I SAB/Wr 155/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 19 czerwca 2020 r. skarżący M. K. wniósł za pośrednictwem Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) skargę na bezczynność organu w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z 28 października 2020 r. skarżący cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj. ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu sądowego w kwocie 100 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji).