pojęć takich jak: bezczynność organu (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.) i przewlekłość działania organu (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a). Niemniej jednak należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych jest zgodne co do tego, że wspomniane wyżej formy opieszałości organu podatkowego należy odróżnić albowiem są to dwie odrębne instytucje procesowe. Z pierwszą formą opieszałości (bezczynność organu) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ podatkowy zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności, przez co nie dochodzi do zakończenia sprawy, poprzez wydanie aktu lub podjęcia czynności. Druga natomiast (przewlekłość postępowania) dotyczy prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujący, że formalnie organ nie jest bezczynny. Niewątpliwym jest również, że każdorazowo sąd administracyjny jest zobowiązany ustalić istnienie okoliczności faktycznych uzasadniających kwalifikowanie zachowania (działania) organu w danej sprawie jako bezczynności czy też prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Przechodząc dalej, należy powiedzieć, że zarzuty Strony dotyczą bezczynności organu w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. Wobec tego należy wskazać, że w myśl art. 139 § 1 O.p. załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania dowodowego powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Zgodnie z art. 139 § 2 O.p., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone na podstawie dowodów przedstawianych przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub na podstawie faktów powszechnie znanych i dowodów znanych z urzędu organowi prowadzącemu postępowanie. Do powyższych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4 O.p.). Zgodnie z art. 140 § 1 O.p., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W myśl art. 140 § 2 O.p., ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu. Na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 O.p., na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Podkreślić należy, że powyższe przepisy O.p. są rozwinięciem zasad ogólnych postępowania podatkowego. W szczególności chodzi tu o realizację zasady szybkości postępowania (art. 125 O.p.). Pośrednio chodzi tu także o zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że także zasada praworządności odnosi się do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw. Akcentuje się ponadto, że obowiązek szybkiego działania organu powinien być zawsze skorelowany z powinnością podejmowania działań wnikliwych, prowadzących do realizacji wyrażonej w art. 122 O.p. zasady prawdy obiektywnej (zob. B. Dauter, R. Hauser [w:] S. Babiarz, W. Gurba, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, B. Dauter, R. Hauser, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 139, i powołane tam orzecznictwo). Przepisy p.p.s.a. ani O.p. nie definiują stanu bezczynności organu podatkowego. W orzecznictwie sądowym istnieje pogląd, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. o sygn. akt I OSK 891/18 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie CBOSA). Mając powyższe na uwadze i w oparciu o analizę art. 139, art. 140 oraz art. 125 O.p. za stan bezczynności organu podatkowego Sąd uznaje sytuację, gdy z nieuzasadnionej przyczyny organ nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 139 oraz nie dopełni aktu staranności, o którym mowa w art. 140 O.p., jakim jest zawiadomienie strony o niezałatwieniu sprawy we właściwym terminie, wraz z wyjaśnieniem przyczyn niedotrzymania terminu i równoczesnym wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Przy czym Sąd podkreśla, że samo formalne wypełnienie obowiązku z art. 140 O.p. automatycznie nie przesądza o braku bezczynności, bowiem koniecznym jest poznanie i ocena przyczyn, które legły u podstaw wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Istotne są zatem okoliczności konkretnego przypadku, konkretnej sprawy – postępowania, w której nie dochowano terminu jej załatwienia. Konsekwencją powyższego jest zatem stwierdzenie, że jeżeli w terminie określonym w art. 139 § 1 O.p. organ nie wyda decyzji, a jednocześnie nie informował o przyczynach niezałatwienia w terminie i nie wskazywał nowego terminu załatwienia sprawy zgodnie z art. 140 O.p. mamy do czynienia z bezczynnością. Z sytuacją taką mamy do czynienia w sprawie. Wskazać należy, że rację ma Skarżąca zarzucając organowi bezczynność w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025. W odpowiedzi na skargę Burmistrz uznał zarzuty skargi za zasadne wyjaśniając, że bezczynność w sprawie była spowodowana zaniedbaniami poprzednich osób kierujących pracą urzędu. Sąd podkreśla, że od wszczęcia postępowania podatkowego: - w dniu 8 stycznia 2024 r. odnośnie podatku za 2022 i 2023 r., - w dniu 16 lutego 2024 r. odnośnie podatku za 2024 r., do dnia wniesienia skargi do Sądu (24 listopad 2025 r.), Burmistrz nie wydał decyzji ustalających wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za ww. lata. Zatem stan bezczynności w sprawie powstał w marcu 2024 r. (odnośnie podatku za 2022 i 2023) i w kwietniu 2024 r. (odnośnie podatku za 2024 r.) po upływie terminu 2 miesięcy na załatwienie sprawy podatkowej wynikającego z art. 139 O.p. Bezczynność w sprawie wydania decyzji podatkowych za ww. lata jest oczywista co potwierdził organ podatkowy. Zdaniem Sądu z bezczynnością mamy do czynienia także w zakresie braku wydania decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2025 r. Co prawda z akt administracyjnych nie wynika aby organ wydał w tej sprawie postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego ale Strona złożyła, o czym była wcześniej mowa korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości (15 grudnia 2023 r.). Zgodnie z art.165 § 7 pkt 2 O.p. organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania w przypadku złożenia informacji przez podatników podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego. W takiej sytuacji organ podatkowy nie wydaje postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania, wydając decyzję ustalającą podatek na podstawie danych wynikających z informacji podatkowej. W przypadku natomiast gdy organ podatkowy kwestionuje prawidłowość tych danych to obligowany jest do wszczęcia postępowania podatkowego z urzędu. Ponadto co istotne w sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstaje z dniem 1 stycznia roku podatkowego – w sprawie 1.01.2025 r. Zgodnie z art.6 ust.7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025r. poz. 707, dalej: u.p.o.l.) Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego. Zatem z przepisu tego wynika, że gminny organ podatkowy powinien wydać i doręczyć podatnikowi decyzję ustalającą podatek od nieruchomości na 2025 r. przed terminem płatności 1 raty tego podatku a więc przed 15 marca 2025 r. Termin ten w sprawie nie został dochowany, co uzasadnia zarzut bezczynności organu. Reasumując, w sprawie zaistniała bezczynność organu w przedmiocie braku wydania decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2022, 2023, 2024 i 2025 (punkt I sentencji wyroku). Zdaniem Sądu bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnych wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Tak należy ocenić bezczynność organów w niniejszej sprawie. W przypadku decyzji ustalających podatek za lata 2022-2024 zwłoka w ich wydaniu wynosiła około 20 miesięcy (stan na dzień wniesienia skargi). Natomiast w przypadku decyzji za 2025 r. (która nie została wydana) zwłoka wynosiła około 8 miesięcy (licząc od marca 2025 r.). Zwłoka ta nie ma żadnego uzasadnienia. Wobec wydania aktu administracyjnego w sprawie podatku za lata 2022-2024, Sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, w zakresie zobowiązania Burmistrza do wydania takiego aktu (punkt III sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd zobowiązał Burmistrza Brzegu Dolnego do wydania aktu administracyjnego w sprawie strony skarżącej ustalającego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2025 r., w terminie 60 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami (punkt IV sentencji wyroku). Wskazana powyżej rażąca bezczynność organu podatkowego w wydaniu decyzji, uczyniło zasadnym przyznanie Skarżącej z tego tytułu sumy pieniężnej w kwocie 1100 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie V sentencji wyroku. Przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna jest dodatkowym (oprócz grzywny) środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, stanowiącym dla organu swoistą sankcję za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania. Jednocześnie suma pieniężna, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi formę rekompensaty dla strony skarżącej za zwłokę w załatwieniu sprawy. Suma pieniężna, chociaż ma charakter kompensacyjny, nie ma na celu naprawienia szkody. Nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych ani nie ma waloru odszkodowania, tak jak rozumiane jest ono na gruncie prawa cywilnego. Stanowi ona natomiast swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zaś jej przyznanie powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania (por. wyroki NSA: z 30 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1442/20 oraz z 24 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1172/20). Suma pieniężna powinna wynagrodzić stronie niedogodności związane z opieszałym, a co za tym idzie wadliwym działaniem organu. Kierując się zatem powyższymi zasadami Sąd uznał, że kwota 1100 zł będzie kwotą adekwatną w niniejszej sprawie z uwagi na stwierdzony stan bezczynności. Jednocześnie kwota ta stanowiąc dolegliwość dla organu podatkowego będzie miała charakter dyscyplinujący i w ocenie Sądu zapobiegnie sytuacjom, w których organ podatkowy nie tylko nie podejmuje czynności, ale nawet nie zawiadamia o przyczynach zwłoki i nie wyznaczał nowego terminu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w punkcie VI wyroku.